“O ελληνικός λαός αποφάσισε και η κυβέρνηση, παρότι είχε διαφορετικές προθέσεις, θα σεβαστεί τη βούληση του” τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Βουλής. Η μέρα ήταν Τρίτη 14 Ιουλίου, λίγο μετά τη μαραθώνια συνεδρίαση του Eurogroup της προηγούμενης Κυριακής, όταν η διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης αναγκάστηκε να δεχθεί κάθε απαίτηση των δανειστών. Οι μέρες ήταν δύσκολες, ο πρωθυπουργός έδειχνε ηττημένος και κουρασμένος, καθώς η επικράτηση του “Ναι” στο δημοψήφισμα τον ανάγκαζε να δεχθεί ένα μνημόνιο που, όπως λέει, δεν θα μπορούσε ποτέ να υπογράψει διαφορετικά.
Στο ίδιο μήκος κύματος και οι τοποθετήσεις του πρωθυπουργού τις επόμενες μέρες, πρώτα κατά την ψήφιση των προαπαιτούμενων για την έναρξη των διαπραγματεύσεων κι έπειτα κατά την ψήφιση του ντροπιαστικού 3ου μνημονίου (πρόταση Γιούνκερ την είπαν), στις 13 Αυγούστου.
“Είπαμε ότι είμαστε κάθε λέξη από του Σύνταγμα αυτής της χώρας και το εννοούσαμε. Ο ελληνικός λαός είπε “Ναι” στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και η κυβέρνηση σέβεται και υλοποιεί αυτό το Ναι. Είναι μια συμφωνία δύσκολη και υφεσιακή, που δεν θέλουμε να υλοποιήσουμε. Προσπαθήσαμε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα μέσα σε αυτούς τους 6 μήνες της διαπραγμάτευσης. Αν ήταν στο χέρι μας, αν παίρναμε την λαϊκή εντολή που ζητήσαμε, δεν θα ψηφίζαμε ποτέ μνημόνιο. Ο λαός όμως είναι κυρίαρχος” ανέφερε ο πρωθυπουργός, με τις εκλογές να είναι προ των πυλών.
“Δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, το “Ναι” του δημοψηφίσματος μας έδεσε τα χέρια” δήλωσε σε συνεχείς τηλεοπτικές του εμφανίσεις ο Νίκος Φίλης, ενώ ο Νίκος Παππάς ξεκαθάρισε ότι “αυτή η κυβέρνηση δεν θα γίνει ποτέ μνημονιακή, για όλα φταίει το “Ναι””, αναφερόμενος επίσης και στο νομοσχέδιο για τα κανάλια, “το οποίο θα κατατεθεί προς ψήφιση από Δευτέρα” (δεν έχει σημασία ποια Δευτέρα, κάθε Δευτέρα)
“Ο ελληνικός λαός κράτησε τη χώρα στην Ευρώπη, ένα ενδεχόμενο “Οχι” στο δημοψήφισμα θα μας πετούσε από το ευρώ την επόμενη μέρα” κάγχασαν από κοινού τα στελέχη των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, χωρίς καμία ουσιαστική διαφοροποίηση στα λεγόμενα τους. “Είμαστε έτοιμοι για τις εκλογές που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, κανένα σενάριο παραίτησης”, τόνισε ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς. Για τη “δικαίωση 5 χρόνων γεμάτων από θυσίες του ΠΑΣΟΚ” συνεχίζει να πανηγυρίζει ο Ευ.Βενιζέλος.
“Υπερψηφίζουμε και στηρίζουμε την κυβέρνηση, η ευθύνη δεν ήταν δική μας,ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ενιαίος” τόνισε ο Π.Λαφαζάνης. “Ο πρωθυπουργός έκανε ό,τι μπορούσε, δυστυχώς αναγκαζόμαστε θεσμικά να υποκύψουμε στα τελεσίγραφα και στους εκβιασμούς”, η θέση της Ζ.Κωνσταντοπούλου.
Όλα αυτά σε ένα παράλληλο σύμπαν, τόσο ίδιο αλλά και τόσο διαφορετικό.
Η ψήφιση του τρίτου μνημονίου φέρνει αυτόματα στο νου το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου κι εξετάζει, ψυχρά και καθαρά χρηστικά την παρακαταθήκη του. Ήταν τελικά κάτι περισσότερο από μια ξαφνική ηθική ανάταση, χωρίς υλικό νόημα;
Το “Όχι”, εκτός των ψυχολογικών ερεισμάτων που προσέφερε, είναι γνώση. Λειτούργησε ως ένας αδυσώπητος καθρέπτης, που αποκάλυψε την πραγματική όψη αυτής της κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα του πολιτικού προσωπικού. Μια κυβέρνηση ανέτοιμη, αδύναμη, τυχοδιωκτική και, ως λογικό αποτέλεσμα των επιλογών της, βαθιά μνημονιακή. Μια κυβέρνηση αδίστακτη πλέον, που εξευτελίζει όπως όλες οι προηγούμενες το Σύνταγμα, με στελέχη που αρνούνται να πάρουν το λόγο στην κρισιμότερη ίσως μέρα της νεότερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και επιθυμούν να ψηφίσουν γρήγορα και σιωπηλά, ώστε να πάνε μια ώρα αρχύτερα για ύπνο.
Ως προς τους διαφωνούντες, τα νέα περήφανα “Όχι”, ο καθρέπτης μας έδειξε τη μέχρι τώρα ανεπάρκεια τους. Η “βολική”, όψιμη διαφωνία και τελικά η συμπόρευση με το κυρίαρχο ρεύμα δεν αρκούν. Η ρήξη δεν πρέπει να τοποθετηθεί στις βουλές ενός μεσσιανικού αύριο, που μπορεί να μην έρθει ποτέ. Η ρήξη με τις πατροπαράδοτες και περιοριστικές συνθήκες, όποιες κι αν είναι αυτές, ζητεί δράση και σύγκρουση, όχι επαναστατικότητα από τον “καναπέ” ενός κομματικού συνεδρίου. Το “Όχι” τους έθεσε προ των ευθυνών τους, οι οποίες έχουν ξεκινήσει ήδη.
Το “Όχι” έβαλε την πολιτική ζωή της χώρας σε μια δίνη, ένα απρόβλεπτο fast forward. Ο λαός ψήφισε, θριάμβευσε απέναντι στους εκβιασμούς, προδόθηκε αλλά έμαθε. Ξέρει. ίσως να μην ξέρει σίγουρα ποιος είναι μαζί του, αλλά ξέρει πια ποιος στάθηκε απέναντι, την κρισιμότερη ώρα. Και η γνώση είναι υπερόπλο. Το αν θα θελήσει να τη χρησιμοποιήσει, το αν θα βρει τις δυνάμεις για μια νέα σύγκρουση ή θα αποδεχθεί την μνημονιακή ηρεμία και “σταθερότητα”, εξαρτάται αποκλειστικά από αυτόν. Το “Όχι” ήταν μια κραυγή, σύντομη και διαπεραστική. Στη συνέχεια του έκλεισαν βίαια το στόμα. Σε λίγο που το φίμωτρο θα φύγει ξανά για λίγο, τι θα κάνει;
Τουλάχιστον τελευταία έχει αποδείξει ότι μπορεί να παραπλανάται εύκολα, αλλά αυτούς τους αδίστακτους τύπους, τους τυχοδιώκτες που τον χρησιμοποιούν δεν τους ανέχεται για πολύ…
0 Comments