Μιχάλης Παπαμαύρος (1893-1963) Του αδικημένου, του ανυπότακτου, του Εργάτη,του διψασμένου φως κι ελπίδα Χωρικούτης Νέας Γενιάς που δεν τη λύγισ’ ούτε η πείναούτε κι ο τρόμος του αιμοβόρου φασισμού,υπήρξε δάσκαλος σοφός, μα απλός κι ωραίοςτη γλώσσα τους μιλούσε πάντα...












