Αντιστασιακός, ποδοσφαιριστής, άνθρωπος της εποχής του
Σαν σήμερα, το 1960, έφυγε από τη ζωή ο Μιχάλης Παπάζογλου, μια μορφή που συμπύκνωσε με σπάνια καθαρότητα δύο κόσμους που σπάνια συναντιούνται χωρίς σύγκρουση: τον κόσμο της Εθνικής Αντίστασης και τον κόσμο του ποδοσφαίρου.
Ο Παπάζογλου δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκός. Υπήρξε άνθρωπος της εποχής του. Από εκείνους που, όταν η Ιστορία χτυπά την πόρτα, δεν ρωτούν «τι με συμφέρει», αλλά «πού ανήκω».
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση, συμμετέχοντας στον αγώνα ενάντια στον φασισμό και στους κατακτητές. Σε μια εποχή όπου η επιλογή στρατοπέδου δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε ακίνδυνη, ο Παπάζογλου διάλεξε τον δύσκολο δρόμο. Και το πλήρωσε, όπως τόσοι άλλοι αγωνιστές, με διώξεις, στερήσεις και αποκλεισμούς στη μετεμφυλιακή Ελλάδα.
Παρά τα εμπόδια, η ποδοσφαιρική του αξία δεν μπορούσε να κρυφτεί. Υπήρξε βασικό μέλος του Παναθηναϊκού στα μεταπολεμικά χρόνια και ανήκει στη θρυλική ομάδα που καθοδήγησε ο Γεώργιος Ιβανώφ, μια ομάδα που άφησε βαθύ αποτύπωμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο της δεκαετίας του ’50.
Εκείνη η ομάδα δεν ήταν μόνο τίτλοι και διακρίσεις. Ήταν σχολείο ποδοσφαίρου, αλλά και καθρέφτης μιας κοινωνίας που προσπαθούσε να σταθεί όρθια πάνω στα ερείπια του πολέμου και του Εμφυλίου. Και μέσα σε αυτήν, ο Παπάζογλου ξεχώριζε όχι μόνο για την αγωνιστική του ποιότητα, αλλά και για το ήθος του.
Η ζωή του Μιχάλη Παπάζογλου θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνιέται: ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αποκομμένο από την κοινωνία. Οι παίκτες δεν είναι απλώς αθλητές, αλλά πολίτες, με πολιτική στάση, με μνήμη, με ευθύνη. Κι όταν κάποιοι από αυτούς στάθηκαν στην «σωστή πλευρά της Ιστορίας», αξίζουν κάτι παραπάνω από μια υποσημείωση.
Σαν σήμερα, λοιπόν, δεν θυμόμαστε απλώς έναν παλιό άσο του Παναθηναϊκού.
Θυμόμαστε έναν άνθρωπο που έπαιξε μπάλα και αγωνίστηκε — και στα δύο γήπεδα.
Indie Side
Αφήστε μια απάντηση