Απολαυστική, από κάθε άποψη, η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε στελέχη της Ν.Δ. και την Έλενα Ακρίτα. Γιατί, όταν η κυβερνητική παράταξη επιχειρεί να μιλήσει για «τοξικότητα», υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σκοντάψει πάνω στο ίδιο της το πολιτικό παρελθόν.
Και επειδή η πολιτική μνήμη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική —και κυρίως επειδή το διαδίκτυο έχει το κακό συνήθειο να μη διαγράφει εύκολα όσα κάποιοι θα προτιμούσαν να ξεχαστούν— παραθέτουμε, για καθαρά αρχειακούς λόγους, την τελευταία ανάρτηση που έκανε στον λογαριασμό της στο Facebook η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Έλενα Ακρίτα.
Γράφει χαρακτηριστικά:
«Ο γλυκός μου Παύλος Μαρινάκης ξύνεται στη γκλίτσα του τσοπάνη όταν μιλάει για τοξικότητα. Η δε ΝΔ το τερμάτισε, όταν έκανε αντιπρόεδρο τον Γεωργιάδη, ποταπό υβριστή του Μητσοτάκη, του Καραμανλή και της Ντόρας Μπακογιάννη. Να εδώ, το ChatGPT βούτηξε βαθιά στα απόβλητα κι έβγαλε τα άθλια και τα αποτρόπαια.
Στα σχόλια, η χυδαιολογία του για Τσίπρα, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου κι άλλους πολιτικούς του αντιπάλους».
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.
Γιατί η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί ασφαλώς να είναι σκληρή. Μπορεί να είναι οξύτατη, αμείλικτη, ακόμη και ανελέητη. Όταν όμως η πολιτική ρητορική μετατρέπεται σε προσωπική ύβρη, απαξίωση και χυδαιολογία, τότε είναι τουλάχιστον προκλητικό να εμφανίζονται σήμερα κάποιοι ως τιμητές της πολιτικής ευπρέπειας και ως εισαγγελείς της «τοξικότητας».
Και ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πολιτικό παράδοξο που αναδεικνύει η Ακρίτα: εκείνοι που κάποτε βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή των προσωπικών επιθέσεων εναντίον κορυφαίων στελεχών της ίδιας τους της παράταξης, σήμερα εμφανίζονται ως θεματοφύλακες του πολιτικού πολιτισμού.
Η μνήμη, όμως, έχει πείσμα. Και τα αρχεία έχουν ακόμη μεγαλύτερο.
Όσα ειπώθηκαν δημόσια, μένουν. Και κάποια στιγμή επιστρέφουν — όχι ως «λάσπη», αλλά ως καθρέφτης.
0 Comments