► Δήλωση Τσίπρα (12/7): «Είμαι έτοιμος για έναν έντιμο συμβιβασμό».
► Υπάρχουν και έντιμοι συμβιβασμοί με τους ιμπεριαλιστές τοκογλύφους; Από πότε;
► Είναι το τρίτο μνημόνιο τελειωμένη υπόθεση; Πιστεύω ότι ακόμη και τώρα, είναι δύσκολο να ειπωθεί με απόλυτη βεβαιότητα κάτι τέτοιο.
► Πολλά ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Η σημερινή πολιτική κατάσταση είναι μια κινούμενη άμμος. Αλλάζει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα.
► Είναι πιθανό να γίνει δεκτή η πρόταση της κυβέρνησης από την τρόικα και στη συνέχεια να περάσει από το ελληνικό κοινοβούλιο.
► Πιθανό είναι επίσης να γίνει δεκτή, αλλά στο ελληνικό κοινοβούλιο να μην υπάρξει η δεδηλωμένη. Τι θα πράξει στη περίπτωση αυτή η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Άγνωστο.
► Πιθανό είναι ακόμη να υπάρξει η δεδηλωμένη, αλλά λόγω των βαρών που θα επωμισθεί ο ελληνικός λαός, μετά από ένα διάστημα θα μεγαλώσει η δυσαρέσκεια (αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένο) και θα αρχίσουν οι κλυδωνισμοί. Στη περίπτωση αυτή η προκήρυξη εκλογών είναι το πιο πιθανό ενδεχόμενο. Ήδη από τώρα αυτή προβάλλεται από ανώτατα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
► Προβλέψεις επομένως δε μπορούν να γίνουν με βεβαιότητα για τίποτα.
► Τα κάστρα της αστικής τάξης είναι πολλά. Το τελευταίο και πιο ισχυρό: Οι μηχανισμοί βίας και καταστολής –ο ατσάλινος βραχίονάς της.
► Ένα ζήτημα που δεν πρέπει να διαφύγει από το οπτικό πεδίο της Αριστεράς, είναι ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια μπορεί μέχρι σ΄ ένα βαθμό να διοχετευθεί στους νεοφασίστες και την παραπέρα άνοδο της Χρυσής Αυγής.
► Κατά τον Ν. Κοτζιά (12/7) «υπάρχουν πελατειακές σχέσεις ανάμεσα σε ισχυρές χώρες της ΕΕ».
► Κι εγώ νόμιζα ότι υπάρχουν άτυπες συμφωνίες μεταξύ των ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα της λείας.
► Το ζήτημα των διιμπεριαλιστικών αντιθέσεων έχει πολλές «αναγνώσεις».
► Σε ό,τι αφορά τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Γερμανία σε σχέση με την Ελλάδα: Η γενική άποψη του γερμανικού ταξικού εργατικού κινήματος είναι ότι οι ΗΠΑ κρατούν μια πιο ήπια στάση, όχι ασφαλώς γιατί αγαπούν την Ελλάδα, αλλά επειδή υπάρχει φόβος για μεγαλύτερη προσέγγιση της χώρας μας, ιδιαίτερα με τη Ρωσία.
► Πολύ καλό το βιντεάκι του Μπογιόπουλου με τη «ντροπή». Ταίριαζε στη περίσταση. Την επόμενη φορά όμως ας βάλει κανένα με αντάρτικα τραγούδια, γιατί έπεσε πολύ ψυχοπλάκωμα.
► Από πότε η κριτική μεταφράζεται σε μεμψιμοιρία;
► Μήπως χρειάζεται να επαναλάβω τα λόγια της Ρόζας Λούξεμπουργκ;
► Για να μην παρεξηγηθώ: Σε καμιά περίπτωση δεν θέτω υπό αμφισβήτηση τις προθέσεις του ταξικού «όχι». Αλλά αυτό που μετρά πάντα είναι το αποτέλεσμα.
0 Comments