Πίσω από τα κυρίαρχα πολεμικά ανακοινωθέντα και τις νατοϊκές αναλύσεις για τη γεωπολιτική σκακιέρα, η πραγματικότητα για την ουκρανική εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα γίνεται καθημερινά όλο και πιο εφιαλτική.
Δύο παράλληλες διαδικασίες σπάνε πλέον τους δεσμούς της κοινωνικής συνοχής και διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό κλίμα στο εσωτερικό της χώρας: από τη μία, η γενικευμένη, συστημική διαφθορά των κυβερνητικών και στρατιωτικών ελίτ και, από την άλλη, το ανελέητο, βίαιο «κυνήγι κεφαλών» από τους μηχανισμούς στρατολογίας.
Η υπόσχεση για μια «ενωμένη κοινωνία απέναντι στον εχθρό» έχει προ πολλού καταρρεύσει κάτω από το βάρος των ταξικών αντιθέσεων. Την ώρα που οι γιοι της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας εξαγοράζουν την εξαίρεσή τους από το μέτωπο ή διαφεύγουν ανενόχλητοι στο εξωτερικό μέσω κυκλωμάτων που θησαυρίζουν, οι άνδρες των λαϊκών οικογενειών αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμη ύλη.
Τα σκάνδαλα στους μηχανισμούς επιστράτευσης και στα ιατρικά συμβούλια δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά· αποτελούν τον κανόνα ενός συστήματος που μετατρέπει την επιβίωση σε εμπόρευμα για όποιον έχει να πληρώσει.
Την ίδια στιγμή, οι μέθοδοι των στρατολογικών γραφείων (TCC) έχουν ξεπεράσει κάθε όριο νομιμότητας, θυμίζοντας τακτικές απαγωγής. Οι βίαιες προσαγωγές από τη μέση του δρόμου, οι έφοδοι σε χώρους εργασίας, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και σε λαϊκές γειτονιές, καθώς και ο ξυλοδαρμός πολιτών που αρνούνται να επιβιβαστούν στα οχήματα της στρατολογίας, αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που διαρρέουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτυπώνουν μια ζοφερή εικόνα κρατικής τρομοκρατίας απέναντι σε μια κοινωνία που νιώθει εγκλωβισμένη και προδομένη.
Αυτό το διπλό μέτωπο –της κρατικής αυθαιρεσίας και της ταξικής αδικίας– γεννά μια βουβή αλλά βαθιά οργή. Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν κρύβεται πλέον. Σε πολλές περιοχές καταγράφονται αυθόρμητες αντιδράσεις πολιτών που προσπαθούν να αποτρέψουν βίαιες συλλήψεις γειτόνων ή συγγενών τους, ενώ η δυσπιστία προς την κυβερνητική ρητορική βαθαίνει επικίνδυνα.
Για την αριστερά και το εργατικό κίνημα, η κατάσταση στην Ουκρανία επιβεβαιώνει την πιο σκληρή αλήθεια: σε κάθε ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική σύγκρουση, το τίμημα του αίματος το πληρώνει αποκλειστικά ο λαός, ενώ η αστική τάξη βρίσκει πάντα τον τρόπο να κερδοσκοπεί και να προστατεύει τα προνόμιά της μέσα στα ερείπια.
2 Comments