Οσο περνά ο καιρός, τόσο πιο καθαρά αποκαλύπτεται ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν κάποια «παρέκκλιση» ούτε μια «αστοχία» κάποιων σκοτεινών μηχανισμών. Ηταν οργανωμένο σχέδιο πολιτικού ελέγχου, παρακολούθησης και χειραγώγησης του ίδιου του πολιτικού συστήματος από το επιτελικό κράτος του Μαξίμου.

Και η συνέντευξη του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ στην Αναστασία Γιάμαλη, η οποία δημοσιεύεται στο in.gr έρχεται να φωτίσει ακόμα πιο σκοτεινές πλευρές αυτής της υπόθεσης που θυμίζει – όπως ο ίδιος λέει – «ταινία τρόμου».

Η πιο σοκαριστική ίσως επισήμανση του νομικού είναι ότι «κάποια θύματα του Predator ντίλαραν με τις υποκλοπές το πολιτικό τους μέλλον». Δηλαδή άνθρωποι που παρακολουθούνταν παράνομα, αντί να απαιτήσουν μέχρι τέλους αποκάλυψη και τιμωρία των ενόχων, προτίμησαν τη σιωπή, τον συμβιβασμό και τη διαπραγμάτευση με την εξουσία.

Κι αυτό λέει πολλά.

Γιατί εξηγεί γιατί ένα σκάνδαλο που σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα θα είχε ρίξει κυβέρνηση, στην Ελλάδα κατέληξε να κουκουλώνεται πίσω από αρχειοθετήσεις, δικαστικούς ελιγμούς και πολιτική σιωπή.

Ο Κεσσές βάζει ευθέως στο κάδρο την εκτελεστική εξουσία, σημειώνοντας πως οι παρακολουθήσεις έγιναν για να ελέγχεται απολύτως «η αυλή» του Μαξίμου. Δηλαδή ένα σύστημα εξουσίας που δεν εμπιστευόταν κανέναν και ήθελε να γνωρίζει τα πάντα για υπουργούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, στρατιωτικούς και πολιτικά πρόσωπα.

Αυτό όμως δεν είναι δημοκρατία.
Είναι καθεστώς επιτήρησης.

Ακόμα πιο αποκαλυπτικές είναι οι αναφορές του δικηγόρου στη σχέση ΕΥΠ και ιδιωτών που διακινούσαν το Predator. Για χρόνια η κυβέρνηση προσπαθούσε να παρουσιάσει το σκάνδαλο ως έργο «ιδιωτών» χωρίς κρατική εμπλοκή. Τώρα όμως καταρρέει ακόμα και αυτό το αφήγημα.

Οι καταγγελίες περί κατασκοπείας, τα εμπιστευτικά έγγραφα που – σύμφωνα με τον ίδιο – υπάρχουν στη διάθεση θυμάτων των υποκλοπών και οι αποκαλύψεις για τον ρόλο της Intellexa και του Ταλ Ντίλιαν συνθέτουν εικόνα παρακράτους υψηλής τεχνολογίας με πολιτική κάλυψη.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σφοδρή επίθεση που εξαπολύει ο Κεσσές απέναντι στους εισαγγελείς του Αρείου Πάγου που χειρίστηκαν την υπόθεση. Οταν ένας δικηγόρος που βρίσκεται στην καρδιά της έρευνας δηλώνει δημόσια ότι η δικογραφία αρχειοθετήθηκε χωρίς καν να διαβαστεί ουσιαστικά, τότε η κρίση εμπιστοσύνης προς τη Δικαιοσύνη γίνεται εκρηκτική.

Γιατί ο κόσμος βλέπει πλέον κάτι πολύ επικίνδυνο: ένα πλέγμα εξουσίας όπου κυβέρνηση, κρατικοί μηχανισμοί, επιχειρηματικά συμφέροντα και τμήματα της δικαστικής ηγεσίας λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία.

Και μέσα σε όλα αυτά, η εικόνα του Ισραηλινού εμπόρου κατασκοπευτικών λογισμικών Ταλ Ντίλιαν να εκτοξεύει απειλές που θυμίζουν μαφιόζικη ταινία, έρχεται να συμπληρώσει το παζλ ενός σκοτεινού κόσμου όπου η παρακολούθηση, ο εκβιασμός και η πολιτική χειραγώγηση γίνονται εργαλεία εξουσίας.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν έκλεισε.
Απλώς επιχειρήθηκε να θαφτεί.

Ομως όσο εμφανίζονται άνθρωποι που αρνούνται να σωπάσουν, όσο αποκαλύπτονται νέα στοιχεία και όσο η κοινωνία συνειδητοποιεί το μέγεθος της σαπίλας, τόσο θα επιστρέφει σαν εφιάλτης πάνω από το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Γιατί υπάρχουν υποθέσεις που δεν παραγράφονται πολιτικά.
Και οι υποκλοπές είναι μία απ’ αυτές.