Το αίμα της 45χρονης αδελφής μας στη Νέα Σμύρνη δεν έχει προλάβει να στεγνώσει και η μακάβρια, ατελείωτη λίστα των γυναικοκτονιών μεγαλώνει ξανά.

Αυτή τη φορά, ο εφιάλτης μεταφέρεται στη Ροδόπη, στον οικισμό Διαλαμπή. Ένας 53χρονος άνδρας μαχαίρωσε θανάσιμα τη 44χρονη σύζυγό του, μπροστά στα μάτια των τριών παιδιών τους, και στη συνέχεια επιχείρησε να βάλει τέλος στη ζωή του καταναλώνοντας πετρέλαιο.

Μια ακόμη γυναίκα νεκρή. Μια ακόμη οικογένεια διαλυμένη. Τρία παιδιά που θα κουβαλούν για πάντα το τραύμα μιας δολοφονίας που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια.

Και, για ακόμη μία φορά, πίσω από το έγκλημα ξεπροβάλλει το ίδιο ανατριχιαστικό μοτίβο: η ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη γυναίκα, η έμφυλη βία, η ανάγκη του θύτη να επιβάλει απόλυτο έλεγχο και η αρρωστημένη πεποίθηση ότι η ζωή της συντρόφου του τού ανήκει.

Μόνο που στην υπόθεση της Ροδόπης υπάρχει μια ακόμη, συγκλονιστική διάσταση.

Η γυναίκα είχε ήδη καταγγείλει τον δράστη για απειλή από το 2022. Δηλαδή, ο κίνδυνος είχε γίνει ορατός. Η απειλή είχε ειπωθεί. Η προειδοποίηση είχε δοθεί. Κι όμως, σήμερα μετράμε ακόμη μία νεκρή γυναίκα.

Πόσες καταγγελίες πρέπει να προηγηθούν για να αντιμετωπιστεί μια γυναίκα ως άνθρωπος που κινδυνεύει πραγματικά και όχι ως ακόμη ένας αριθμός σε μια αστυνομική αναφορά;

Πόσα σημάδια πρέπει να αγνοηθούν μέχρι να έρθει η στιγμή που δεν υπάρχει πλέον τίποτα να προστατευτεί;

Ας το ξαναγράψουμε γνωρίζοντας ότι γίναμε κουραστικοί.

Δεν πρόκειται για «εγκλήματα πάθους». Δεν πρόκειται για κάποιες «οικογενειακές τραγωδίες». Δεν πρόκειται για «κακούς ανυρώπους» που ξαφνικά χάνουν τον έλεγχο. Πρόκειται για γυναικοκτονίες.

Και σήμερα έχουμε πάλι ακόμη μια δολοφονία γυναίκας μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα όπου η πατριαρχική αντίληψη συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη γυναικεία ζωή, το σώμα, τις επιλογές και την ελευθερία ως αντικείμενα ελέγχου.

Και κάθε φορά που η κοινωνία βαφτίζει τη γυναικοκτονία «πάθος», «ζήλια», «οικογενειακή υπόθεση» ή «κακιά στιγμή», προσφέρει άθελά της άλλο ένα άλλοθι στην κουλτούρα που γεννά τη βία.

Η γυναικοκτονία δεν είναι μια προσωπική υπόθεση. Είναι κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Και μαζί με την πατριαρχία πρέπει να μιλήσουμε και για την κρατική ευθύνη. Γιατί μια γυναίκα που έχει ήδη καταγγείλει απειλές δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Οι μηχανισμοί προστασίας οφείλουν να λειτουργούν πριν από το έγκλημα, όχι να εμφανίζονται εκ των υστέρων για να καταγράψουν το πτώμα και να ανακοινώσουν την επόμενη «οικογενειακή τραγωδία».

Κάθε νέα γυναικοκτονία δεν είναι απλώς ένας ακόμη τίτλος στις ειδήσεις. Είναι μια γυναίκα που δεν θα ξαναγυρίσει σπίτι. Είναι παιδιά που μένουν με μια πληγή για όλη τους τη ζωή. Είναι οικογένειες που θρηνούν. Είναι μια ακόμη κραυγή που μας υποχρεώνει να κοιτάξουμε κατάματα μια κοινωνική πραγματικότητα που κάποιοι θα προτιμούσαν να κρύψουν πίσω από τη λέξη «πάθος».

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Δεν θα συνηθίσουμε τη φρίκη. Δεν θα θεωρήσουμε «φυσιολογικό» να δολοφονούνται γυναίκες επειδή κάποιοι άνδρες δεν αντέχουν την ελευθερία τους.

Δεν θα αποδεχτούμε μια κοινωνία όπου η καταγγελία μιας γυναίκας γίνεται αντιληπτή ως ακόμη ένα περιστατικό και όχι ως πιθανό σήμα κινδύνου ζωής.

Καμία μόνη.
Καμία λιγότερη.

Δεν συνηθίζουμε τη φρίκη.
Δεν σιωπούμε.
Αγωνιζόμαστε μέχρι να μην υπάρχει άλλη γυναίκα που θα πρέπει να φοβάται για τη ζωή της.