Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η ομολογία Χρυσομάλλη και η γύμνια των θεσμών

Μετά τη διάταξη Τζαβέλλα που για δεύτερη φορά «έθαψε» το σκάνδαλο των υποκλοπών, ένας «σαμαρικός» βουλευτής της ΝΔ, ο Μίλτος Χρυσομάλλης, βγήκε στη σημερινή συνεδρίαση της γαλάζιας ΚΟ και είπε καθαρά αυτό που όλοι ξέρουμε: «Μετά τη διάταξη Τζαβέλλα, κανείς δεν πιστεύει ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε ΣτΕ»… και πρόσθεσε, για τα μάτια του κόσμου, «Δεν λέω ότι ισχύει, λέω τι πιστεύει ο κόσμος».

Η ομολογία είναι πολύτιμη. Όταν ένα στέλεχος της κυβερνώσας παράταξης παραδέχεται ότι η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί το Συμβούλιο της Επικρατείας ελεγχόμενο από την εκτελεστική εξουσία, ουσιαστικά επιβεβαιώνει αυτό που η Αριστερά, και ιδιαίτερα το κομμουνιστικό κίνημα, λέει εδώ και δεκαετίες: η αστική δικαιοσύνη δεν είναι «ανεξάρτητη». Είναι ταξική. Είναι όργανο του κράτους της αστικής τάξης.

Το ΣτΕ, όπως και όλο το δικαστικό σύστημα, δεν λειτουργεί στον αέρα. Κινείται στα πλαίσια του καπιταλιστικού κράτους, υπηρετώντας τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών. Καλύπτει χρόνια σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται επίλεκτα στελέχη της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας. Δίνει «πράσινο φως» σε μνημονιακές και αντιλαϊκές διατάξεις που σφαγιάζουν μισθούς, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα. Με τη σφραγίδα του επικυρώνει πολιτικές που οδηγούν στην υποβάθμιση και την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας για να εξυπηρετηθούν τα κέρδη μιας χούφτας τραπεζιτών, επιχειρηματιών και ξένων «επενδυτών».

Η διάταξη Τζαβέλλα δεν είναι «ατόπημα» ή «υπερβολή». Είναι η κορύφωση μιας μεθόδευσης: όταν το σκάνδαλο των υποκλοπών απειλεί να εκθέσει το σύστημα εξουσίας, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη νομοθετική και δικαστική της επιρροή για να το κλείσει.

Και μετά βγαίνει ένας βουλευτής της και λέει, με άλλα λόγια, «ο κόσμος ξέρει ότι το ελέγχουμε».Έχει δίκιο ο κόσμος που το πιστεύει. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μαρξιστής για να δει την ωμή πραγματικότητα: το κράτος τους, οι θεσμοί τους, η «δικαιοσύνη» τους λειτουργούν ως μηχανισμός προστασίας της εξουσίας και της περιουσίας της άρχουσας τάξης. Όταν οι θεσμοί αυτοί δεν επαρκούν, τους παρακάμπτουν ή τους νομοθετούν εκ νέου.

Η ομολογία Χρυσομάλλη είναι ένα ακόμα μικρό δείγμα της κρίσης νομιμοποίησης του συστήματος. Όσο πιο πολύ προσπαθούν να κρύψουν τις υποκλοπές, τα σκάνδαλα και την ταξική μεροληψία, τόσο πιο καθαρά γίνονται ορατά στον λαό. Και όσο πιο καθαρά γίνονται, τόσο πιο πολύ ωριμάζει η συνείδηση ότι μόνο με ριζική ανατροπή αυτού του ταξικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος μπορεί να υπάρξει πραγματική δικαιοσύνη – όχι για τους λίγους, αλλά για τους πολλούς.