Το κράτος προσπάθησε να τρομοκρατήσει — και έφυγε ταπεινωμένο
Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Δεν έχουμε ενημερωθεί αν ο πολιτικός προϊστάμενος των μονάδων καταστολής ένιωσε την ανάγκη να επιπλήξει τους ένστολους υφισταμένους του για τη μεταμεσονύχτια «καταδρομική» επιχείρηση σύλληψης του μέλους του Ρουβίκωνα, Γιώργου Καλαϊτζίδη, η οποία κατέληξε σε παταγώδες φιάσκο. Πιθανόν γιατί, όταν γελοιοποιείται ολόκληρος ο μηχανισμός, δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Ρουβίκωνα, στη 01:30 τα ξημερώματα αστυνομικοί της Κρατικής Ασφάλειας έστησαν καρτέρι έξω από το σπίτι του συντρόφου τους, με στόχο τη σύλληψή του με την κατηγορία της «ηθικής αυτουργίας». Το «έγκλημα»; Ότι η συλλογικότητα ανακοίνωσε δημόσια πως θα αποζημιώσει την εταιρεία που υπέστη ζημιές από επίθεση η οποία τελικά δεν αφορούσε καν τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΑΕ, αλλά γειτονική επιχείρηση στις Αχαρνές.
Με άλλα λόγια, ήθελαν να συλλάβουν κάποιον επειδή δήλωσε ότι θα πληρωθούν οι ζημιές.
Αν αυτό δεν αποτελεί νομικό και πολιτικό παραλογισμό, τότε τι είναι;
Η συνέχεια ακόμη πιο απολαυστική. Μέλη του Ρουβίκωνα έσπευσαν άμεσα στο σημείο και η προσαγωγή -και εν τέλει η σύλληψη- αποτράπηκε. Έτσι απλά. Έτσι δημόσια. Έτσι εκτεθειμένα. Ένα πρωτοφανές φαινόμενο, όπου πολίτες αποτρέπουν στην πράξη επιχείρηση σύλληψης, χωρίς καν να ανοίξει μύτη. Μια εικόνα που από μόνη της συνιστά πολιτικό γεγονός πρώτου μεγέθους.
Το πρόσχημα της «ηθικής αυτουργίας» χρησιμοποιήθηκε βιαστικά για να ντυθεί νομικά μια επιχείρηση καθαρά εκδικητικού και επικοινωνιακού χαρακτήρα. Γιατί το ζητούμενο δεν ήταν η απόδοση δικαιοσύνης, αλλά η επίδειξη ισχύος. Μόνο που αυτή τη φορά η επίδειξη κατέληξε σε φαρσοκωμωδία.
Μέχρι στιγμής, καμία επίσημη τοποθέτηση δεν έχει υπάρξει από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για το αν υπήρξε έστω εσωτερικός έλεγχος ή επίπληξη για το φιάσκο. Τα δε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ φρόντισαν, όπως πάντα, να μιλούν για «σύλληψη» που… δεν έγινε, για «επιτυχία» που… ακυρώθηκε, και για «νόμο και τάξη» που… έμειναν στο περιπολικό .
Το περιστατικό, όμως, μένει. Και μένει ως μνημείο γελοιοποίησης των κατασταλτικών μηχανισμών, αλλά και ως υπενθύμιση ότι όταν η καταστολή λειτουργεί με όρους επικοινωνιακού θεάματος και πολιτικής σκοπιμότητας, αργά ή γρήγορα σκοντάφτει στα ίδια της τα πόδια.
Και τότε, δεν χρειάζεται καν σχόλιο.
Η εικόνα μιλάει μόνη της.
Υ.Γ. (3/2/2026, απόγευμα):
Τα πράγματα κύλησαν καταιγιστικά μετά τη δημοσίευση. Η αρχική απόπειρα σύλληψης του συντρόφου Γιώργου Καλαϊτζίδη στις 01:30 τα ξημερώματα απετράπη όντως από αλληλέγγυους/μέλη του Ρουβίκωνα – αυτό επιβεβαιώνεται από την πρώτη ανάρτηση της οργάνωσης και παραμένει πολιτικό γεγονός πρώτου μεγέθους.
Ωστόσο, η ΕΛ.ΑΣ. επανήλθε με ενισχυμένες δυνάμεις λίγο αργότερα (ξημερώματα/πρωινές ώρες), περικύκλωσε το σπίτι και ολοκλήρωσε τη σύλληψη.
Ο Ρουβίκωνας επιβεβαίωσε τη σύλληψη με νεότερη ανακοίνωση, καλώντας σε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Η καταστολή δεν πέτυχε το φιάσκο της πρώτης στιγμής, αλλά η γελοιοποίηση του μηχανισμού παραμένει: συλλαμβάνουν κάποιον επειδή δήλωσε ότι θα πληρώσει ζημιές από «λάθος» χτύπημα. Το κείμενο γράφτηκε πριν την τελική εξέλιξη – η ουσία όμως δεν αλλάζει: όταν το κράτος τρέμει ακόμα και μια δημόσια δήλωση αποζημίωσης, έχει ήδη χάσει.
Αφήστε μια απάντηση