Σφοδρή κριτική στην ανάρτηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την οποία χαρακτήρισε ως «εθνική επιτυχία» την πρόωρη αποπληρωμή χρέους 13 δισ. ευρώ., εξαπέλυσαν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ επισημαίνοντας ότι η απομείωση του χρέους οφείλεται στα υπερπλεονάσματα, την υπερφορολόγηση των Ελλήνων, τους τσακισμένους μισθούς και τις συντάξεις.

Αν και στις προηγούμενη ανάρτησή μας που τιτλοφορούσαμε “Η στατιστική της λεηλασίας: Οι αριθμοί πίσω από τον μύθο της «αποκλιμάκωσης» και η πραγματικότητα της ταξικής πολιτικής“, αναφερθήκαμε αναλυτικά στην κυβερνητική αρλουμπολογία να παραθέσουμε και συμπληρωματικά ακόμα κάποια στοιχεία.

Από το μεσημέρι, με αφορμή την ανάρτηση του Μητσοτάκη στο f/b η κυβερνητική προπαγάνδα και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης πανηγυρίζουν για την περιβόητη «αποκλιμάκωση του πληθωρισμού». Με μια συντονισμένη προσπάθεια παρουσίασης των στατιστικών στοιχείων ως θριάμβου, επιχειρούν να κατασκευάσουν μια εικονική πραγματικότητα, όπου η ακρίβεια υποχωρεί και η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων αποκαθίσταται.

Όμως, πίσω από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και τους ξερούς δείκτες της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat, κρύβεται μια μεθοδευμένη ταξική απάτη. Η πραγματικότητα που βιώνει η εργατική τάξη στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς της ενέργειας και στα απλησίαστα ενοίκια, δεν έχει καμία σχέση με τα success stories των κυβερνητικών επιτελείων.

Η γεωμετρία της εξαπάτησης: Μείωση του ρυθμού αύξησης δεν σημαίνει μείωση τιμών

Το πρώτο και βασικότερο ψέμα που επιστρατεύεται είναι η σκόπιμη σύγχυση ανάμεσα στην πτώση του ρυθμού αύξησης των τιμών (του πληθωρισμού) και στην πτώση των ίδιων των τιμών.

Όταν ο πληθωρισμός «πέφτει» από το 8% στο 3%, αυτό δεν σημαίνει ότι τα προϊόντα φτήνυναν. Σημαίνει ότι ακριβαίνουν με ελαφρώς βραδύτερο ρυθμό, πατώντας όμως πάνω στις ήδη εξωφρενικές, συσσωρευμένες αυξήσεις των προηγούμενων ετών. Οι τιμές στα βασικά αγαθά έχουν σταθεροποιηθεί στη στρατόσφαιρα. Η λεηλασία του εργατικού εισοδήματος δεν σταμάτησε· απλώς συνεχίζεται με πιο «ελεγχόμενο» ρυθμό, διασφαλίζοντας ότι τα κέρδη που υφαρπάχθηκαν από τις τσέπες των πολλών δεν πρόκειται να επιστραφούν ποτέ.

Οι αριθμοί που ξεσκεπάζουν το μύθο

Αν αναλύσει κανείς τη δομή των ανατιμήσεων, γίνεται σαφές ότι η λεγόμενη «αποκλιμάκωση» είναι ένας επιλεκτικός μέσος όρος. Ο πληθωρισμός των τροφίμων και των ειδών πρώτης ανάγκης —τα αγαθά δηλαδή που απορροφούν το σύνολο του εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων— παραμένει πολλαπλάσιος του γενικού δείκτη.

Συσσωρευμένη ακρίβεια: Στα βασικά είδη διατροφής (γάλα, ψωμί, λάδι, κρέας), οι τιμές έχουν καταγράψει μεσοσταθμική άνοδο που ξεπερνά το 30% με 40% μέσα σε μια τριετία.

Η ταξικότητα της κατανάλωσης: Ένα νοικοκυριό με χαμηλό εισόδημα ξοδεύει πάνω από το 40% του μισθού του αποκλειστικά για διατροφή και στέγαση. Για αυτά τα στρώματα, ο πραγματικός, βιωματικός πληθωρισμός είναι διπλάσιος από αυτόν που ανακοινώνεται επίσημα.

Καθήλωση μισθών: Οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας, αφού εξανεμίζονται πριν καν φτάσει το μέσο του μήνα, αφήνοντας την πραγματική αγοραστική δύναμη σε επίπεδα χαμηλότερα από εκείνα της προηγούμενης δεκαετίας.

