Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει: «μέχρι εδώ ήμουν, από δω και πέρα αναλαμβάνει η σάτιρα». Μία τέτοια στιγμή μας χάρισε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, ο οποίος αποφάσισε να ανοίξει μέτωπο όχι με κάποιον πολιτικό αντίπαλο, αλλά με… τον Κάρολο Δαρβίνο. Καθυστερημένα μεν, με θρησκευτικό πάθος δε.
Σχεδόν διακόσιες χιλιάδες ψηφοφόροι επέλεξαν ένα κόμμα του οποίου ο αρχηγός θεωρεί επιστημονικά ύποπτο το γεγονός ότι η βιολογία βασίζεται σε αποδείξεις και όχι σε εδάφια. Και με ύφος ιεροεξεταστή, μας ενημέρωσε ότι η θεωρία της εξέλιξης είναι «βλασφημία», γιατί -κρατηθείτε- αν έχουμε κοινό πρόγονο με τα ζώα, τότε κινδυνεύει η θεολογική καθαρότητα της Παναγίας και, κατ’ επέκταση, του ίδιου του Χριστού.
Εδώ βέβαια δεν έχουμε απλώς σύγχυση επιστήμης και πίστης. Έχουμε κάτι βαθύτερο: την αγωνιώδη προσπάθεια να μετατραπεί ο Μεσαίωνας σε πολιτικό πρόγραμμα. Ένα είδος «θεολογικού creationism made in Greece», όπου η Βίβλος υποκαθιστά τα σχολικά βιβλία, τα εργαστήρια βιολογίας θεωρούνται ύποπτα και η εξέλιξη αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη αριστερή πλεκτάνη.
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν είναι ο ίδιος ο λόγος — αυτός υπήρχε πάντα στο περιθώριο. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον μπαίνει στη Βουλή και το ακούμε και από τηλεοπτικούς δέκτες όπως στην προκειμένη περίπτωση. Όχι ως γραφικότητα, αλλά ως «άποψη». Ως πολιτική πρόταση. Ως κάτι που πρέπει να συζητηθεί «με σεβασμό».
Και κάπου εδώ τελειώνει και η σάτιρα. Γιατί όταν η άρνηση της επιστήμης βαφτίζεται πίστη, όταν η θεολογία χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης και όταν η ανορθολογικότητα ζητάει ψήφο, τότε το πρόβλημα δεν είναι αν καταγόμαστε από τον πίθηκο ή από τον Αδάμ.
Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι θέλουν να μας πάνε όλους πίσω στο σπήλαιο, με σταυρό, κάλπη και τηλεοπτικό χρόνο.
Και δυστυχώς, δεν είναι καθόλου… μεταφορικό.
Αφήστε μια απάντηση