Πριν από τρεις ημέρες, δημοσιεύσαμε ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό σχόλιο της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, μιας δημοσιολόγου με σαφείς πολιτικές αναφορές στον χώρο της συντηρητικής παράταξης. Η παρέμβασή της είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς, πέρα από την πολιτική αντιπαράθεση με τον Άδωνη Γεωργιάδη, έφερνε στο προσκήνιο ορισμένα εξαιρετικά αποκαλυπτικά στοιχεία για την κατάσταση της δημόσιας Υγείας. Στοιχεία που δύσκολα μπορούν να αποδοθούν σε κάποια αντιπολιτευτική σκοπιμότητα.
Σήμερα, μια άλλη καταγγελία, αυτή τη φορά από την Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας – Πειραιά (ΕΙΝΑΠ), έρχεται να προσθέσει ακόμη ένα κομμάτι στο παζλ της πραγματικής κατάστασης που επικρατεί στο ΕΣΥ.
Και η εικόνα είναι εφιαλτική.
Στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», οι παθολογικές κλινικές έχουν πληρότητα που ξεπερνά το 150%. Περισσότεροι από 100 ασθενείς νοσηλεύονται διασκορπισμένοι σε 20 κλινικές και τέσσερα διαφορετικά κτίρια. Ασθενείς περιμένουν ακόμη και δύο εικοσιτετράωρα για να βρεθεί κρεβάτι, ενώ στους διαδρόμους τα ράντζα και τα φορεία έχουν μετατραπεί σε αναγκαστικούς χώρους νοσηλείας.
Και το πιο εξοργιστικό: Στην εφημερία ένας γιατρός μπορεί να έχει υπό την ευθύνη του περισσότερους από 50 ασθενείς!
Στο Σισμανόγλειο, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Από τις οκτώ χειρουργικές αίθουσες λειτουργούν στην πρωινή βάρδια μόλις τρεις, επειδή από τις 12 οργανικές θέσεις αναισθησιολόγων καλύπτονται μόνο τρεις. Εννέα θέσεις παραμένουν κενές!
Τέσσερις αναισθησιολόγοι συνολικά καλούνται να σηκώσουν το βάρος των εφημεριών, με μετακινήσεις γιατρών από άλλα νοσοκομεία να χρησιμοποιούνται ως προσωρινό υποκατάστατο της αναγκαίας στελέχωσης.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που καταγγέλλουν οι νοσοκομειακοί γιατροί. Και δεν πρόκειται για κάποια μεμονωμένη δυσλειτουργία.
Πρόκειται για ένα σύστημα που λειτουργεί στα όρια της εξάντλησης, με τους εργαζόμενους να καλούνται να καλύψουν με υπερεργασία και εξαντλητικά ωράρια τα τεράστια κενά προσωπικού. Στο «Γεννηματάς», σύμφωνα με την ΕΙΝΑΠ, η συνεχόμενη εργασία μπορεί να φτάσει ακόμη και τις 32 ώρες!
Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει αυτό για έναν γιατρό που καλείται να πάρει κρίσιμες αποφάσεις για την υγεία και τη ζωή δεκάδων ανθρώπων, έχοντας προηγουμένως εργαστεί επί τόσες ώρες. Και, κυρίως, τι σημαίνει για τους ασθενείς που εξαρτώνται από τη φροντίδα του.
Εδώ, βέβαια, υπάρχει και η πολιτική διάσταση της υπόθεσης.
Η κυβέρνηση και ο υπουργός Υγείας έχουν αναγάγει σε καθημερινή επικοινωνιακή επωδό το αφήγημα για το «καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών». Ο Άδωνης Γεωργιάδης περιφέρεται στα τηλεοπτικά στούντιο, επιδίδεται σε επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις και επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα επιτυχίας.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν χωράει στα τηλεοπτικά πλάνα του υπουργού.
Δεν μπορείς να μιλάς για αναβαθμισμένο δημόσιο σύστημα Υγείας όταν οι ασθενείς στοιβάζονται στους διαδρόμους, όταν οι χειρουργικές αίθουσες μένουν κλειστές επειδή δεν υπάρχουν γιατροί, όταν ένας γιατρός αναλαμβάνει την ευθύνη για περισσότερους από 50 ασθενείς και όταν οι εναπομείναντες εργαζόμενοι εξουθενώνονται για να κρατήσουν όρθια τα νοσοκομεία.
Και ας μην επιχειρήσει κανείς να παρουσιάσει αυτή την κατάσταση ως αποτέλεσμα μιας κακής συγκυρίας ή κάποιων ατυχών διοικητικών χειρισμών. Η χρόνια υποστελέχωση, η αδυναμία προσέλκυσης γιατρών, οι χαμηλές αποδοχές και η διαρκής επιβάρυνση του προσωπικού αποτελούν πλευρές ενός προβλήματος με σαφείς πολιτικές ευθύνες.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν χειρουργικές αίθουσες που δεν λειτουργούν, επειδή δεν προσλαμβάνονται οι αναγκαίοι αναισθησιολόγοι. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν οργανικές θέσεις που μένουν ακάλυπτες και η απάντηση της πολιτείας να είναι η μετακίνηση εξαντλημένων γιατρών από το ένα νοσοκομείο στο άλλο.
Και ασφαλώς, δεν είναι δυνατόν η Υγεία να αντιμετωπίζεται ως πεδίο δημοσιονομικών περικοπών, επιχειρηματικών ευκαιριών και επικοινωνιακής διαχείρισης.
Αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς η αποτυχία ενός υπουργού. Είναι η κοινωνική συνέπεια μιας πολιτικής που αφήνει τις δημόσιες δομές να ασφυκτιούν, μεταφέροντας ολοένα και μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες των εργαζομένων και στις τσέπες των ασθενών.
Γιατί όταν το δημόσιο νοσοκομείο δεν μπορεί να εξασφαλίσει έγκαιρα μια κλίνη, μια χειρουργική επέμβαση ή την αναγκαία ιατρική παρακολούθηση, εκείνος που έχει οικονομική δυνατότητα αναζητά διέξοδο στον ιδιωτικό τομέα. Εκείνος που δεν έχει, μένει αντιμέτωπος με τις συνέπειες της υποβάθμισης.
Αυτή είναι η Υγεία δύο ταχυτήτων.
Και όσο ο κ. Γεωργιάδης πανηγυρίζει για τα επιτεύγματά του, οι νοσοκομειακοί γιατροί περιγράφουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Το ΕΣΥ δεν χρειάζεται άλλες τηλεοπτικές παραστάσεις, ούτε υπουργικά πανηγύρια. Χρειάζεται μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αξιοπρεπείς μισθούς, πλήρη στελέχωση των νοσοκομείων και γενναία χρηματοδότηση.
Γιατί η δημόσια Υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Δεν είναι προνόμιο για όσους έχουν γεμάτο πορτοφόλι. Είναι κοινωνικό δικαίωμα.
Και αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν θα βρεθεί διαθέσιμο κρεβάτι σε έναν διάδρομο ή αν θα υπάρχει ένας γιατρός για να παρακολουθεί πενήντα ασθενείς.


0 Comments