Με περισσή δόση ειρωνίας απέναντι σε έναν λαό που αντιμάχεται τον εξανδραποδισμό του τις τελευταίες εβδομάδες στην ημερήσια διάταξη της ειδησεογραφίας λαμβάνει χώρα μία άνευ προηγουμένου παρέλαση εκατομμυρίων. Μίζες από τα υποβρύχια και τα εξοπλιστικά συστήματα, θαλασσοδάνεια υπέρ «ημετέρων» επιχειρηματιών με το λογαριασμό να καταλήγει πάντα στο φορολογούμενο και μία κυβέρνηση που κατά περίπτωση επιχειρεί να «καπελώσει» το έργο της Δικαιοσύνης, θριαμβολογώντας για τα 17,7 εκατ. που θα δωρίσει στους τομείς που διαλύει.

Μία εικόνα που έχει επιχειρηθεί να περάσει προς τα έξω είναι ότι όλα αυτά τα λάφυρα από τις κομπίνες δεκαετιών βρίσκονται στους φορολογικούς παραδείσους ανά τον κόσμο. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Το καλοκαίρι του 2004, λίγους μήνες μετά την εκλογική επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις 7 Μαρτίου, ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Αλογοσκούφης πάει στη Βουλή μία τροπολογία για τον «επαναπατρισμό κεφαλαίων από την αλλοδαπή». Ο νόμος ήταν από τους πρώτους που ψήφισε η ΝΔ το 2004. Αντίστοιχη ρύθμιση είχε επιχειρηθεί να γίνει και παλαιότερα ανεπιτυχώς. Η ισχύς της εν λόγω τροπολογίας που παρουσιάστηκε εν είδει περαίωσης για την «τόνωση της οικονομίας για την προώθηση επενδύσεων» ήταν εξάμηνη και είχε ως καταληκτική ημερομηνία την 4η Φεβρουαρίου 2005. Σε σχετική εγκύκλιο που είχε εκδώσει παράλληλα ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Αδ. Ρεγκούζας, με την οποία ενεργοποιήθηκε ο σχετικός νόμος (ΠΟΛ. 1124/04), τονίζεται ότι δεν υπόκεινται σε τεκμήρια τα επαναπατριζόμενα κεφάλαια που θα διατεθούν για απόκτηση περιουσιακών στοιχείων. Δεν χρειαζόταν δηλαδή κανείς να δηλώσει το περιβόητο «πόθεν», παρά μόνο το «έσχες» και να φορολογηθεί επί του ποσού με μόλις 3% αντί για 40%.

Οι απολογίες Ελβετών τραπεζιτών «καρφώνουν» το νόμο Αλογοσκούφη

Οι λόγοι της νομοθέτησης αποκαλύπτονται μέσα από την ανάκριση για την υπόθεση των εξοπλιστικών. Όπως έχουν καταθέσει δύο ελβετοί τραπεζίτες που είχαν αναλάβει το ξέπλυμα των παράνομων προμηθειών από τη Siemens αλλά και μαύρο πολιτικό χρήμα, η γερμανική εταιρία διά του Μαυρίδη, υπεύθυνου για τα μαύρα ταμεία, έφερε αμέσως μετά το νόμο 6 εκατ. ευρώ τα οποία μοίρασε για μίζες στην Ελλάδα. Όπως φαίνεται από τις καταθέσεις από το 2006 ακόμα, απέναντι στην ελβετική εισαγγελία, για τους ελβετούς τραπεζίτες ήταν κοινό μυστικό πως τέτοιοι νόμοι τόσο στην Ελλάδα όσο και την Ιταλία και Ισπανία γίνονταν με σκοπό το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Σύμφωνα με την επίμαχη τροπολογία «φυσικά και νομικά πρόσωπα που είναι φορολογικά υπόχρεα στην Ελλάδα δύνανται να μεταφέρουν κεφάλαια, τα οποία διαθέτουν σε οποιαδήποτε μορφή τραπεζικών λογαριασμών στην αλλοδαπή, σε τραπεζικούς λογαριασμούς της ημεδαπής, σε χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος, καταβάλλοντας φόρο με συντελεστή 3% επί της αξίας τους κατά τον χρόνο της μεταφοράς. Με την καταβολή του προβλεπόμενου στην προηγούμενη παράγραφο φόρου εξαντλείται η φορολογική υποχρέωση του υπόχρεου για τα κεφάλαια αυτά». Εκτός αυτού σημειώνεται ότι «η καταβολή του φόρου για τη μεταφορά των κεφαλαίων νομιμοποιεί μόνο φορολογικά τη χρήση των κεφαλαίων αυτών στην Ελλάδα και απαλλάσσει τον υπόχρεο από τυχόν φορολογικά αδικήματα, με την επιφύλαξη των μη φορολογικού χαρακτήρα διατάξεων των Ν. 2331/1995, 3034/2002 κ.ά».

