Όταν η Πολιτική Παράγει Απόγνωση

Το πρωτοσέλιδο της «Δημοκρατίας» σήμερα είναι ένα ηχηρό χαστούκι στην κυβερνητική προπαγάνδα του «success story».

«Ζοφερή αύξηση στις αυτοκτονίες» — με μια θηλιά να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας.

Τα στοιχεία που παραθέτει η εφημερίδα είναι αποκαλυπτικά και τραγικά: από το 2019 και μετά, η καμπύλη εκτοξεύεται. Το 2023 φτάνουμε σε επίπεδα που σοκάρουν, ενώ οι νέοι άνθρωποι πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος σε μια κοινωνία που τους προσφέρει μόνο ανασφάλεια, χρέη, επισφάλεια και ψυχική εξάντληση.

Αυτό δεν είναι «ατομικό πρόβλημα». Δεν είναι «προσωπικές δυσκολίες» ούτε «ψυχικά νοσήματα» που εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά. Είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς κοινωνικής και συστημικής βίας. Είναι η λογική κατάληξη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και χρόνια: διάλυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, υποστελέχωση των δομών ψυχικής υγείας, ιδιωτικοποίηση των πάντων, εργασιακή εξαθλίωση, ακρίβεια που συνθλίβει τα λαϊκά νοικοκυριά και ένα διάχυτο αίσθημα ότι «δεν υπάρχει μέλλον».

Το επιτελικό κράτος, που τόσο υπερηφανεύεται για τις «μεταρρυθμίσεις» του, έχει μετατρέψει την κοινωνία σε μια μηχανή παραγωγής απόγνωσης. Νοσοκομεία χωρίς ψυχιάτρους και νοσηλευτές, λίστες αναμονής που μετριούνται σε μήνες, φάρμακα που γίνονται πολυτέλεια, υπηρεσίες ψυχικής υγείας που υπάρχουν μόνο στα power point των υπουργών. Και απέναντι σε όλα αυτά, μια γενιά που μεγαλώνει με την αγωνία του ενοικίου, του δανείου, της ανεργίας και της μόνιμης επισφάλειας.

Οι αυτοκτονίες δεν είναι απλώς αποτέλεσμα «κατάθλιψης». Αυξάνονται όταν η ζωή γίνεται μη βιώσιμη. Όταν το κράτος, αντί να προστατεύει την κοινωνική συνοχή, τη διαλύει. Όταν η «ανάπτυξη» σημαίνει περισσότερα ξενοδοχεία και λιγότερα νοσοκομεία, περισσότερα funds και λιγότερη προοπτική για τους νέους. Όταν η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα πρωτογενή πλεονάσματα και ταυτόχρονα αφήνει την ψυχική υγεία να σαπίζει.

Πίσω από αυτά τα νούμερα κρύβεται μια βαθιά ταξική πραγματικότητα. Οι αυτοκτονίες δεν χτυπούν ομοιόμορφα όλες τις κοινωνικές τάξεις. Χτυπούν πιο σκληρά τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους νέους επιστήμονες που μεταναστεύουν ή μένουν και μαραζώνουν, τους μικρομεσαίους που συνθλίβονται από την ακρίβεια, τα χρέη και τη φοροληστεία.

Αυτή η πολιτική σκοτώνει. Σκοτώνει αργά και βασανιστικά, μέσα από την εξαθλίωση, την απομόνωση και την απουσία ελπίδας. Το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι χρειάζονται μια κοινωνία διαλυμένη, φοβισμένη και αποπροσανατολισμένη. Μια κοινωνία που δεν οργανώνεται, δεν αντιστέκεται και στρέφει την οργή της προς τον εαυτό της.

Η θηλιά που κρέμεται στο πρωτοσέλιδο δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι η μεταφορά μιας ολόκληρης πολιτικής που στραγγαλίζει την κοινωνία.

Δεν θα τους αφήσουμε να μετράνε άλλους νεκρούς εν σιγή.

Η απάντηση στην απόγνωση είναι η οργάνωση, η συλλογική πάλη και η προοπτική μιας κοινωνίας όπου η ανθρώπινη ζωή θα αξίζει περισσότερο από τα κέρδη τους.

Πριν να είναι αργά.