Γράφει ο Συνεργάτης

Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συνεδρίασε υπό το βάρος της ιστορικής του κατάρρευσης και της προσπάθειας του Σωκράτη Φάμελλου να δώσει τη χαριστική βολή στην όποια ακόμα «αριστερή» ταυτότητα του κόμματος.

Στο πνεύμα της «ευρύτερης ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου», ο Φάμελλος ξεκαθάρισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει πλήρως την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, βάζοντας τις «ανάγκες της κοινωνίας» (δηλαδή τις ανάγκες της αστικής τάξης για σταθερότητα) πάνω από κάθε «κομματικό συμφέρον».

«Δεν περισσεύει κανείς», είπε ο Φάμελλος, καλώντας ουσιαστικά σε πλήρη υποταγή και απορρόφηση σε ένα νέο «ευρύ προοδευτικό» σχήμα που θα περιλαμβάνει ό,τι έχει απομείνει από την παλιά «ριζοσπαστική» ρητορεία. Υποσχέθηκε «όσες υπερβάσεις απαιτούνται» για την ανασύνθεση – δηλαδή όσες δεξιές στροφές χρειαστούν για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ένας ακόμα χρήσιμος πυλώνας του συστήματος.

Οι «αντιρρήσεις» από την εσωκομματική αντιπολίτευση

Ο Παύλος Πολάκης, όπως συνηθίζει, έπαιξε τον ρόλο του «σκληρού». Κατηγόρησε την ηγεσία Φάμελλου ότι οδήγησε το κόμμα στο 1% με την αδράνεια και την έλλειψη πραγματικής αντιπολίτευσης. Υπερασπίστηκε το έργο 2015-2019 (χωρίς να θυμάται προφανώς τα μνημόνια, τα capital controls και τις ιδιωτικοποιήσεις) και ζήτησε να σταματήσει η «ρευστοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Πρότεινε επιτροπές ψηφοδελτίων, προγράμματος και εκλογικής οργάνωσης, ώστε το κόμμα να πάει στις εκλογές «ισχυρό» – είτε μέσα σε ενωτικό σχήμα είτε μόνος του.

Ο Νίκος Παππάς ζήτησε «αλλαγές» και τηλεφώνημα Φάμελλου-Τσίπρα, ενώ ο Κώστας Ζαχαριάδης δήλωσε αδιανόητη οποιαδήποτε αντιπαράθεση με την ΕΛΑΣ. Όλα μέσα στο ίδιο πλαίσιο: πώς θα σωθεί ό,τι έχει απομείνει από το brand «ΣΥΡΙΖΑ» μέσα στη νέα «ευρεία συμπαράταξη».

Το πραγματικό νόημα

Αυτό που συμβαίνει δεν είναι τυχαίο. Είναι η λογική κατάληξη της πορείας ενός κόμματος που από το 2015 και μετά μετατράπηκε σε διαχειριστή του συστήματος, σε εγγυητή της αστικής σταθερότητας και σε απορροφητήρα λαϊκής δυσαρέσκειας.

Οι «υπερβάσεις» του Φάμελλου είναι η ομολογία ότι δεν υπάρχει πια κόκκινη γραμμή. Το «δεν περισσεύει κανείς» σημαίνει ότι ακόμα και τα ψήγματα αριστερής ρητορείας πρέπει να θυσιαστούν στον βωμό της «νικηφόρας σύγκρουσης» με τον Μητσοτάκη – δηλαδή της εναλλαγής στην εξουσία χωρίς να αλλάξει τίποτα ουσιαστικό για τον λαό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «ανασυντίθεται». Διαλύεται μέσα σε ένα νέο ευρύτερο reformist σχήμα που θα λειτουργεί ως ανάχωμα σε κάθε πραγματικά ριζοσπαστική διέξοδο. Οι Πολάκηδες και οι Παππάδες μπορεί να γκρινιάζουν για τα ποσοστά, αλλά όλοι μαζί υπηρετούν την ίδια στρατηγική: ενσωμάτωση, συμβιβασμός, προδοσία των προσδοκιών που κάποτε καλλιέργησαν.

Η Αριστερά που δεν υποκύπτει σε αυτές τις «υπερβάσεις» είναι αυτή που μένει πιστή στην ταξική πάλη, στην αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση και στην προοπτική της ρήξης με το κεφάλαιο και τους ξένους προστάτες του. Όλα τα άλλα είναι απλώς διαχείριση της ήττας με κόκκινη μπογιά που ξεθωριάζει όλο και περισσότερο.