Όταν οι μεσαιωνικοί τίτλοι ιδιοκτησίας συναντούν το real estate των φωτοβολταϊκών και το ψηφιακό μάρκετινγκ των social media, το αποτέλεσμα μοιάζει με κλασική συνταγή της καπιταλιστικής απληστίας.
Το πρόσφατο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «Καθημερινής», το υπογράφει η δημοσιογράφος Μαριάννα Κακαουνάκη, για τα έργα και τις ημέρες της Ιεράς Μονής Παναγίας Κουτσουριώτισσας στη Δωρίδα φέρνει στην επιφάνεια μια υπόθεση που αγγίζει τα πιο σκοτεινά σημεία της σύγχρονης εμπορευματοποίησης της γης, της φύσης και των δημόσιων αγαθών.
Από το TikTok στις δικαστικές αίθουσες
Στο επίκεντρο βρίσκεται η ηγουμένη της μονής, η οποία έχει εξελιχθεί σε πραγματική «influencer» του ορθόδοξου μοναχισμού, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους και εκατομμύρια προβολές στο TikTok.
Πίσω όμως από την ψηφιακή βιτρίνα της κατάνυξης και των χριστιανικών κηρυγμάτων βρίσκεται μια σκληρή δικαστική και οικονομική διαμάχη.
Με όχημα οθωμανικά ταπιά και μεσαιωνικά χρυσόβουλα, η μοναστηριακή πλευρά διεκδικεί την ιδιοκτησία μιας τεράστιας έκτασης περίπου 22.000 στρεμμάτων.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια διαφωνία γύρω από τίτλους ιδιοκτησίας. Η υπόθεση αφορά δημόσια και δασική γη, αλλά και εκτάσεις τις οποίες χρησιμοποιούν επί δεκαετίες ντόπιοι κτηνοτρόφοι και αγρότες για να βγάλουν το ψωμί τους. Και κάπου εδώ η ιστορία αποκτά πραγματικό οικονομικό ενδιαφέρον.
Τα «πράσινα» αρπακτικά και το μεγάλο ενεργειακό deal
Γιατί όταν χιλιάδες στρέμματα γης αποκτούν ξαφνικά τεράστια οικονομική αξία, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το ενδιαφέρον περιορίζεται σε… ιστορικά χρυσόβουλα και την αποκατάσταση της μοναστηριακής περιουσίας.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η μοναστηριακή ηγεσία έχει έρθει σε συμφωνία με γερμανικό επιχειρηματικό όμιλο για την εκμίσθωση της τεράστιας έκτασης, με προοπτική εγκατάστασης γιγαντιαίου φωτοβολταϊκού πάρκου.
Και ξαφνικά τα ξεχασμένα οθωμανικά χαρτιά αποκτούν μια πολύ πιο σύγχρονη χρηματιστηριακή αξία. Είναι η άλλη όψη της περίφημης «πράσινης μετάβασης» όταν αυτή αφήνεται στα χέρια του κεφαλαίου: η φύση μετατρέπεται σε επενδυτικό προϊόν, η γη σε asset και η οικολογία σε επιχειρηματικό business plan.
Οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν το τίμημα, ενώ οι ενεργειακοί όμιλοι εξασφαλίζουν νέες πηγές κερδοφορίας.
Ενδοεκκλησιαστικός «εμφύλιος» για την πίτα
Την ίδια στιγμή, η υπόθεση έχει προκαλέσει έναν πρωτοφανή ενδοεκκλησιαστικό πόλεμο. Μητρόπολη, μοναστηριακοί παράγοντες και άλλοι εκκλησιαστικοί κύκλοι ανταλλάσσουν αγωγές και εξώδικα με την ηγουμένη.
Ας αφήσουμε, όμως, στην άκρη τα μεγάλα λόγια περί πίστης, παράδοσης και πνευματικότητας.
Όταν πίσω από μια τέτοια σύγκρουση βρίσκεται μια έκταση 22.000 στρεμμάτων και ένα πιθανό ενεργειακό επενδυτικό σχέδιο εκατομμυρίων, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει δίκιο στα εκκλησιαστικά χαρακώματα. Είναι ποιος θα ελέγξει τη γη και ποιος θα καρπωθεί την οικονομική της αξία. Γιατί ο καβγάς για την πίτα δεν γίνεται λιγότερο οικονομικός επειδή κάποιοι φορούν ράσα.
Η γη δεν είναι εμπόρευμα
Απέναντι σε αυτό το πλέγμα μοναστηριακών διεκδικήσεων, επιχειρηματικών συμφερόντων και επενδυτικών σχεδίων, οι κάτοικοι και οι κτηνοτρόφοι της περιοχής αντιδρούν. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Η δημόσια γη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λάφυρο. Τα δάση και τα οικοσυστήματα δεν μπορούν να μετατρέπονται σε οικόπεδα ενεργειακών επενδύσεων. Και η «πράσινη» ανάπτυξη δεν μπορεί να αποτελεί άλλο ένα όνομα για την ιδιωτικοποίηση της φύσης.
Η Δωρίδα δεν είναι real estate. Δεν είναι ενεργειακό οικόπεδο. Δεν είναι εμπόρευμα για να περάσει από τα χέρια των μοναστηριακών παραγόντων στα χέρια των πολυεθνικών. Είναι ο τόπος όπου ζουν άνθρωποι, εργάζονται άνθρωποι και παράγεται ο πλούτος που κάποιοι άλλοι θέλουν να μετατρέψουν σε ιδιωτικό κέρδος.
Γι’ αυτό και η αντίσταση των κατοίκων δεν είναι «τοπική γκρίνια». Είναι αγώνας για τη γη, το περιβάλλον και το δικαίωμα μιας κοινωνίας να αποφασίζει για τον τόπο της.
0 Comments