Υπάρχουν στιγμές που η λειτουργία των θεσμών αποκαλύπτεται με τέτοια ωμότητα, ώστε περιττεύουν οι εκτενείς αναλύσεις. Αρκεί να παραθέσει κανείς τα γεγονότα και να αφήσει την ίδια την πραγματικότητα να μιλήσει.
Ένα τέτοιο αποκαλυπτικό στιγμιότυπο περιγράφει ο Γ. Παπαχρήστος στα «ΝΕΑ», σχολιάζοντας την τελευταία εισαγγελική αρχειοθέτηση υπόθεσης που αφορά την παρακολούθηση ανώτατου στελέχους της ΕΥΠ.
Το σκεπτικό, όπως το μεταφέρει ο δημοσιογράφος, είναι πραγματικά εξωφρενικό: Δεν προσδιορίζεις ποια απόρρητα στοιχεία σου υπεκλάπησαν; Επομένως, δεν στοιχειοθετείται κατασκοπεία. Συνεπώς, η υπόθεση στο αρχείο!
Μόνο που υπάρχει μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια που φαίνεται να χαλάει την εισαγγελική συλλογιστική. Ο καταγγέλλων είναι στέλεχος της ΕΥΠ και δεσμεύεται από αυστηρές υποχρεώσεις εχεμύθειας. Αν, δηλαδή, αποκάλυπτε συγκεκριμένες απόρρητες πληροφορίες προκειμένου να αποδείξει τι ακριβώς του υπεκλάπη, θα μπορούσε να βρεθεί ο ίδιος κατηγορούμενος για παραβίαση του υπηρεσιακού απορρήτου.
Ιδού, λοιπόν, το τέλειο θεσμικό αδιέξοδο: Αν δεν αποκαλύψεις τα απόρρητα, η καταγγελία σου δεν αποδεικνύεται. Αν τα αποκαλύψεις, κινδυνεύεις να διωχθείς εσύ!
Και το κερασάκι στην τούρτα; Σύμφωνα πάντα με τον Παπαχρήστο, ο συγκεκριμένος αξιωματικός αντιμετωπίζει ήδη πειθαρχική δίωξη επειδή τόλμησε να καταθέσει μήνυση για την παράνομη παρακολούθησή του!
Δηλαδή, δεν αρκεί να σε παρακολουθούν. Δεν αρκεί να μην ερευνάται ουσιαστικά η καταγγελία σου. Πρέπει επιπλέον να λογοδοτήσεις επειδή διανοήθηκες να ζητήσεις προστασία από τους θεσμούς!
Αυτή είναι η περιβόητη θεσμική κανονικότητα που διαφημίζει η κυβερνητική προπαγάνδα. Ένα σύστημα στο οποίο οι αποκαλύψεις για τη δράση κρατικών μηχανισμών προσκρούουν σε διαδοχικά τείχη, οι καταγγελίες εξαντλούνται σε διαδικαστικές δικαιολογίες και οι άνθρωποι που ζητούν να διερευνηθεί η παρακολούθησή τους βρίσκονται αντιμέτωποι με πειθαρχικές συνέπειες.
Και ας σταματήσει επιτέλους το παραμύθι περί αυτοκάθαρσης του αστικού κράτους. Δεν υπάρχει κάποιος υπεράνω πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών μηχανισμός που, όταν αποκαλύπτεται η αυθαιρεσία της εξουσίας, αναλαμβάνει αυτόματα να την τιμωρήσει.
Όταν η έρευνα αγγίζει κρατικούς μηχανισμούς, όταν τα ερωτήματα οδηγούν σε πολιτικές ευθύνες, όταν διακυβεύεται η εικόνα μιας κυβέρνησης, τότε η επίκληση της θεσμικής νομιμότητας αποκτά πολύ συγκεκριμένη πρακτική εφαρμογή: Αρχειοθετήσεις, σιωπή, διαδικαστικά προσκόμματα και πειθαρχικές διώξεις.
Και κάτι τελευταίο: Μπορεί μια εισαγγελική υπογραφή να στείλει μια υπόθεση στο αρχείο. Δεν μπορεί, όμως, να εξαφανίσει τα γεγονότα, να ακυρώσει τα ερωτήματα ούτε να επιβάλει στην κοινωνία να θεωρήσει ότι όλα είναι καλώς καμωμένα.
Το αρχείο μπορεί να είναι ο προορισμός μιας δικογραφίας. Δεν είναι υποχρεωτικά και ο τάφος της αλήθειας.


Υπάρχουν στιγμές που η λειτουργία των θεσμών αποκαλύπτεται με τέτοια ωμότητα, ώστε περιττεύουν οι εκτενείς αναλύσεις. Αρκεί να παραθέσει κανείς τα γεγονότα και να αφήσει την ίδια την πραγματικότητα να μιλήσει.
0 Comments