Στις 9 Φλεβάρη 2007 πεθαίνει ο αναρχικός ποιητής Alejandro Finisterre

Τον Φλεβάρη του 2007 έφυγε από τη ζωή ο Alejandro Finisterre, μια ανήσυχη και αντισυμβατική μορφή της ισπανικής διανόησης, ποιητής, εκδότης, αναρχικός – και πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος που έζησε τη ζωή του ως πράξη αντίστασης.

Γεννημένος το 1919 στη Γαλικία με το όνομα Alejandro Campos Ramírez, ο Finisterre ανήκε στη γενιά εκείνη που ενηλικιώθηκε μέσα στη φωτιά του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Νεαρός ακόμη, τραυματίστηκε σοβαρά στους βομβαρδισμούς της Μαδρίτης από τις φασιστικές δυνάμεις του Φράνκο.

Μέσα στα νοσοκομεία του πολέμου, παρατηρώντας παιδιά ακρωτηριασμένα ή ανήμπορα να παίξουν ποδόσφαιρο, γεννήθηκε μια ιδέα που έμελλε να γίνει παγκόσμια: το ποδοσφαιράκι (futbolín). Όχι ως εμπορική εφεύρεση, αλλά ως μια μικρή πράξη χαράς και αξιοπρέπειας μέσα στη φρίκη.

Η πολιτική του ταυτότητα ήταν ξεκάθαρη και αδιαπραγμάτευτη. Αναρχικός, αντιφασίστας, διώχθηκε από το καθεστώς Φράνκο και αναγκάστηκε να ζήσει δεκαετίες στην εξορία. Πέρασε από τη Γαλλία, τη Λατινική Αμερική, το Μεξικό και τη Γουατεμάλα, πάντα σε κίνηση, πάντα στο περιθώριο της «επίσημης» ιστορίας. Εκεί εργάστηκε ως εκδότης, ποιητής, διανοούμενος των από κάτω, κρατώντας ζωντανή μια κουλτούρα ελευθερίας και αντίστασης.

Η ποίησή του δεν επιδίωξε ποτέ τη λογοτεχνική δόξα. Ήταν λιτή, αιχμηρή, στρατευμένη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Έγραφε για την εξορία, τη μνήμη, τον πόνο και την ελπίδα – όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως βιωμένες εμπειρίες. Ο Finisterre δεν διαχώριζε τη ζωή από την πολιτική ούτε την τέχνη από τον αγώνα.

Ο θάνατός του, τον Φλεβάρη του 2007, πέρασε σχεδόν σιωπηλά, όπως συμβαίνει συχνά με όσους δεν χωρούν στα επίσημα πάνθεα. Όμως η διαδρομή του παραμένει ζωντανή: ένας άνθρωπος που απέδειξε πως ακόμη και μέσα στην καταστροφή μπορεί να γεννηθεί παιχνίδι, ποίηση και αντίσταση.

Ο Alejandro Finisterre ανήκε σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που δεν «έκαναν καριέρα», αλλά κράτησαν χαρακτήρα. Και αυτό, σε εποχές σκοτεινές, είναι από μόνο του μια βαθιά κόκκινη πράξη.

Γιατί η μνήμη των αναρχικών, των εξόριστων και των ηττημένων είναι πάντα επικίνδυνη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *