Γράφει ο kokkiniotis
Πολύ ενδιαφέρουσα η εκδήλωση που έγινε το Σάββατο 14 Σεπτέμβρη στη Λέσχη των Αναιρέσεων:
«11 Σεπτέμβρη 1973-2013: 40 χρόνια από το πραξικόπημα στη Χιλή. Εμπειρίες και συμπεράσματα στρατηγικής και τακτικής»
Ομιλητές ήταν:
-ο Δημήτρης Καλτσώνης, επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,
-ο μεταφραστής Κρίτων Ηλιόπουλος
-και ο Δημήτρης Δημητούλης οικονομολόγος – καθηγητής, μέλος των Παρεμβάσεων.
Μετά τις τρεις εισηγήσεις και κάποιες πρώτες ερωτήσεις και τοποθετήσεις, ο ηθοποιός και ποιητής Γιώργος Ζιόβας απήγγειλε το ποίημα του Πάμπλο Νερούντα «Ο Αόρατος Άνθρωπος».
Μετά από τη συζήτηση και το υπόλοιπο λογοτεχνικό μέρος της βραδιάς, ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ “Νοσταλγώντας το φως” του Πατρίτσιο Γκουσμάν.
Ο Δημήτρης Καλτσώνης, που μίλησε πρώτος, ξεκίνησε την ομιλία του αναδεικνύοντας τη σοβαρότητα της επίθεσης των χρυσαυγιτών στο Πέραμα κατά των μελών του ΚΚΕ.
Στη συνέχεια σκιαγράφησε τις απαντήσεις στα παρακάτω τέσσερα ερωτήματα:
1ο: Γιατί έγινε το πραξικόπημα της 11ης Σεπτέμβρη 1973 στη Χιλή;
2ο: Γιατί οι αμερικάνοι και η χιλιανή ολιγαρχία δεν περίμεναν τη φθορά της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας;
3ο: Γιατί η ολιγαρχία και οι αμερικανοί δεν επιδίωξαν να εξαγοράσουν ή να πειθαναγκάσουν την κυβέρνηση σύροντάς την στο δρόμο μιας σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης και κατέφυγαν στη λύση του στρατιωτικού πραξικοπήματος;
4ο: Γιατί το πραξικόπημα έγινε το 1973; Και γιατί στις 11 Σεπτέμβρη;
Με αυτούς τους τέσσερις άξονες ο Δημήτρης Καλτσώνης αναφέρθηκε στο πρόγραμμα και κυρίως στην πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας, στην πολύ μεγάλη επιρροή που αυτή είχε στη χιλιάνικη κοινωνία παρά τον τεράστιο πόλεμο φθοράς που υπέστη, στο συσχετισμό των δυνάμεων και στο προγραμματισμένο για τις 11 Σεπτέμβρη του ’73 διάγγελμα του Αλλιέντε στον χιλιάνικο λαό, στο οποίο θα προκήρυσσε δημοψήφισμα για τη ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος.
Ο δεύτερος ομιλητής, ο μεταφραστής Κρίτων Ηλιόπουλος, με έναν λόγο συχνά παιγνιώδη, μέσα από κάποιες ‘παραδοξολογίες’, όπως είπε, ανέδειξε στην ομιλία του τα κενά που παρουσιάζουν σήμερα, 40 χρόνια μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή, διάφορα ερμηνευτικά σχήματα για το τι απέτυχε στη Χιλή στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
-«Η κυβέρνηση του Αλλιέντε απέτυχε γιατί ήταν ρεφορμιστική», «Η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας ήταν ρεφορμιστική γιατί απέτυχε».
Ο Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, όπως είπε ο ομιλητής, είχε δηλώσει σχετικά ότι η κυβέρνηση Αλλιέντε ήθελε να κάνει σοσιαλισμό. Είναι ο σοσιαλισμός λοιπόν που απέτυχε, συνεπώς οφείλουμε να κάνουμε καλύτερο τον καπιταλισμό, εξ ου και η πολιτική του Ιστορικού Συμβιβασμού.
Κατά την άποψη που γλαφυρά ανέπτυξε ο Κρίτων Ηλιόπουλος, η Λαϊκή Ενότητα της Χιλής δεν απέτυχε αλλά ηττήθηκε από την υπεροπλία του αντιπάλου. Και η ήττα δεν ήταν μόνο στρατιωτική αλλά και πολιτική και ιδεολογική. Η πιο σημαντική ήττα, όπως είπε, ήταν το γεγονός ότι απέναντι στην κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας δεν ήταν μόνο τα αναρίθμητα σαμποτάζ και ο πόλεμος φθοράς αλλά επίσης ένα μαζικό κίνημα. Δεν επρόκειτο δηλαδή για μια αντιπαράθεση μηχανισμών.