Με λίγα λόγια ο Γιώργος Αλογοσκούφης με την τροπολογία αυτή, η οποία παρουσιάστηκε ως οικονομικό θαύμα την περίοδο εκείνη από τα ΜΜΕ που βρίσκονταν στο απόγειό τους πλυμμηρισμένα με κρατικό χρήμα, κατέστη ικανή να ξεπλύνει μονομιάς όλο το μαύρο χρήμα που είχε διοχετευθεί στους ανά τον κόσμο φορολογικούς παραδείσους από επίορκους δημόσιους λειτουργούς, πιθανότατα διεφθαρμένους πολιτικούς και εγκληματίες.

Η «ντροπολογία» που ξέπλυνε και τη λίστα Λαγκάρντ

Η εν λόγω τροπολογία μπορεί να λύσει έναν από τους σημαντικότερους γρίφους της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ. Για ποιο λόγο πολλές από τις 2059 καρτέλες που είχε δημοσιεύσει το Hot Doc εμφάνιζαν λογαριασμούς που είχαν κλείσει λίγο καιρό πριν ο Φαλτσιανί υποκλέψει τα στοιχεία από την HSBC. Η εν λόγω λίστα απεικόνιζε τα στοιχεία της ελβετικής τράπεζας για την περίοδο από το Φεβρουάριο του 1997 έως το Δεκέμβριο του 2007. Στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα πολλοί εκ των καταθετών της HSBC έχοντας ενημερωθεί για τον καθαρτήριο νόμο του Γ. Αλογοσκούφη απέσυραν τα χρήματά τους από τις ασφαλείς και εχέμυθες τράπεζες της Ελβετίας και τα επέστρεψαν – πεντακάθαρα και νομιμοποιημένα- στην Ελλάδα. Έτσι λοιπόν καταρρέει και το επιχείρημα κάποιων από αυτούς που βρίσκονται στη λίστα ότι δηαλδή οι λογαριασμοί τους είναι κλειστοί και άνοιξαν και έκλεισαν χωρίς να έχει διακινηθεί χρήμα, άρα δεν έχουν καμία ευθύνη. Από ότι φαίνεται πολλοί από αυτούς αξιοποίησαν την τροπολογία του Γ. Αλογοσκούφη για να νομιμοποιήσουν το μαύρο χρήμα με 3%, όταν η μικρότερη ελληνική επιχείρηση φορολογείται το νόμιμο χρήμα με συντελεστές 20-45%.

Εκτός της λίστας Λαγκάρντ, μία ανασκόπηση των υπόλοιπων υποθέσεων που είχαν απασχολήσει τα προηγούμενα χρόνια την επικαιρότητα μπορεί να δώσει σημαντικές απαντήσεις. Η επίμαχη τροπολογία ήρθε αμέσως μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, των οποίων το συνολικό κόστος τελικά ουδείς έχει μπορέσει να προσδιορίσει επακριβώς, ενώ αποτελεί κοινά αποδεκτή παραδοχή ότι συντελέστηκε το μεγαλύτερο «πάρτι» των τελευταίων δεκαετιών. Την ίδια μάλιστα περίοδο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη το σκάνδαλο των εξοπλιστικών προγραμμάτων, του οποίου το κουβάρι ξετυλίγεται στις ημέρες μας και σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής απολογίες, αφήνονται υπόνοιες για τον τρόπο νομιμοποίησης των παράνομων προμηθειών. Κάπου στο ενδιάμεσο συντελέστηκε το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, όταν το 1999 μέχρι βοσκοί και κτηνοτρόφοι πείστηκαν από την ίδια την πολιτική ηγεσία μέσα από δηλώσεις της αλλά και από τα ΜΜΕ ότι μπορούν να θησαυρίσούν παίζοντας το βιος τους στη Σοφοκλέους.

Το μέγεθος των σκανδάλων, αλλά και η τροπολογία – κολυμβήθρα του Σιλωάμ του Γιώργου Αλογοσκούφη χρίζουν ενδελεχούς διερεύνησης από τις αρμόδιες αρχές. Τα πλήρη στοιχεία αυτών που έφεραν χρήμα στην Ελλάδα τα έχει στη διάθεσή της η Τράπεζα της Ελλάδας και η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων είναι αναγκαία για να γίνει κατανοητό ποιοι και πως εξηπηρετήθηκαν

Πηγή: Του Νίκου Ανδριόπουλου – “Κουτί της Πανδώρας”