Σε μια περίοδο που το γαλλικό και το παγκόσμιο προλεταριάτο βρίσκονται στον δρόμο ενάντια στην κρατική τρομοκρατία, ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας», Ζαν-Λυκ Μελανσόν, πέταξε μια πολιτική βόμβα που διέλυσε τα προσωπεία της αστικής ευπρέπειας. Υπερασπιζόμενος το ιστορικό, διεθνιστικό σύνθημα «ACAB» («Όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι»), ο Μελανσόν αρνήθηκε να ευθυγραμμιστεί με το κυρίαρχο αφήγημα που απαιτεί από τους καταπιεσμένους να διαδιαδηλώνουν «κόσμια» και «ειρηνικά» την ώρα που δέχονται τα χημικά και την άγρια καταστολή των πραιτοριανών του συστήματος. (Φαντάζεστε κάτι ανάλογο να έλεγε ο Κουτσούμπας ή ο Τσίπρας;).

Ωστόσο, για μια συνεπή ταξική ανάλυση, η κίνηση αυτή δεν κρύβει μόνο ριζοσπαστισμό, αλλά αποκαλύπτει και τις βαθιές αντιφάσεις της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Ας τα πιάσουμε από την αρχή. Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης στο δίκτυο LCI, ο Μελανσόν δέχτηκε την κλασική, προβοκατόρικη ερώτηση των αστών δημοσιογράφων, που επιχειρεί πάγια να ποινικοποιήσει τη γλώσσα του κινήματος. Ρωτήθηκε δηλαδή για το σύνθημα ACAB «Όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι», και για το κατά πόσο θεωρεί αποδεκτό τη χρήση του στις διαδηλώσεις.Η απάντησή του, όμως, έσπασε τα ταμπού:

• Τόνισε πως το σύνθημα αυτό έχει βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς αγώνες εδώ και έναν αιώνα. Πρόσθεσε δε ότι πρόκειται για την αυθεντική έκφραση της λαϊκής συνείδησης απέναντι στην κρατική βία, όπως αυτή εκφράζεται με τις δυνάμεις καταστολής.

• Ξεκάθαρα, δήλωσε πως το αν υιοθετεί κανείς ένα τέτοιο σύνθημα «εξαρτάται από την ημέρα και την ώρα». Όταν η αστυνομία μετατρέπεται σε στρατό κατοχής μέσα στις εργατικές γειτονιές, ο λαός δεν θα απαντήσει με νομικές διατυπώσεις, πρόσθεσε.

Γιατί όμως ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα υπερασπίζεται το ACAB, μόλις λίγες ημέρες πριν αποδοκίμαζε τις δυναμικές ενέργειες των διαδηλωτών, καλώντας σε «αυτοσυγκράτηση» και προτείνοντας «λευκά περιβραχιόνια» για ειρηνικές πορείες;

Η απάντηση βρίσκεται στα μόνιμα αδιέξοδα της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία πατάει ταυτόχρονα σε δύο βάρκες:

1. Η ανάγκη για αστική νομιμοφροσύνη: Ως κοινοβουλευτικός άνδρας που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία, ο Μελανσόν τρομάζει μπροστά στην ποινικοποίηση του κόμματός του και σπεύδει να δώσει διαπιστευτήρια «υπευθυνότητας» στο αστικό μπλοκ, καταδικάζοντας τη βία των από κάτω.

2. Όταν όμως έρχεται αντιμέτωπος με την ωμή πραγματικότητα της αστυνομοκρατίας, αναγκάζεται να κλείσει το μάτι στη ριζοσπαστικοποιημένη νεολαία. Για να ελιχθεί, μάλιστα, παρουσίασε το ACAB ως μια «αυθόρμητη βρισιά της στιγμής» -σαν να χτυπάς το δάχτυλό σου με ένα σφυρί- υποβαθμίζοντας το συνειδητό πολιτικό και ταξικό του περιεχόμενο.

Από τη σκοπιά του μαρξισμού, η αστυνομία στον καπιταλισμό δεν υπάρχει για να προστατεύει τον πολίτη. Είναι ο ένοπλος μηχανισμός που διασφαλίζει την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και καταστέλλει κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της εξουσίας της άρχουσας τάξης.

Και όσο αφορά τον Μελανσόν η ιστορία μας έχει δείξει ότι οποιοσδήποτε προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη νομιμότητα του αστικού κράτους και την εξέγερση του δρόμου, αργά ή γρήγορα μετατρέπεται σε σωσίβιο του συστήματος.

Οι μορφές έκφρασης και πάλης της εργατικής τάξης δεν θα πάρουν έγκριση από τα αστικά δικαστήρια, τα τηλεοπτικά πάνελ ή τους καιροσκόπους πολιτικούς. Όσο το κράτος επιστρατεύει τον αυταρχισμό για να επιβάλει τη δικτατορία των αγορών, το σύνθημα ACAB θα παραμένει επίκαιρο.

Υ.Γ: Στην χώρα μας πάντως κάποιοι αριστεροί εξακολουθούν να μιλάνε για τα “δίκαια αιτήματα των αστυνομικών”, λησμονώντας τον ρόλο και την αποστολή των κατασταλτικών μηχανισμών στην αδιάλλακτη ταξική σύγκρουση.