Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Με αφορμή τα ερωτήματα του Γιώργου Παπαχρήστου για τις καταγγελίες Γιαννακόπουλου, επανέρχεται το ζήτημα των «δύο μέτρων και δύο σταθμών» στις αντιδράσεις των δικαστικών και συνδικαλιστικών οργάνων.
Είχαμε την εντύπωση ότι, μετά το χθεσινό δημοσίευμα του Γιώργου Παπαχρήστου στα «ΝΕΑ», θα ακολουθούσε τουλάχιστον κάποια θεσμική αντίδραση. Αν όχι κάποια κυβερνητική τοποθέτηση, έστω μια παρέμβαση από τα συνδικαλιστικά όργανα των εισαγγελέων και των δικαστών, αλλά και των δημοσιογράφων.
Κι αυτό γιατί ο συγκεκριμένος αρθρογράφος δεν περιορίστηκε σε κάποιες γενικόλογες επισημάνσεις. Έθεσε δημόσια, με ιδιαίτερη ένταση, συγκεκριμένα και εξαιρετικά σοβαρά ερωτήματα προς τις εισαγγελικές αρχές, με αφορμή το γνωστό βίντεο που ανάρτησε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.
Πρόκειται για ερωτήματα που, εφόσον οι καταγγελίες που περιλαμβάνονται στο βίντεο έχουν βάση, αφορούν εξαιρετικά σοβαρές υποθέσεις οργανωμένου εγκλήματος, εκβιασμών, προστασίας και διακίνησης ναρκωτικών, ακόμη και διασυνδέσεων με δολοφονίες της αποκαλούμενης Greek Mafia.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση που αξίζει να επισημανθεί.
Θυμόμαστε όλοι πόσο άμεσα κινητοποιήθηκε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων όταν ο αντιεξουσιαστής Γιώργος Καλαϊτζίδης προχώρησε σε ανάρτηση που προκάλεσε την αντίδρασή της. Τότε υπήρξε μέχρι και σύγκληση του συνδικαλιστικού οργάνου για την έκδοση ανακοίνωσης, στην οποία το περιστατικό χαρακτηριζόταν «αποκρουστέα και εγκληματική πράξη» και «πρόκληση για τη Δημοκρατία». Μάλιστα, οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί μάς υπενθύμιζαν ότι «απέδειξαν στην πράξη ότι δεν κάνουν εκπτώσεις στη συνείδησή τους».
Τώρα, όμως, που ένας δημοσιογράφος με μεγάλη δημόσια παρουσία θέτει ερωτήματα για καταγγελίες που, εφόσον ευσταθούν, παραπέμπουν σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πλέγμα εγκληματικών δραστηριοτήτων, δεν ακούμε ούτε ψίθυρο.
Και για να μην υπάρχει καμία παρανόηση, δεν υποστηρίζουμε ότι οι καταγγελίες του Γιαννακόπουλου αποτελούν αποδεδειγμένα γεγονότα. Ούτε ότι οι ισχυρισμοί του για το πρόσωπο που αποκαλεί «ψηλό» συνιστούν δικαστικά διαπιστωμένες αλήθειες. Ακριβώς επειδή πρόκειται για τόσο σοβαρές καταγγελίες, απαιτείται θεσμικός έλεγχος, διερεύνηση και απαντήσεις.
Αυτό, άλλωστε, είναι το κεντρικό σημείο του δημοσιεύματος του Παπαχρήστου.
Τι έγραψε ο Γιώργος Παπαχρήστος
Στο χθεσινό του άρθρο στα «ΝΕΑ», ο δημοσιογράφος αναφέρεται στο περιστατικό με την κόρη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και τον αστυνομικό έλεγχο στον οποίο υποβλήθηκε η νεαρή μαζί με τους συνοδούς της από άνδρες του Τμήματος Εκβιαστών της ΕΛ.ΑΣ. στο Κολωνάκι.
