Η καραδεξιά εφημερίδα Political του Ν. Καραμανλή μάς πληροφορεί για ένα μάλλον… υψηλού επιπέδου επεισόδιο που φέρεται να διαδραματίστηκε σε ασανσέρ ξενοδοχείου της Θεσσαλονίκης: «Μπουκέτα» ανάμεσα σε κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος και πασίγνωστο δημοσιογράφο.

Αφορμή σύμφωνα με την φυλλάδα; Μια υπόθεση που βρίσκεται στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και, όπως όλα δείχνουν, ένας καβγάς για το ποιος θα προλάβει να πετάξει τον άλλον από το καράβι πριν αρχίσει να μπάζει νερά. Ή, για να το πούμε πιο λαϊκά, ποιος θα «αδειάσει» πρώτος ποιον ώστε να βγει ο ίδιος με όσο γίνεται λιγότερες γρατζουνιές.

Εμάς, προφανώς, ελάχιστα μας ενδιαφέρει ποιος αντάλλαξε «γαλλικά» με ποιον, ποιος ύψωσε πρώτος τη γροθιά ή ποιος έφαγε το πρώτο… μπουκέτο. Αυτά ας τα λύσουν μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές της καλής κοινωνίας.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι αυτό που αποκαλύπτεται πίσω από το θεαματικό ξεκατίνιασμα: η σαπίλα ενός μηχανισμού εξουσίας που όταν βρίσκεται σε θέση ισχύος εμφανίζεται πανίσχυρος, συντεταγμένος και αλαζονικός, αλλά όταν στριμώχνεται αρχίζει να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κουνούν το δάχτυλο στην κοινωνία. Που μιλούν για «νομιμότητα», «τάξη» και «υπευθυνότητα». Που υπερασπίζονται την καταστολή, τη λιτότητα και την πολιτική που φορτώνει τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Και πίσω από τις κλειστές πόρτες των πεντάστερων ξενοδοχείων, όταν η κάμερα δεν γράφει και τα χαμόγελα για τις δημόσιες σχέσεις περισσεύουν, η περίφημη αστική ευπρέπεια πάει περίπατο.

Γιατί όσο υπάρχει εξουσία, χρήμα, αλληλοεξυπηρέτηση και κοινό συμφέρον, όλοι μπορούν να εμφανίζονται σαν μια ωραία και αγαπημένη παρέα. Όταν όμως εμφανίζονται εισαγγελικές έρευνες, αποκαλύψεις και ο κίνδυνος να χρειαστεί κάποιος να λογοδοτήσει, η «λυκοσυμμαχία» αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές.

Και τότε συμβαίνει το αναμενόμενο: ο λύκος θυμάται ότι ο διπλανός του είναι επίσης λύκος.

Τα μαχαίρια βγαίνουν. Οι ευθύνες μετακυλίονται. Τα «αδειάσματα» παίρνουν φωτιά. Και αν όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα ασανσέρ, τόσο το καλύτερο για το θέαμα. Τουλάχιστον εκεί, για λίγα λεπτά, δεν υπάρχουν τηλεοπτικά πάνελ, δελτία Τύπου και χαμογελαστές φωτογραφίες για να κρύψουν την πραγματικότητα.

Το Μαξίμου, λέει, «δεν ανακατεύεται». Αλίμονο! Όταν οι άνθρωποι του συστήματος πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα φορτωθεί τη λιγότερη λάσπη, η εξουσία δεν χρειάζεται να επέμβει. Αρκεί να παρακολουθεί διακριτικά από την κλειδαρότρυπα και να κάνει τον… κοριό.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το ξύλο στο ασανσέρ (αν υπήρξε). Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι πίσω από τις πόρτες του συστήματος δεν υπάρχει καμία «άριστη» και αρμονική οικογένεια. Υπάρχει ένας μηχανισμός που όσο όλα πάνε καλά μοιράζει ρόλους, προνόμια και χαμόγελα. Όταν όμως τα πράγματα ζορίσουν, αρχίζει το γνωστό: «Δεν φταίω εγώ — αυτός φταίει».

Και κάπως έτσι, από την πολυτέλεια των πεντάστερων ξενοδοχείων μέχρι το ασανσέρ, η «κανονικότητα» της εξουσίας αποκτά το πραγματικό της πρόσωπο.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε καν να ανοίξει η πόρτα. Το σύστημα ξεγυμνώθηκε μόνο του.