Για πρώτη φορά μετά την άνοδό του στην εξουσία το 2002, με την εκλογή ως προέδρου της Βραζιλίας του ιστορικού του ηγέτη και συνδικαλιστή Λούλα, το Κόμμα Εργαζομένων κινδυνεύει να χάσει τις εκλογές. Την Κυριακή η υποψήφιά του και νυν πρόεδρος Ντίλμα Ρούσεφ ήρθε μεν πρώτη, αλλά το 41,6% που πήρε απέχει πολύ από τα ποσοστά που κέρδιζε το κόμμα της αυτά τα δώδεκα χρόνια.

Σε μεγάλο βαθμό, η υποχώρηση της εκλογικής δύναμης του Κόμματος Εργαζομένων οφείλεται στην απογοήτευση μεγάλου μέρους της κοινωνικής του βάσης, που την αποτελούν κυρίως τα φωχότερα λαϊκά στρώματα, οι εργάτες και τα δεκάδες εκατομμύρια που ζουν στις φαβέλες. Παρά το ότι η Βραζιλία έχει καταστεί μια μεγάλη οικονομική δύναμη, το βιοτικό επίπεδο της πλειονότητας του πληθυσμού της εξακολουθεί να βρίσκεται στα όρια της φτώχειας, ενώ οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που έχει εξαγγείλει το κυβερνητικό κόμμα προχωρούν με πολύ αργούς ρυθμούς. Επιπλέον, έχει προκληθεί έντονη δυσαρέσκεια και μεταξύ των αυτόχθονων κατοίκων της χώρας, που βλέπουν να συνεχίζεται η αρπαγή της γης τους από τις μεγάλες εταιρίες, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφεται το περιβάλλον στις περιοχές όπου ζουν.

Πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα των αυτόχθονων και του περιβάλλοντος στήριξε την προεκλογική της καμπάνια η οικολόγος Μαρίνα Σίλβα, που υποστηρίχθηκε από το κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα και ήρθε τρίτη στις εκλογές της Κυριακής με 21,1%. Εντούτοις, στις εκλογές που έχουν οριστεί στις 26 Οκτωβρίου το Σοσιαλιστικό Κόμμα ανακοίνωσε πως θα στηρίξει τον Αέσιο Νέβες, που ήρθε δεύτερος με 33,6% και θα αναμετρηθεί με τη Ρούσεφ.

Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δύο μεγάλων εταιριών, της Ibore και της Datafolha, φέρνουν τον Νέβες να προηγείται της Ρούσεφ με 46% έναντι 44%. Πρόκειται για εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη, όχι μόνο για τη Βραζιλία αλλά και για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.

Ο Νέβες, ηγέτης του κεντροδεξιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και υποστηριζόμενος από το σύνολο της δεξιάς αντιπολίτευσης, έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ μιας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, που συνεπάγεται ακύρωση όλων των μέτρων κοινωνικής πολιτικής της τελευταίας δωδεκαετίας, έστω κι αν αυτά ήταν σχετικά περιορισμένα. Επιπλέον, ο σαφής προσανατολισμός του προς τις ΗΠΑ -οι οποίες στηρίζουν την υποψηφιότητά του- θα προκαλέσει σοβαρό ρήγμα στο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο που έχουν συγκροτήσει στη Λατινική Αμερική χώρες όπως η Κούβα, η Νικαράγουα, η Βενεζουέλα, ο Ισημερινός, η Βραζιλία, η Βολιβία, η Αργεντινή κ.ά.