Το πρόσφατο δημοσίευμα του Politico με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη και τη «χρυσοφόρα βιομηχανία ευεξίας» στην Ελλάδα ήταν αρκετό για να σημάνει συναγερμός στα επιτελεία της εξουσίας. Όχι επειδή το ρεπορτάζ ήταν ψευδές — αλλά επειδή ήταν απόλυτα τεκμηριωμένο, δημόσιο, και επικίνδυνο για την εικόνα του καθεστώτος. Αντί να απαντήσει στην ουσία, το Μαξίμου επιλέγει να στοχοποιήσει τη δημοσιογράφο του Politico, Νεκταρία Σταμούλη, με τη γελοία, αλλά πολιτικά αποκαλυπτική, αιτιολογία ότι είναι «Συριζαία», κάτι που δεν προκύπτει από πουθενά, αλλά και έτσι να είναι δεν έχει καμιά σημασία. Καμία αναφορά στην ακρίβεια του ρεπορτάζ. Καμία διάψευση ουσίας. Μόνο λάσπη.

Και ποιος είναι ο πιο ιδανικός να αναλάβει την δουλειά σε τέτοιες περιπτώσεις; Μα ποιος άλλος από τον γαβγατζή αδιευκρίνιστο. Συγκεκριμένα, ερωτηθείς σχετικώς από τον ΣΚΑΙ σήμερα, ο Αδωνις Γεωργιάδης είπε επί λέξη: «Στο Politico εργάζεται μια Ελληνίδα δημοσιογράφος, η Νεκταρία Σταμούλη, ΣΥΡΙΖΑ, γκαραγκάγκα (sic), τώρα που βρίσκεται δεν ξέρω. Μια φορά άρθρο υπέρ της Ελλάδος δεν έχω δει να γράφει, μόνο υβρίζει τον Μητσοτάκη, την κυβέρνηση, την Ελλάδα. Δεν έχω δει ούτε ένα άρθρο σχετικά ευπρεπές για τη χώρα. Μόνο κατηγορίες. Οκ. Έτσι είναι οι αριστεροί δημοσιογράφοι. Δεν υπάρχει πρόβλημα».

Η κυβέρνηση επιδιώκει να παρουσιάσει κάθε φωνή αμφισβήτησης ως εργαλείο της αντιπολίτευσης. Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θέλει καμία φωνή αμφισβήτησης. Θέλει σιωπή.

Το Μαξίμου έχει περάσει από την επικοινωνία στην καταστολή της αλήθειας. Και σε κάθε τέτοια στιγμή, είναι ευθύνη μας να σταθούμε στο πλευρό εκείνων που τολμούν να ερευνήσουν, να αποκαλύψουν, να πουν αυτό που δεν βολεύει κανέναν ισχυρό.

Η επίθεση στο Politico και την Σταμούλη δεν είναι μόνο επίθεση στη δημοσιογραφία. Είναι επίθεση σε κάθε φωνή που τολμά να σπάσει τη γραμμή σιωπής.
Όσοι τρομοκρατούνται από ένα ρεπορτάζ, έχουν μάθει να ζουν στην ατιμωρησία. Και όσοι τους την παρέχουν, είναι συνένοχοι.

Η τακτική είναι πλέον πασίγνωστη.

Όταν ένα δημοσίευμα βολεύει την κυβέρνηση, γίνεται «έγκυρη διεθνής δημοσιογραφία». Όταν αποκαλύπτει πλευρές της πραγματικότητας που δεν βολεύουν το κυβερνητικό αφήγημα, ξαφνικά ο δημοσιογράφος γίνεται «αριστερός», «κομματικός», «ανθέλληνας» ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός.

Το περιεχόμενο του ρεπορτάζ περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ο δημοσιογράφος μπαίνει στο εδώλιο.

Αυτό δεν είναι απάντηση στη δημοσιογραφία. Είναι προσπάθεια απαξίωσής της. Και όταν η εξουσία αντί να απαντά στα ερωτήματα επιτίθεται σε εκείνον που τα θέτει, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον δημοσιογράφο. Βρίσκεται στην εξουσία που θέλει δημοσιογράφους “απόφοιτους της σχολής Πορτοσάλτε – Χατζηνικολάου”