Τα μνημόνια αλλάζουν όνομα (sic!!! σύμφωνο προληπτικής πίστωσης) η οικονομική και κοινωνική βαρβαρότητα για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους νέους, τους άνεργους παραμένει η ίδια και επιδεινώνεται. Αυτό ερμηνεύεται από την συγκυβέρνηση, ότι θα μείνουν οι 55 εφαρμοστικοί νόμοι, τα περί τα 22.000 άρθρα, συν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ, τα πρόστιμα και η εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε κάθε ευρώ του προϋπολογισμού, που πάει κι έρχεται εναλλάξ με την Τρόικα στις Βρυξέλλες.

Πρώτοι σε φτώχεια, ανεργία, λιτότητα, δεύτεροι στην αύξηση των δισεκατομμυριούχων (έρευνα UPS).

Οι κρατικοί αργυραμοιβοί, οι τραπεζίτες χαίρονται γιατί πέρασαν τα stress test εκτός από … δύο, ενώ ο λαός πλήρωσε οκτώ φορές την αξία τους, για την ανακεφαλαιοποίησή τους.

Το όραμα του μαύρου μετώπου (συγκυβέρνηση κεφάλαιο, Ε.Ε., Τρόικα) για την ανάπτυξη είναι ο εφιάλτης που μπήκε σε κάθε σπίτι και ρημάζει τη ζωή μας: μόνιμη ανεργία, δουλειά χωρίς δικαιώματα (κοινωφελή εργασία), εθελοντισμός (αλλά με μόρια) «η χαρά του εργοδότη» μέσω ΕΣΠΑ από την Ε.Ε., υγεία, παιδεία, ασφάλιση για όποιον έχει να πληρώνει, χαράτσια, ΕΝΦΙΑ, αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, ξεπούλημα δημόσιας γης –περιουσίας.

Οι εκπαιδευτικοί ζούμε στον αστερισμό του «νέου Σχολείου» του νέου επιθεωρητισμού – αξιολόγησης. Σχολείο επιχείρηση: διευθυντής μάνατζερ, περιπλανώμενοι εκπαιδευτικοί, ωράριο λάστιχο, λίγοι πόροι, χαμηλό κόστος, μαθητές και γονείς πελάτες, λίγα τμήματα – πολλοί μαθητές – βομβαρδισμός πληροφοριών, βαρύ και απαιτητικό αναλυτικό πρόγραμμα, κακογραμμένα και δύσκολα βιβλία, απορριπτικές εξεταστικές διαδικασίες- πολλή καινοτομία, δράσεις και «καλές πρακτικές» διαφήμισης των σχολείων, με το my school – «τον μεγάλο αδελφό» του υπουργείου και του κράτους.

Τρέχουμε, συμπληρώνουμε φόρμες, τρέχουμε την ύλη, τρέχουμε παίρνουμε προγράμματα, τρέχουμε τρέχουμε. Καλούμαστε να αυξήσουμε και τη δική μας εμπορευσιμότητα, να πάρουμε περισσότερα πιστοποιητικά επιμόρφωσης από το διπλανό μας, να δείξουμε ότι οι «άλλοι» είναι ανεπαρκείς, να αξιολογηθούμε πιο ψηλά, να υπακούσουμε στις «συμβουλές» των προσφάτως αξιολογημένων συμβούλων, όσο κι αν οι συνάδελφοί μας «διαθέσιμοι», μας δείχνουν το «μέλλον». Εξάλλου, η μόρφωση, η κριτική σκέψη, η αναζήτηση και η ελευθερία, δεν παράγουν υψηλό ποσοστό κέρδους.

Τα πλήρως διαπλεκόμενα και ελεγχόμενα ΜΜΕ με μαύρη πολιτική προπαγάνδα μαζί με τους αρμόδιους υπουργούς βάλλουν κατά του συνδικαλισμού και του κινήματος προσπαθώντας να τα καταστήσουν ως τη ρίζα του κακού. Επιδιώκουν με το νέο συνδικαλιστικό νόμο τον περιορισμό έως και την απαγόρευση κάθε οργανωμένης συλλογικής αντίδρασης και δράσης. Την ίδια ώρα, βγάζουν παράνομες ή επιστρατεύουν όλες τις μορφές αγώνα, ενεργοποιούν το πειθαρχικό δίκαιο στην προσπάθειά τους να μας εκφοβίσουν.

Κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ, μεγαλοεργοδότες, τράπεζες, ΜΜΕ και λοιποί συγγενείς σου λένε: Σκύψε, δούλευε – όταν σου δίνουν-, ζήσε με φιλανθρωπίες, βλέπε τηλεόραση και σώπα. Θεώρησε τις διαθεσιμότητες τις απολύσεις τις αξιολογήσεις τους, ως μέρος της φυσιολογικής ζωής σου. Άλλωστε δικαίωμα στη ζωή πρέπει να έχουν μόνο οι «καλλίτεροι» και οι υγιείς, τους υπόλοιπους τους περιμένει ο καιάδας.

Γιατί όμως τέτοια κυκλωτική επίθεση στη διαμόρφωση της συλλογικής μας συνείδησης; Τι φοβούνται;
Φοβούνται το συλλογικό μας μπόι. Φοβούνται την ανυπακοή που γίνεται αλληλεγγύη και μαζικός, αποφασιστικός αγώνας που βγαίνει στις διαδηλώσεις και τους δρόμους. Φοβούνται τη συλλογική μας συνείδηση και ταυτότητα για έναν κόσμο με πρώτο κριτήριο τις ανάγκες και τα δικαιώματα των ανθρώπων, την ελευθερία, την κοινωνική ισότητα, τη δικαιοσύνη. Φοβούνται τα σωματεία, τις επιτροπές, τη μαζικοποίηση, την οργάνωση την ανασυγκρότηση των εργατικών συλλογικοτήτων και των διαδικασιών τους που είναι το δικό μας όπλο στον αγώνα ενάντια στη των σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Δεν έχουμε να περιμένουμε σωτήρες, στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, στην ενότητα και το πείσμα μας, εκεί βρίσκεται η μοναδική μας ελπίδα.

Η μάχη που δώσαμε το καλοκαίρι απέναντι στην αυτοαξιολόγηση απέτρεψε έστω και προσωρινά την ατομική αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Η αξιολόγηση στο δημόσιο σύμφωνα με τον προγραμματισμό του Μητσοτάκη θα είχε ολοκληρωθεί στα τέλη Ιούνη, το 15% των δημοσίων υπαλλήλων (90000 εργαζόμενοι) θα είχαν χαρακτηριστεί ελλιπείς και θα είχαν πάρει το δρόμο για την απόλυση.

Μπλοκαρίστηκε όμως κάθε διαδικασία από τη σθεναρή στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων που καθολικά συμμετέχουν στην απεργία – αποχή της ΑΔΕΔΥ. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να συνεχίσουν τον αγώνα που ξεκίνησε το υπόλοιπο δημόσιο.

Οι κυβερνητικές- μνημονιακές παρατάξεις ΠΑΣΚ – ΔΗΣΥ, ΔΑΚΕ, παρά τις διαφοροποιήσεις στη ΔΟΕ που είναι αποτέλεσμα των πιέσεων του κινήματος στηρίζουν την κυβερνητική αντιεκπαιδευτική πολιτική, βάζουν πλάτη για να μην υπάρξει κίνημα και συντονισμός στο δημόσιο, αποτελούν οργανικό κομμάτι της αντιλαϊκής εξουσίας, της εργοδοσίας. Ο ρόλος της ΔΑΚΕ του συλλόγου μας, ξεκινά και τελειώνει στο Δ.Σ. χωρίς καμιά συμμετοχή στις διεκδικητικές κινηματικές διαδικασίες ούτε καν τις συνελεύσεις.

