Άλλη μια δολοφονημένη γυναίκα στη Νέα Σμύρνη έρχεται να προστεθεί στον μακρύ, εφιαλτικό κατάλογο της έμφυλης βίας. Άλλο ένα έγκλημα που βαφτίζεται με περισσή υποκρισία από τα συστημικά ΜΜΕ ως «οικογενειακή τραγωδία», ή «έγκλημα πάθους».
Ας τελειώνουμε με τις αστικές ευγένειες και τις γλωσσικές ωραιοποιήσεις: πρόκειται για άλλη μια καθαρή γυναικοκτονία. Πρόκειται για την πιο ακραία, την πιο κανιβαλική έκφραση μιας βαθιά ριζωμένης αντίληψης που θέλει τη γυναίκα κτήμα, ιδιοκτησία και αναλώσιμη προέκταση της ανδρικής εξουσίας.
Η αυτοκτονία του δράστη δεν απαλλάσσει την κοινωνία από τις ευθύνες της, ούτε κλείνει την υπόθεση. Αντίθετα, υπογραμμίζει το αδιέξοδο ενός σάπιου συστήματος. Όσο η κυρίαρχη ιδεολογία αντιμετωπίζει αυτές τις σφαγές σαν μεμονωμένα περιστατικά και «κακές στιγμές», τόσο θα ξεπλένει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς.
Το αστικό κράτος και η κυβέρνηση φέρουν ακέραια την ευθύνη. Περιορίζονται σε ανέξοδα επικοινωνιακά ευχολόγια, ψηφιακά panic buttons και βαρύγδουπες εξαγγελίες, την ίδια ώρα που οι δομές προστασίας, τα καταφύγια γυναικών και οι υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης παραμένουν εσκεμμένα υποστελεχωμένες, υποχρηματοδοτούμενες και εγκαταλελειμμένες στην τύχη τους.
Για το κεφάλαιο και τους διαχειριστές του, η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι «κόστος», ενώ η καταστολή και η διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας είναι η καθημερινή τους πολιτική.
Οι νεκρές αδελφές μας δεν είναι απλοί αριθμοί σε στατιστικούς πίνακες της φρίκης. Είναι τα θύματα ενός συστήματος που γεννά, θρέφει και συντηρεί την πατριαρχία ως εργαλείο καταπίεσης.
0 Comments