Η πρόσφατη ανακοίνωση του καταδικασμένου ναζί Ηλία Κασιδιάρη για ανοιχτή στήριξη και συμπόρευση με το κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων» προκάλεσε άμεση αντίδραση στους νομικούς κύκλους. Η κοινή διαπίστωση είναι σαφής: με βάση την ισχύουσα νομοθεσία και τα δεδικασμένα του Αρείου Πάγου, η κίνηση αυτή αποτελεί το «φιλί του θανάτου» για τον συγκεκριμένο σχηματισμό, οδηγώντας τον με μαθηματική ακρίβεια στον προεκλογικό αποκλεισμό.

Κάποιοι αναρωτιούνται αν υπάρχει λογική σε αυτή την επιλογή. Η απώλεια της κρατικής χρηματοδότησης και της ενεργού κοινοβουλευτικής παρουσίας δεν είναι αμελητέοι παράγοντες, Aντίθετα, αποτελούν το βασικό καύσιμο για τη συντήρηση κάθε πολιτικού μηχανισμού. Γιατί λοιπόν ένας έμπειρος στην πολιτική επιβίωση φασίστας επιλέγει μια στρατηγική που μοιάζει με αυτοκτονία;

Η απάντηση κρύβεται στον κυνισμό της φασιστικής στρατηγικής. Ο Κασιδιάρης δεν ενεργεί από άγνοια, αλλά από απόλυτη πολιτική στενότητα. Παίζει ένα ακραίο τζόγο επειδή απλώς δεν έχει άλλη επιλογή.

Πρώτον, η κοινοβουλευτική παρουσία του χώρου του είχε ήδη καταρρεύσει. Μετά τη διάλυση και το δικαστικό φιάσκο των «Σπαρτιατών», οι βουλευτές που συγκρότησαν τη «Συμμαχία Ελλήνων» ήταν ήδη ανεξάρτητοι, απομονωμένοι και στερημένοι από τα θεσμικά προνόμια μιας οργανωμένης κοινοβουλευτικής ομάδας. Ο Κασιδιάρης δεν θυσιάζει μια ισχυρή παρουσία στη Βουλή· προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια της.

Δεύτερον, η επιβίωση του αρχηγού προηγείται της επιβίωσης του κόμματος. Για τον ίδιο, το μείζον είναι να παραμείνει ο απόλυτος ρυθμιστής και «ιδιοκτήτης» του ακροδεξιού χώρου. Αν παρέμενε άπραγος, οι ψηφοφόροι του θα διασκορπίζονταν οριστικά προς την υπόλοιπη θεσμική ακροδεξιά (Βελόπουλο, Λατινοπούλου, Νίκη), σφραγίζοντας το δικό του πολιτικό τέλος.

Τρίτον, ο αποκλεισμός είναι το ιδανικό καύσιμο για το αφήγημα του «θύματος». Εργαλειοποιώντας την αναμενόμενη απαγόρευση του Αρείου Πάγου, θα επιχειρήσει να παρουσιαστεί εκ νέου ως ο «μοναδικός πραγματικός διωκόμενος από το σύστημα». Με αυτό το προπέτασμα καπνού, και επικαλούμενος νομικίστικα τεχνάσματα μέσω διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΑΣΕ, κρατά τους οπαδούς του σε εγρήγορση και εγκλωβισμένους γύρω από το πρόσωπό του.

Τέλος, η οικονομική επιβίωση αυτών των μηχανισμών δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον επίσημο κρατικό κορβανά. Όσο συντηρείται ο μύθος του «αρχηγού», διασφαλίζονται εσωτερικές χρηματοδοτήσεις, σκοτεινές συνδρομές και δίκτυα υποστηρικτών που αποδίδουν οικονομική υπεραξία.

Ο ναζί χρησιμοποιεί τη «Συμμαχία Ελλήνων» ως αναλώσιμο υλικό. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα την καταστρέψει. Τον ενδιαφέρει να κάνει επίδειξη δύναμης, να αυτοπροσδιορίζεται ως ενεργός αρχηγός και να ηρωοποιεί την εγκληματική ιδεολογία του. Είναι ένας απεγνωσμένος τζόγος επιβίωσης, που αποδεικνύει ότι ο φασισμός, ακόμα και στριμωγμένος στη γωνία, θα επιστρατεύσει κάθε κυνικό τέχνασμα για να κρατηθεί στην επικαιρότητα.

B