“…Ομως, μου κάνουν εντύπωση οι προσδοκίες ορισμένων καλών ανθρώπων. Οι οποίοι σε αυτήν την κρίση του δικομματισμού βλέπουν μια καλή ευκαιρία να παρέμβουν ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης, να διορθώσουν τα πράγματα, να κάνουν κάθαρση και να αποκαταστήσουν το σύστημα. Εν πρώτοις, ούτε ο Κωστάκης, ούτε ο Γιωργάκης είναι αμέτοχοι των κομμάτων τους, άμωμοι και τα τοιαύτα. Δεν είναι χθεσινοί – επωφελήθηκαν και οι δύο απ’ το χθες των κομμάτων τους, είναι δημιουργήματα της παθολογίας που τα δέρνει. Ούτε ο Κωστάκης απεδείχθη Νταβατζηδοκτόνος, ούτε ο Γιωργάκης είναι άσχετος απ’ το μισόν του όλου ΠΑΣΟΚ που το άλλο του μισό ήταν (είναι) βουτηγμένο ώς τον λαιμό στην ανομία. Κατά δεύτερον, η κρίση του δικομματισμού είναι η φύση του. Ετσι λειτουργεί πλέον το σύστημα. Διά της παθολογίας του.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μια ακόμα επισκευή της ετοιμόρροπης παράγκας, μια ακόμα «νέα αρχή» (η 686η), αλλά η διερεύνηση νέων δυνατοτήτων, πιο κοντά στη ζωή και τα συμφέροντα του λαού – κι ας σκούζουν περί του ανέφικτου τέτοιων προσδοκιών τα λαμόγια και οι λακέδες τους- αυτή είναι η δουλειά τους, να αποθαρρύνουν τους πολίτες.”
0 Comments