Η ομόφωνη έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης (Βεγγάζη) έρχεται να γκρεμίσει με πάταγο τις αυταπάτες που καλλιεργούσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για δήθεν «απομόνωση» της Άγκυρας. Η εξέλιξη αυτή, που έρχεται μόλις λίγες ημέρες μετά την κατάθεση στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) του Προεδρικού Διατάγματος για το «θαλάσσιο πάρκο» στο Νότιο Αιγαίο, αποδεικνύει ότι η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση περνά σε νέα, πολύ πιο επιθετική φάση.

Οι αστικές αναλύσεις και ο συστημικός τύπος βρίσκονται σε κατάσταση σοκ. Η εφημερίδα Δημοκρατία κάνει λόγο στο πρωτοσέλιδό της για «μια καθαρή εθνική ήττα», ενώ ο γνωστός αρθρογράφος των ΝΕΩΝ, Γ. Παπαχρήστου, παραδέχεται πως πρόκειται για «δεινή ήττα της ελληνικής διπλωματίας που δεν μπορεί να κουκουλωθεί με τίποτα».
Όμως, για το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, το ζήτημα δεν είναι να θρηνήσουμε για τις «χασούρες» της ελληνικής διπλωματίας. Το ζήτημα είναι να αναδείξουμε τον τυχοδιωκτισμό της ελληνικής αστικής τάξης, η οποία, για χάρη των δικών της ενεργειακών και γεωστρατηγικών συμφερόντων, παίζει με τη φωτιά.

Η θεσμοθέτηση του εθνικού πάρκου στο Αιγαίο χρησιμοποιήθηκε από την Αθήνα ως ένα «έξυπνο» διπλωματικό χαρτί κυριαρχίας, όμως η Άγκυρα απάντησε αμέσως, επαναφέροντας τις θεωρίες περί «γκρίζων ζωνών» σε νησίδες όπως η Κίναρος και τα Λέβιθα. Η απάντηση της Τουρκίας μέσω Λιβύης δείχνει ότι κανένα «περιβαλλοντικό πρόσχημα» δεν μπορεί να κρύψει την ουσία: τη λυσσαλέα μοιρασιά των ΑΟΖ, των θαλάσσιων περασμάτων και των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα ΝΑΤΟϊκά κελεύσματα, μετέτρεψε τη χώρα σε απέραντο πολεμικό ορμητήριο και έδωσε δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, για να εισπράξει τελικά μια παταγώδη αποτυχία των σχεδιασμών της.

Καμία εμπιστοσύνη στους ιμπεριαλιστές και τις αστικές κυβερνήσεις

Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι όσο οι δύο αστικές τάξεις (ελληνική και τουρκική) «μπλέκονται μέχρι τα μπούνια» στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς της Ανατολικής Μεσογείου, ο κίνδυνος για ένα θερμό επεισόδιο ή μια γενικότερη ανάφλεξη μεγαλώνει.

Η μόνη πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην κοινή πάλη των λαών ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Μακριά από τις σημαίες των αστικών συμφερόντων, μακριά από τα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και των ανταγωνιστικών περιφερειακών δυνάμεων. Γιατί οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους· έχουν πολλά να αντιπαλέψουν απέναντι σε όσους μετατρέπουν τη Μεσόγειο σε σκακιέρα πολεμικών και οικονομικών ανταγωνισμών.