Aπό την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ
Η δεύτερη ταινία με τίτλο «η ζωή στους βράχους» είναι μεν αυτοτελής, αλλά οπωσδήποτε είναι συνέχεια της πρώτης Πουλια στο βάλτο.
Αναφέρεται στον Εμφύλιο – οι γυναίκες πάνε στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό – αλλά και στις εξορίες.
Όταν άρχισε το κυνηγητό, μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, άλλες πρόλαβαν και πήγαν στο βουνό και άλλες συνελήφτηκαν. Όλες γιατί ήταν αντιστασιακές. Για όσες από αυτές που συνέλαβαν δε μπόρεσαν τα στρατοδικεία να στοιχειοθετήσου κατηγορία (σε ισόβια ή εκτέλεση) τις έστειλαν εξορία: Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος.
Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.
Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία
Ο νεότερος κλάδος της «προφορικής ιστορίας» ερευνά τις ζωντανές μαρτυρίες των μη επωνύμων, μαζί και τις βιωματικές εμπειρίες τους για να φωτίσει πληρέστερα το παρελθόν, και τις δυναμικές της ιστορίας που δε μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν.
Στην ταινία ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.
Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:
Γιατί πήγαν στο βουνό.
Τις συνθήκες διαβίωσης.
Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.
Δεν το μετάνιωσαν.
Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:
– Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.
– Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.
– Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.
– Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;
Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος
Στη Χίο και το Τρίκερι:
Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.
Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».
Στη Μακρόνησο:
Ψυχολογικά μαρτύρια.
Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.
Ξύλο άγριο.
Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:
– Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.
– Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.
Η Αλίντα Δημητρίου μας έδωσε δυο ταινίες: Τα «Πουλιά στο Βάλτο», που βραβεύθηκε στο περσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τη φετινή ταινία με τίτλο «η ζωή στους βράχους» η οποία επίσης συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ.
Έχω δει και τις δύο ταινίες της Αλίντας Δημητρίου. Απ' όλα όσα έχω δει (αλλά και διαβάσει)που αναφέρονται σε 'κείνες τις περιόδους είναι ότι καλύτερο έχει βγει. Και μόνο ο τρόπος που εξιστορούν τα γεγονότα είναι εκπληκτικός. Παρά την ήττα αυτές οι γυναίκες σου μεταφέρουν την αισιοδοξία τους και το κέφι τους για το λόγο και μόνο ότι ακόμη θεωρούν ότι είχαν και έχουν δίκιο και δεν παριστάνουν τις ταλαιπωρημένες. Αντίθετα με πολλούς "επώνυμους" που μιλούν με "νοσταλγία" μεταφέροντας, οι περισσότεροι τη παράδοσή τους στο σύστημα και τη παντοδυναμία του, μεταφέροντας τις μεταγενέστερες απόψεις τους ως πραγματικότητα του τότε. Η σύγκριση με το …"Ψυχή Βαθιά" είναι αμείλικτη!