Αφού σημειώνει ότι παρακολούθησε επανειλημμένα το βίντεο που ανάρτησε ο Γιαννακόπουλος, επισημαίνει ότι, αν κάποιος παραμερίσει την οργή ενός πατέρα και προσέξει το περιεχόμενο των όσων καταγγέλλονται, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινητοποιηθεί οι αρμόδιες αρχές.
Και απαριθμεί τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται στο βίντεο για έναν αποκαλούμενο «ψηλό»: Ότι φέρεται να συνδέεται με σειρά δολοφονιών της Greek Mafia, ότι ελέγχει κυκλώματα μπράβων και εκβιαστών, ότι εμπλέκεται σε υποθέσεις «προστασίας» και διακίνησης ναρκωτικών, ότι φέρεται να ζήτησε πέντε εκατομμύρια ευρώ για να αποτρέψει τον εγκλεισμό κάποιου στις φυλακές, καθώς και ότι συνδέεται με τα 820.000 ευρώ που είχαν βρεθεί στο χρηματοκιβώτιο προφυλακισμένου διαιτητή του μπάσκετ.
Ο Παπαχρήστος θέτει, λοιπόν, το αυτονόητο ερώτημα: Ποιος είναι αυτός ο περιβόητος «ψηλός» και τι ακριβώς έχουν κάνει οι αρμόδιες αρχές για να διερευνήσουν τους ισχυρισμούς;
Αναφέρεται, επίσης, στην αποστολή του βίντεο από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στον εισαγγελέα και διερωτάται γιατί, μέχρι τη στιγμή που έγραφε το άρθρο του, δεν είχε υπάρξει κάποια εμφανής εξέλιξη.
Το δημοσίευμά του καταλήγει με μια ιδιαίτερα βαριά πολιτική επισήμανση: Η εικόνα που περιγράφουν οι καταγγελίες, εάν επιβεβαιωθούν, παραπέμπει σε συνθήκες όπου το οργανωμένο έγκλημα αποκτά τέτοια ισχύ ώστε να διαπλέκεται με μηχανισμούς και πρόσωπα που θα έπρεπε να ελέγχονται από το κράτος.
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους. Αν η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων θεωρεί ότι οφείλει να παρεμβαίνει δημόσια όταν εκτιμά πως προσβάλλεται το κύρος της Δικαιοσύνης, τότε η ανάγκη θεσμικής ευαισθησίας δεν μπορεί να εξαντλείται σε υποθέσεις που προκαλούν πολιτικά ή ιδεολογικά αντανακλαστικά.
Το ίδιο ισχύει και για τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων. Όταν τίθενται δημόσια ερωτήματα για πιθανή δράση εγκληματικών κυκλωμάτων, για καταγγελίες που αφορούν την αστυνομία και για ενδεχόμενες διασυνδέσεις με πρόσωπα και μηχανισμούς εξουσίας, η δημοσιογραφική δεοντολογία δεν επιβάλλει σιωπή. Επιβάλλει έρευνα, επιμονή και απαίτηση για απαντήσεις.
Η απουσία σχετικής είναι προβληματική και δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα για τα κριτήρια με τα οποία επιλέγεται κάθε φορά η δημόσια παρέμβαση.
Και κάτι τελευταίο: Δεν έχουμε την παραμικρή αυταπάτη για την λειτουργία της “δικαιοσύνης” σαν θεσμό του αστικού κράτους. Σε μια τυπική αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία όμως, όταν οι καταγγελίες αφορούν ενδεχόμενη δράση ενός πανίσχυρου εγκληματικού μηχανισμού, η απαίτηση για διερεύνηση είναι αυτονόητη. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση κάθε αστικού κράτους..
Οπότε, το ερώτημα παραμένει: Εκείνοι που τόσο εύκολα επικαλούνται το κύρος της “Δικαιοσύνης”, θα δείξουν την ίδια ευαισθησία και όταν ζητείται να διερευνηθούν καταγγελίες που αγγίζουν σκοτεινές πλευρές της ίδιας της κρατικής και κοινωνικής πραγματικότητας; Ή μήπως η θεσμική ευαισθησία έχει κι αυτή τα δικά της επιλεκτικά αντανακλαστικά;


0 Comments