Η ΕΡΑ πέρα από τη συμμετοχή της στο Δ.Σ. δεν έχει να επιδείξει μια πραγματική ουσιαστική παρέμβαση στις διαδικασίες του κινήματος και του Συλλόγου. Εξαντλεί την παρουσία της σε αυτό και ως μέλλουσα κυβερνητική παράταξη σε αναμονή, παρεμβαίνει τόσο όσο για να εξαργυρώσει τη όποια δράση της στο κοινοβουλευτικό πεδίο. Δέσμια του Ευρωπαϊκής Ένωσης και της διαδικασίας ρεαλιστικής προσαρμογής του πολιτικού της φορέα στις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου, καλλιεργεί αυταπάτες ότι με μια αλλαγή κυβέρνησης όλα θα αλλάξουν και θα απαλλαγούμε από τις αντιλαϊκές πολιτικές. Ξέρουμε όμως καλά δεν ότι τίποτε πρόκειται να αλλάξει χωρίς σύγκρουση με την Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ. και τα μνημόνια, χωρίς να φύγουμε από τη φυλακή της Ε.Ε. και του ευρώ χωρίς ένα κίνημα ρήξης και ανατροπής.

Το ΠΑΜΕ στο σύλλογό μας ασκεί μια διαχείριση ρουτίνας, να εκπληρώσει την υποχρέωση που έχει ως πρώτη δύναμη, να διεκπεραιώσει, να μείνει στα στενά πλαίσια της γραφειοκρατίας, να ακολουθεί την κομματική γραμμή και προγραμματισμό. Παρά την κριτική που ασκεί στις Παρεμβάσεις για συνοδοιπορία πότε με την ΕΡΑ πότε με την κυβέρνηση, στη συγκρότηση του προεδρείου επέμενε για τη συμμετοχή της κυβερνητικής ΔΑΚΕ, στο δε κινηματικό επίπεδο δεν ξεφεύγει σε τίποτα από τον προγραμματισμό του εργοδοτικού συνδικαλισμού των πλειοψηφιών ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ προτείνοντας πάντα τις 24ωρες απεργίες τουφεκιές και καταγγέλλοντας κάθε απεργία με χαρακτηριστικά διάρκειας, με πιο πρόσφατη εκείνη των καθηγητών.

Αρνείται κάθε κοινή δράση που δεν εκπορεύεται από το ΠΑΜΕ και καταγγέλλει κάθε επιλογή, κινηματική διαδικασία, αγωνιστικό σκίρτημα που δεν ελέγχει. Πρωτοστατεί σε αγώνες χαμηλής έντασης και διεκδίκησης, σε απεργίες και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας, μια που δεν πιστεύει ότι σήμερα μπορεί το κίνημα να έχει νίκες και κατακτήσεις. Το τελευταίο διάστημα το αγωνιστικό πρόγραμμα του ΠΑΜΕ δεν περιέχει καμιά πολιτική αιχμή για την κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ. Στο διεκδικητικό τα 751 ευρώ κατώτατος μισθός είναι ίδιο με του ΜΕΤΑ και του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει καμία αναφορά, ούτε κάτι συγκεκριμένο για τις μορφές που θα πρέπει να έχει το κίνημα καταλήγοντας τελικά στις 24ωρες (27 Νοέμβρη) των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. (κάλεσμα για συλλαλητήριο 1ης Νοέμβρη).

Χρειαζόμαστε ένα Σύλλογο των μελών, ένα σύλλογο εκφραστή της συλλογικής θέλησης και διεκδίκησης. Ένα Σύλλογο ανοιχτό στα μέλη του, που θα πρέπει να υλοποιούν τις δημοκρατικά καταληγμένες αποφάσεις του, που θα χωρά όλους τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς και δεν θα διεκπεραιώνει αλλά θα οργανώνει.

Χρειαζόμαστε ένα Σύλλογο εκφραστή της αγωνιστικής διάθεσης των συναδέλφων για να ανατρέψουμε, το σχολείο της αγοράς, το μεσαίωνα της αξιολόγησης, την κυβέρνηση, την Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ. Χρειαζόμαστε έναν απεργιακό αγώνα με χαρακτηριστικά διάρκειας, που θα βάλει ως στόχο το πολυήμερο κλείσιμο όλο του δημοσίου και με ένα σύνθημα:

ΦΥΓΕΤΕ ΟΛΟΙ ( Κυβέρνηση, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ.),

ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΠΙΣΩ !!!!

Από τους αγώνες του χθες κατακτήθηκε η ασφάλιση, η μονιμότητα, το ωράριο, η παιδαγωγική ελευθερία, οι μισθοί, οι συντάξεις, η περίθαλψη, το δικαίωμα στο συνδικαλισμό, η αξιοπρέπεια…