Η 4η Οκτώβρη, Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, θα γεμίσει και φέτος τα social media με χαριτωμένες φωτογραφίες, συγκινητικά μηνύματα και μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «αγάπης» και «σεβασμού».
Αύριο όμως κάποιοι θα επιστρέψουν στην κανονικότητα της εγκατάλειψης, της κακοποίησης, των δηλητηριάσεων. Θα ξαναπαρακολουθήσουμε τα αδέσποτα τετράποδα που πεθαίνουν στους δρόμους, τα ζώα που αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμα αντικείμενα.
Η πραγματική σχέση μιας κοινωνίας με τα ζώα δεν κρίνεται από τις επετειακές αναρτήσεις της. Κρίνεται από το πώς φέρεται στα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα όταν δεν την κοιτάζει κανείς.
Ένα ζώο δεν είναι παιχνίδι για να το αγοράσουμε όταν το θέλουμε και να το πετάξουμε όταν μας κουράσει. Δεν είναι εμπόρευμα. Δεν είναι διακοσμητικό του σπιτιού μας. Δεν είναι «ιδιοκτησία» χωρίς δικαιώματα.
Είναι μια ζωή. Φοβάται, πονάει, πεινάει, χαίρεται, δένεται, υποφέρει.
Και μέσα σε μια κοινωνία που συχνά αδυνατεί να προστατεύσει ακόμη και τους πιο αδύναμους ανθρώπους της, η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζήτημα πολιτισμού, ευθύνης και ανθρωπιάς.
Απέναντι στην αδιαφορία, την εγκατάλειψη και την κακοποίηση, χρειάζεται πράξη.
Απέναντι στη λογική του «δεν βαριέσαι», χρειάζεται αλληλεγγύη.
Απέναντι σε όσους βασανίζουν ανυπεράσπιστα πλάσματα, χρειάζεται μηδενική ανοχή.
Γιατί ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε σε αυτούς που δεν μπορούν να μας ανταποδώσουν τίποτα, λέει πολλά για το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Σήμερα, λοιπόν, δεν χρειάζονται ευχές.
Χρειάζονται ευθύνη, φροντίδα, υιοθεσίες αδέσποτων ζώων αντί για αγορές, στήριξη των ανθρώπων που καθημερινά παλεύουν για τα αδέσποτα και, πάνω απ’ όλα, σεβασμός στη ζωή.
Γιατί κάθε ζωή αξίζει προστασία.
Και κανένα πλάσμα δεν γεννήθηκε για να γίνει αντικείμενο κακοποίησης ή εγκατάλειψης.
0 Comments