Γράφει ο Συνεργάτης

Το πρόσφατο δημοσίευμα των Financial Times φωτίζει μια εξαιρετικά επικίνδυνη ποιοτική μεταβολή στην αντιπαράθεση ΗΠΑ–Ιράν. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Τεχεράνη εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο, σε περίπτωση νέας αμερικανικής κλιμάκωσης, να απαντήσει χτυπώντας αμερικανικούς στρατιωτικούς στόχους στην Ευρώπη, με ιδιαίτερη έμφαση στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Παράλληλα, στο στόχαστρο θα μπορούσαν να βρεθούν κρίσιμες υποδομές, μεταξύ αυτών και υποθαλάσσια καλώδια τηλεπικοινωνιών και δεδομένων στην ευρύτερη περιοχή του Στενού του Ορμούζ.

Δεν πρόκειται για μια εξέλιξη που μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ακόμη ένα επεισόδιο στη μακρά αλυσίδα των εντάσεων στη Μέση Ανατολή. Αντίθετα, αποκαλύπτει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι οι περιφερειακές συγκρούσεις έχουν πάψει προ πολλού να είναι πραγματικά «περιφερειακές».

Οι ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και ενέργειας, των στρατηγικών υποδομών και των γεωπολιτικών σφαιρών επιρροής απλώνονται πλέον σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Νοτιοανατολική Ευρώπη μετατρέπεται de facto σε πιθανό πεδίο πολεμικών αντιποίνων.

Οι βάσεις δεν είναι «ασπίδα» – είναι στόχοι

Η πραγματικότητα αυτή διαλύει με εκκωφαντικό τρόπο το αφήγημα περί «ασφάλειας» που προβάλλουν οι κυβερνήσεις της περιοχής, επιχειρώντας να δικαιολογήσουν την ολοένα βαθύτερη εμπλοκή τους στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς.

Η παραχώρηση λιμανιών, αεροδρομίων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων, τηλεπικοινωνιακών κόμβων και εναέριου χώρου στις αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις δεν μετατρέπει τις χώρες μας σε ασφαλή καταφύγια.

Το ακριβώς αντίθετο.

Τις εντάσσει στους στρατιωτικούς σχεδιασμούς μιας υπερδύναμης και, κατ’ επέκταση, τις καθιστά εν δυνάμει στόχους σε περίπτωση γενίκευσης μιας σύγκρουσης.

Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της περίφημης «γεωστρατηγικής αναβάθμισης»: να μετατρέπεται μια χώρα σε κόμβο στρατιωτικής δραστηριότητας και στη συνέχεια να παρουσιάζεται ως «προνόμιο» το γεγονός ότι μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο των αντιπάλων εκείνων που επιχειρούν να πλήξουν τις αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές υποδομές.

Η Ελλάδα, η Κύπρος, η Τουρκία, τα Βαλκάνια και συνολικά η Νοτιοανατολική Ευρώπη δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τη μετατροπή τους σε προκεχωρημένα φυλάκια των αμερικανικών σχεδιασμών.

Από το Ορμούζ στην παγκόσμια οικονομία

Εξίσου ανησυχητική είναι η διάσταση που αφορά τις υποθαλάσσιες υποδομές.

Τα υποθαλάσσια καλώδια αποτελούν κρίσιμη υποδομή της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας. Μέσω αυτών πραγματοποιείται τεράστιος όγκος των διεθνών επικοινωνιών και της μεταφοράς δεδομένων, ενώ συνδέονται άμεσα με τη λειτουργία τραπεζών, χρηματιστηρίων, επιχειρήσεων και κρατικών οργανισμών.

Ένα σοβαρό πλήγμα σε τέτοιες υποδομές δεν θα περιοριζόταν στα όρια μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές διαταραχές στις επικοινωνίες, στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και στις διεθνείς εμπορικές ροές, σε μια περίοδο κατά την οποία η παγκόσμια οικονομία είναι ήδη εξαιρετικά ευάλωτη.

Και εδώ βρίσκεται μια ακόμη κρίσιμη πλευρά της υπόθεσης: Το κόστος του πολέμου δεν το πληρώνουν εκείνοι που τον σχεδιάζουν στα γραφεία τους. Το πληρώνουν οι λαοί.

Το πληρώνουν με ακρίβεια, ανεργία, ενεργειακή φτώχεια, περικοπές, οικονομική ανασφάλεια και νέες κοινωνικές θυσίες. Το πληρώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ενώ οι πολεμικές βιομηχανίες και τα οικονομικά συμφέροντα που τρέφονται από τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών συνεχίζουν να συσσωρεύουν κέρδη.

Δεν θα γίνουμε συνένοχοι και στόχοι των πολέμων τους

Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή προοπτική, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για παθητική αναμονή. Ούτε όμως και για τη λογική του «διαλέγουμε στρατόπεδο» ανάμεσα στους ανταγωνιστικούς ιμπεριαλιστικούς πόλους.

Οι λαοί της περιοχής δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Δεν είναι δικός τους ο ανταγωνισμός για το ποιος θα ελέγξει τις ενεργειακές πηγές, τους εμπορικούς δρόμους και τις στρατηγικές υποδομές. Δεν είναι δικός τους ο πόλεμος για την επέκταση των σφαιρών επιρροής.

Δικός μας δρόμος είναι η σύγκρουση με την πολεμική εμπλοκή και όχι η υποταγή σε αυτήν.

Γι’ αυτό η οικοδόμηση ενός μαζικού, διεθνιστικού και αυτόνομου αντιπολεμικού κινήματος σε ολόκληρη την περιοχή γίνεται πιο αναγκαία από ποτέ.

Οι άμεσοι στόχοι πρέπει να είναι καθαροί:

➤ Πλήρης απεμπλοκή των χωρών της περιοχής από τους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

➤ Κλείσιμο των ξένων στρατιωτικών βάσεων και απομάκρυνση των στρατιωτικών υποδομών που χρησιμοποιούνται για επεμβάσεις και πολεμικές επιχειρήσεις.

➤ Καμία παραχώρηση λιμανιών, αεροδρομίων, εδάφους και εναέριου χώρου για τη διεξαγωγή επιθετικών επιχειρήσεων.

➤ Καμία συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις και αποστολές που υπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών.

➤ Αλληλεγγύη στους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο των πολεμικών ανταγωνισμών, ανεξάρτητα από το ποια μεγάλη δύναμη βρίσκεται απέναντί τους.

Γιατί η πραγματική ασφάλεια δεν βρίσκεται στις βάσεις, στους εξοπλισμούς και στις στρατιωτικές συμμαχίες.

Βρίσκεται στην ειρήνη, στη διεθνιστική αλληλεγγύη και στην κοινή πάλη των λαών ενάντια σε εκείνους που μετατρέπουν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη σε πεδία πολέμου.

Υ.Γ: Μετά αυτή την  εξέλιξη δημοσιεύματα αναφέρουν ότι το υπουργείο Άμυνας εξετάζει το ενδεχόμενο να μεταφέρει τους Patriot από την Κάρπαθο στη Κρήτη μετά τις απειλές του Ιράν για χτυπήματα επί ευρωπαϊκού εδάφους