Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Πριν από λίγες μέρες, σε ανάρτησή μας με τίτλο «Πολιτικές μεταγραφές: Το πρωτάθλημα της ξεφτίλας μόλις ξεκίνησε», σημειώναμε ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό θυμίζει όλο και περισσότερο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της τελευταίας κατηγορίας: αλλάζουν φανέλες με την ίδια ευκολία που αλλάζουν γραβάτες, χωρίς ιδεολογικούς δισταγμούς, χωρίς πολιτικές αρχές και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.

Υπήρχε όμως μια παράμετρος που δεν είχαμε αναδείξει αρκετά. Δεν είναι μόνο ο πολιτικός αμοραλισμός που εντυπωσιάζει. Είναι και η ικανότητα ορισμένων να ντύνουν την προσωπική τους αγωνία για πολιτική επιβίωση με βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «λαϊκών αγώνων», «ριζοσπαστικών πολιτικών» και «κοινωνικών συσπειρώσεων».

Παρακολουθεί κανείς τις δηλώσεις των βουλευτών που εγκαταλείπουν τη Νέα Αριστερά για να αναζητήσουν πολιτική στέγη στο νέο μόρφωμα του Αλέξη Τσίπρα και δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να θαυμάσει τη δημιουργικότητα των επικοινωνιολόγων τους.

Διαβάζουμε λοιπόν:

«Δεν πιστεύουμε ότι απαιτείται πλήρης ταύτιση για να υπάρξει κοινή πορεία».

Πράγματι. Αυτό είναι προφανές. Διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια πολιτική στέγη τόσοι ετερόκλητοι παράγοντες, καριερίστες, επαγγελματίες της πολιτικής και κάθε λογής πρόθυμοι αναζητητές μιας εκλόγιμης θέσης.

Και συνεχίζουν:

«Η διαμόρφωση όρων μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής συσπείρωσης, με απώτερο στόχο να μετατραπούν οι αριστερές ιδέες σε εφαρμοσμένες ριζοσπαστικές πολιτικές».

Εδώ πλέον η πολιτική σάτιρα σηκώνει τα χέρια ψηλά. Γιατί είναι δύσκολο να μιλάς για «αριστερές ιδέες» και «ριζοσπαστικές πολιτικές» όταν στα ιδρυτικά στηρίγματα του νέου εγχειρήματος συναντάς τον Φώτη Παπαγεωργίου, πρώην Υποδιοικητή της Αντιτρομοκρατικής και πρώην Υποδιοικητή της ΕΥΠ, δηλαδή άνθρωπο που υπηρέτησε επί δεκαετίες τους πιο ευαίσθητους μηχανισμούς του αστικού κράτους.

Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να πείσεις για τον «ριζοσπαστισμό» σου όταν στο ίδιο πολιτικό τραπέζι φιγουράρει ο γνωστός αντικομμουνιστής Νίκος Μαραντζίδης, ο οποίος έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος της δημόσιας παρουσίας του στην πολεμική απέναντι στην κομμουνιστική Αριστερά και την ιστορική της διαδρομή.

Βέβαια, για τους επαγγελματίες της πολιτικής αυτά είναι λεπτομέρειες. Σήμερα οι πολιτικές ταυτότητες λειτουργούν σαν τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα. Τις παίρνεις όσο σε εξυπηρετούν και τις επιστρέφεις όταν βρεις καλύτερη προσφορά.

Έτσι, η αγωνία για επανεκλογή μεταφράζεται σε «κοινωνική συσπείρωση». Η ανάγκη πολιτικής διάσωσης βαφτίζεται «ιστορική ευθύνη». Και η αναζήτηση μιας ασφαλούς θέσης στα ψηφοδέλτια παρουσιάζεται ως «αγώνας για δημοκρατία και δικαιοσύνη».

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη του κόσμου. Αυτό το έχουν κάνει εδώ και χρόνια.

Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουν πως αρκεί να πασπαλίσουν με λίγη αριστερή φρασεολογία την προσωπική τους φιλοδοξία για να την μετατρέψουν σε πολιτικό όραμα.

Μόνο που όσο κι αν αλλάζουν οι ταμπέλες, όσο κι αν ανακυκλώνονται τα συνθήματα και όσο κι αν επιστρατεύονται οι γνωστές κοινοτοπίες περί «ριζοσπαστισμού», η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα.

Και η πραγματικότητα λέει ότι όταν ένας πρώην υποδιοικητής της ΕΥΠ, ένας πρώην επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής και ένας προβεβλημένος αντικομμουνιστής εμφανίζονται ως πρόσωπα αναφοράς ενός εγχειρήματος που αυτοπροσδιορίζεται ως «ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά», τότε δεν έχουμε μπροστά μας πολιτική ανασύνθεση.

Έχουμε απλώς μια νέα εκδοχή του παλιού πολιτικού καιροσκοπισμού..