Η πολιτική επιλογή της λεηλασίας

Η ακρίβεια δεν είναι ένα τυχαίο, φυσικό φαινόμενο, ούτε το αναπόφευκτο αποτέλεσμα κάποιων διεθνών κρίσεων. Είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή. Η άρνηση της κυβέρνησης να μειώσει τον ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα δεν γίνεται για να «αντέξει η οικονομία», αλλά για να προστατευτούν τα πλεονάσματα, τα οποία στη συνέχεια κατευθύνονται σε επιδοτήσεις προς τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

Τα περίφημα “Pass” (Market Pass, Fuel Pass κ.λπ.) δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ανακύκλωση των φόρων των ίδιων των εργαζομένων, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν απευθείας τα ταμεία των σουπερμαρκετάδων και των διυλιστηρίων, εξασφαλίζοντας ότι η κερδοφορία του κεφαλαίου θα έμενε ανέγγιχτη.

Ταυτόχρονα, τα καρτέλ στην ενέργεια, τις τράπεζες και τα τρόφιμα λειτουργούν με τις ευλογίες του κράτους, καταγράφοντας ιστορικά ρεκόρ κερδών (αισχροκέρδεια).

Συμπέρασμα: Η απάντηση βρίσκεται στους δρόμους, όχι στις στατιστικές Η «στατιστική της αποκλιμάκωσης» είναι το ιδεολογικό προπέτασμα καπνού μιας άγριας ταξικής πολιτικής που αναδιανέμει τον πλούτο από τα κάτω προς τα πάνω. Οι αριθμοί των τεχνοκρατών επιστρατεύονται για να νομιμοποιήσουν τη φτώχεια και να καλλιεργήσουν την ηττοπάθεια, την αίσθηση ότι «τίποτα δεν μπορεί να γίνει».

Η πραγματική αποκλιμάκωση της ακρίβειας και η ανατροπή αυτής της πολιτικής δεν θα έρθει μέσα από τα κυβερνητικά διατάγματα ή τις εκθέσεις των τραπεζιτών. Θα έρθει μέσα από την οργάνωση της εργατικής τάξης, τη διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων στους μισθούς με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, τη συλλογική αντίσταση στα καρτέλ και την πάλη για την ανατροπή ενός συστήματος που θρέφεται από τη λεηλασία της ζωής μας.

Και τότε εμφανίζεται η Ελλάδα των δύο κόσμων

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο ολόκληρης της ιστορίας.

Την ώρα που ακούμε ότι η Ελλάδα «αναβαθμίζεται», «αναπτύσσεται» και «μειώνει το χρέος της», η έκθεση της Boston Consulting Group για το 2026, όπως παρουσιάστηκε σε δημοσιεύματα που παραπέμπουν στο «Βήμα της Κυριακής», καταγράφει στη χώρα 21 δισεκατομμυριούχους και περίπου 82.000 εκατομμυριούχους.

Από την άλλη πλευρά, η Eurostat καταγράφει ότι το 2025 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε όρους αγοραστικής δύναμης βρισκόταν μόλις στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ — δηλαδή 32% χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η Ελλάδα βρίσκεται μαζί με τη Βουλγαρία στην τελευταία θέση της ΕΕ ως προς τον συγκεκριμένο δείκτη.

Αυτή είναι η Ελλάδα των δύο κόσμων.

Από τη μία, ένας κόσμος που διαθέτει τεράστιες περιουσίες και έχει τη δυνατότητα να επωφελείται από την άνοδο των αξιών, των επενδύσεων και των επιχειρηματικών κερδών. Από την άλλη, ένας κόσμος εργαζομένων, συνταξιούχων και λαϊκών νοικοκυριών που εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με το υψηλό κόστος ζωής, την ακριβή στέγη, την ακρίβεια και μια αγοραστική δύναμη πολύ χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι περιουσίες των 21 δισεκατομμυριούχων αποτελούν «κομμάτι του ελληνικού ΑΕΠ». Η σύγκριση δεν είναι λογιστική ταυτότητα.

Είναι όμως πολιτικά αποκαλυπτική: Μια χώρα μπορεί να εμφανίζει ισχυρούς δημοσιονομικούς δείκτες και ταυτόχρονα να χαρακτηρίζεται από τεράστια συγκέντρωση πλούτου και χαμηλή μέση οικονομική ευημερία.