Της Αλέκας Ζορμπαλά
Όταν βγήκε η ιστορική πλέον απόφαση-σταθμός του Μονομελους Πλημμελειοδικείου Αθηνών για τις υποκλοπές, με όλα όσα διέλαβε και έκρινε και με αποστολή της δικογραφίας στην Εισαγγελία, προκειμένου να διερευνηθεί επιπλέον ο αριθμός των κατηγορουμένων, καθώς και το αδίκημα της κατασκοπείας, ένιωσα χαρά μεγάλη.
Γιατί, μετά από δεκαετίες δικηγορίας, ένιωσα οτι για κάτι τέτοια, γι’αυτες τις ρωγμές στους τσιμεντένιους τοίχους της δικαστικής εξουσίας, για αυτές τις ρωγμές στις συνειδήσεις των ανθρώπων της, αξίζουν όλα αυτά τα χρόνια, τα χρόνια μιας απέλπιδας δικηγορίας.
Ένιωσα όμως και ένα άγχος για το μέλλον αυτού του Προέδρου και του Εισαγγελέα του δικαστηρίου, που τόλμησαν το αδιανόητο, να διεξάγουν δηλ. μια δίκη, με όλους τους κανόνες, να εκδώσουν μια απόφαση, ενάντια στην βέβαιη, και όχι απλά εικαζόμενη κυβερνητική βούληση, μια απόφαση ενάντια σε προϋπάρχουσα διάταξη του προϊσταμένου τους αντιεισαγγελεα του Αρείου Πάγου.
Δηλ είπαν όχι στη συγκάλυψη!
Να βγει ο φάκελος από το αρχείο και να διερευνηθεί το αδίκημα της κατασκοπίας.
Οι τελευταίες εξελίξεις, με την απορριπτική διάταξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (αναμενόμενο) συνιστούν βαριά θεσμική εκτροπή.
Για αυτή την εκτροπή ήδη μίλησαν και θα μιλήσουν πολλοί άλλοι και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί, όχι μόνον θεσμικά, αλλά και κινηματικά.
Ναι, κινηματικά, γιατί είναι σοβαρό το θέμα! Δεν είναι νομική διαμάχη, δεν είναι νομικίστικες φανφάρες για ένα κύκλο εκλεκτών.
Είναι απόλυτη ταύτιση – υποταγή στην εκτελεστική εξουσία!
Είναι το Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν!
Αλλά να σταθώ σήμερα θέλω, σε αυτό, που, πέραν των άλλων, σηματοδοτεί η διάταξη αυτή:
Ένα σήμα κινδύνου, σε αυτούς τους δύο ανθρώπους, Πρόεδρο και Εισαγγελέα, που δεν κοίταξαν τη δουλίτσα τους, την οικογένειά τους (αν έχουν), την ιεραρχική τους ανέλιξη,
που δεν ήταν δηλ. κυρ Παντελήδες.
Γι’αυτούς τους ανθρώπους θεωρώ, ότι οφείλουμε να σηκώσουμε ενα τείχος προστασίας, ενάντια στην οργή και την εκδικητικότητα δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας.
Και με αυτούς τους ανθρώπους και άλλους, λίγους, τέτοιους, αισθάνομαι ότι μπορώ να συνεχίσω να ταξιδεύω μαζί στα ταραγμένα μαύρα νερά της Ευελπίδων.
0 Comments