Αναφερόμενοι στη Χιλή της Λαϊκής Ενότητας, δεν πρέπει να μιλάμε για κυβέρνηση αλλά για ένα ολόκληρο κίνημα, είπε ο ομιλητής. Ένα πλούσιο κίνημα από τα κάτω με καταλήψεις γης, συλλογικούς αγώνες στις παραγκουπόλεις κλπ που πολλές φορές ήταν και εναντίον της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας.
Στην περίοδο της κυβέρνησης Αλλιέντε, ‘’οι διαδηλώσεις και οι απεργοί ήταν τόσο πολλοί, που αποτελούσαν πλέον μέρος του τοπίου των Άνδεων’’, είχε χαρακτηριστικά ειπωθεί.
«Η κυβέρνηση Αλλιέντε ήταν ταυτόχρονα μεταρρυθμιστική και επαναστατική», πρόσθεσε ο Κρίτων Ηλιόπουλος, που προχώρησε στη συνέχεια σε μια ‘ακτινογράφηση’ των κομμάτων της χιλιάνικης κοινωνίας της εποχής εκείνης.
Ανέλυσε επίσης το ‘οικονομικό θαύμα’ των ‘Σικάγο μπόις’ που μέσω της κρατικής πολιτικής εφάρμοσαν μια απόλυτα νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική.
Κεντρική θέση στη παρέμβαση του οικονομολόγου –καθηγητή Δημήτρη Δημητούλη, που ξεκίνησε την ομιλία του με μια αναφορά στην επιστολή στον Κούγκελμαν του Μαρξ και την ‘έφοδο στον ουρανό’ που αποτέλεσε η Κομμούνα, είχε το ζήτημα του κράτους, της ταξικής πάλης και της αστικής πολιτικής εξουσίας.
Η ηρωική κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας, κατά την άποψή του, δοκιμάστηκε, ηττήθηκε και απέτυχε διότι βρέθηκε εγκλωβισμένη και παγιδευμένη στη λογική του μεταρρυθμισμού.
«Σήμερα έχουμε την κυβέρνηση, αύριο θα πάρουμε την εξουσία», είχε δηλώσει –διακρίνοντας τη μία από την άλλη- στην γαλλική EXPRESS ο ανιδιοτελής κορυφαίος αγωνιστής Σαλβατόρ Αλλιέντε, όπως είπε ο ομιλητής.
Οι εκλογές, είναι ένα σοβαρότατο πεδίο ταξικής πάλης, δεν είναι όμως καθοριστικό, προσέθεσε. Αφού αναφέρθηκε στο μεγάλο ζήτημα των κοινωνικών συμμαχιών, ανέδειξε το κομβικό θέμα της επιλογής του χρόνου στην ταξική πάλη, τόσο στις ‘μικρές’ καθημερινές διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος όσο και στις κορυφαίες και ποιοτικές στιγμές στη διαδικασία της ταξικής πάλης. Ο χρόνος δεν είναι ένα γραμμικό συνεχές, όπως χαρακτηριστικά είπε.
Τέλος έκανε δυο ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις μέσω δύο παραλληλισμών.
Ο πρώτος, από το χώρο της λογοτεχνίας, η απάντηση του Βρούτου στον Κάσιο, στο σεξπηρικό έργο «Ιούλιος Καίσαρ»:
-Στα ανθρώπινα πράγματα, στη ζωή των ανθρώπων, δεσπόζει η έννοια της στιγμής της παλίρροιας. Αν οι άνθρωποι αρπαχτούν απ’ αυτήν, θα φτάσουν στην κορύφωσή τους, θα πετύχουν. Αν μείνουν έξω από τη στιγμή της παλίρροιας, το ταξίδι της ζωής τους θα βυθιστεί στην αθλιότητα.
Ο δεύτερος από το χώρο της ψυχανάλυσης, από όπου ο Δ. Δημητούλης στο τέλος της ομιλίας του έκανε μια ενδιαφέρουσα μεταφορά στην πολιτική.
Επειδή τα όσα συνοπτικά και αποσπασματικά αναφέρουμε παραπάνω, οπωσδήποτε αδικούν τον πλούτο της κάθε ομιλίας, μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρες τις εισηγήσεις των τριών ομιλητών καθώς και το ποίημα «Ο αόρατος άνθρωπος» που απήγγειλε ο Γιώργος Ζιόβας στα τέσσερα βίντεο που παραθέτουμε.
Προσθέτουμε απ’ τη μεριά μας και ένα τραγούδι με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη: Τη «Μπαλάντα του οπερατέρ» του Βολφ Μπίρμαν σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου από τα Πολιτικά Τραγούδια.
Το άνοιγμα της συζήτησης και η παρέμβαση του Δημήτρη Καλτσώνη:
0 Comments