Στη χώρα όπου η μνήμη κρατά όσο ένα δελτίο ειδήσεων και η δικαιοσύνη λειτουργεί με… επιλεκτική ευαισθησία, οι ρόλοι αλλάζουν πιο γρήγορα κι από κυβερνητική γραμμή.
Όταν τα σκάνδαλα περνούν από το “κατάλληλο” φίλτρο, ο εισαγγελέας γίνεται «καλός», σχεδόν φίλος – ένας άνθρωπος που “καταλαβαίνει”, που “βάζει τα πράγματα στη θέση τους”, που, εν τέλει, ξέρει πότε να μην βλέπει. Ένα thumbs up, ένα χαμόγελο, κι όλα μπαίνουν στο συρτάρι του αρχείου, κομμένα σε λωρίδες για το καλό της… σταθερότητας.
Όμως, όταν η έρευνα αρχίζει να πλησιάζει επικίνδυνα εκεί που δεν πρέπει, το σκηνικό αλλάζει. Ο ίδιος θεσμός μεταμορφώνεται σε απειλή. Ξαφνικά έχουμε “κακούς εισαγγελείς”, υπερβάλλοντα ζήλο, σκοτεινά κίνητρα και «σκιές» παντού — εκτός από εκεί που πραγματικά υπάρχουν.
Και κάπως έτσι, η δικαιοσύνη παύει να είναι τυφλή. Αποκτά μνήμη, προτιμήσεις και… πολιτική ταυτότητα. Το πρόβλημα δεν είναι αν υπάρχει έρευνα. Το πρόβλημα είναι ποιον ενοχλεί.
Φυσικά, δεν αλλάζουν οι εισαγγελείς. Αλλάζει το ποιος κάθεται απέναντί τους.
0 Comments