Συμμορία δολοφόνων, η οποία παριστάνει το πολιτικό κόμμα είχε χαρακτηρίσει την Χρυσή Αυγή πρώην στέλεχος της και υποψήφιος βουλευτής της, Και όταν το σύστημα αποφάσισε να αποσύρει την εγκληματική συμμορία, χρησιμοποίησε μεθοδεύσεις ώστε να “έχουμε μια δίκη σκανδαλωδώς υπέρ της Χρυσής Αυγής”, όπως κατάγγειλε ο δικηγόρος πολιτικής αγωγής Κώστας Παπαδάκης. Το αποτέλεσμα της ήταν από τους 42 καταδικασθέντες σε δεύτερο βαθμό, σήμερα μόνο να 6 βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα, ενώ οι υπόλοιποι είτε έχουν εκτίσει τις ποινές τους είτε έχουν αποφυλακιστεί η δεν οδηγήθηκαν στη φυλακή λόγω αναστολής ή μετατροπής της ποινής.

Οπως έχει αποκαλυφθεί με ντοκουμέντα στην δίκη ο Ρουπακιάς, όπως και αρκετά μέλη της ναζιστικής εγκληματικής συμμορίας είχε εκπαιδευτεί να σκοτώνει, σε ειδικούς χώρους που χρησιμοποιούσε το παραστρατιωτικό μόρφωμα. Στην δίκη ανάμεσα στα άλλα ανακαλύφθηκαν φωτογραφίες που έδειχναν ένα οργανωμένο σκοπευτήριο -απ’ ότι γνωρίζουμε δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα ο χώρος που βρισκόταν- στο οποίο χρυσαυγίτες εκπαιδευόταν στην χρήση όπλων.  (Μόνο οι εκθέσεις τις εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης της Ελληνικής Αστυνομίας δείχνουν ότι τουλάχιστον 16 όπλα βρέθηκαν στα σπίτια των στελεχών χωρίς καμία σχετική νόμιμη άδεια).

Ακόμα και για την αστική δικαιοσύνη η Χ. Α δεν ήταν «πολιτικό κόμμα». Ήταν μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση, που για χρόνια φόρεσε τον κοινοβουλευτικό μανδύα για να νομιμοποιήσει τη δράση της και να αποκτήσει πρόσβαση σε θεσμούς, μηχανισμούς και κοινωνικά ακροατήρια.

Κι όμως, σήμερα, λίγα μόλις χρόνια μετά την ιστορική καταδίκη, η εικόνα είναι αποκαλυπτική: από τους καταδικασθέντες σε δεύτερο βαθμό, μόνο ένα μέρος εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή, καθώς άλλοι έχουν εκτίσει ποινές, άλλοι έχουν αποφυλακιστεί και άλλοι δεν οδηγήθηκαν εξαρχής στις φυλακές λόγω των προβλεπόμενων δικαστικών αποφάσεων και αναστολών.

Και κάπου εδώ αρχίζει η προσπάθεια της πολιτικής «ανακύκλωσης».

Γιατί η Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς μια ομάδα φασιστών που έβγαζαν λόγους. Ήταν ένας μηχανισμός οργανωμένης βίας.

Η δίκη έφερε στο φως ντοκουμέντα που δύσκολα μπορούν να χωρέσουν στην εικόνα της δήθεν «πολιτικής οργάνωσης». Φωτογραφίες και στοιχεία αποκάλυψαν στρατιωτικού τύπου εκπαίδευση, ασκήσεις με όπλα και οργανωμένη εκπαίδευση μελών.

Ανάμεσα στα ντοκουμέντα υπήρχαν και φωτογραφίες από χώρους όπου χρυσαυγίτες εκπαιδεύονταν στη χρήση όπλων. Υπήρχαν επίσης στοιχεία για παράνομη κατοχή όπλων από στελέχη της οργάνωσης.
Και φυσικά υπάρχει η εμβληματική εικόνα που δεν πρέπει να ξεχνάμε: ο Ηλίας Κασιδιάρης σε ρόλο εκπαιδευτή, σε φωτογραφίες που κατατέθηκαν στη δίκη, με μέλη της οργάνωσης να εκπαιδεύονται στη σκοποβολή.

Αυτές οι εικόνες δεν ανήκουν σε κάποιο μακρινό, ξεχασμένο παρελθόν.
Ανήκουν στην ιστορία μιας οργάνωσης που συνδέθηκε με δολοφονικές επιθέσεις, τάγματα εφόδου και οργανωμένη ναζιστική βία.

Κι όμως, σήμερα βλέπουμε τον ίδιο τον Κασιδιάρη να επιχειρεί να εμφανιστεί ως ένας «νέος» πολιτικός παράγοντας, ως δήθεν εκφραστής μιας διαφορετικής ακροδεξιάς, με τη βοήθεια ενός τμήματος των ΜΜΕ που εμφανίζεται πρόθυμο να του προσφέρει ξανά βήμα.

Μόνο που η ιστορία δεν ξαναγράφεται τόσο εύκολα.
Ούτε σβήνονται οι φωτογραφίες.
Ούτε εξαφανίζονται τα ντοκουμέντα.
Ούτε ξεχνιούνται οι δολοφονίες.
Ούτε διαγράφεται η καταδίκη μιας εγκληματικής οργάνωσης.

Και η πρώτη μαζική προσπάθεια δημόσιας επανεμφάνισης του Κασιδιάρη μετά την αποφυλάκισή του, κατέληξε σε φιάσκο. Κάποιες δεκάδες γραφικοί φασίστες ανταποκρίθηκαν και μερικοί ανιστόρητοι νεολαίοι. Η εικόνα του «πολιτικού ηγέτη» που επιχειρεί να φιλοτεχνηθεί ο Κασιδιάρης γκρεμίστηκε συθέμελα.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός.

Η ακροδεξιά και ο φασισμός δεν εξαφανίζονται επειδή ένα συγκεκριμένο μόρφωμα κατέρρευσε. Οι κοινωνικές συνθήκες που μπορούν να τους τροφοδοτήσουν παραμένουν υπαρκτές: κοινωνική ανασφάλεια, φτώχεια, αποκλεισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, αντικομμουνισμός και η συστηματική καλλιέργεια του φόβου απέναντι στον «άλλο».

Σύντροφος διατύπωσε την εκτίμηση ότι ο Κασιδιάρης παίζει ένα ακραίο τζόγο επειδή δεν έχει άλλη επιλογή, ενώ το ναζιστόμουτρο διοχέτευσε σενάρια ότι αν το κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων», αποκλειστεί -όπως όλα δείχνουν- από τις εκλογές, αυτός θα υποστηρίζει το κόμμα Σαμαρά, του ανθρώπου δηλαδή που η κυβέρνησή του τους έστειλε φυλακή, για να καταφέρει πλήγμα στην Ν.Δ. (Που να βρεις πώς λειτουργεί η ναζιστική “λογική).

Σε κάθε περίπτωση πάντως η απάντηση δεν μπορεί να είναι η λήθη.

Μνήμη. Επαγρύπνηση. Αντιφασιστική δράση.

Μάλιστα σε μια φωτογραφίες που κατατέθηκαν στην δίκη παρουσιάζεται η στρατιωτική εκπαίδευση χρυσαυγιτών ενώ σε άλλη φώτο εμφανίζεται  η κόρη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής -μαζί με άλλη μια χρυσαυγίτισα δίπλα της- να επιδίδεται σε σκοποβολή, υπό την επίβλεψη του Ηλία Κασιδιάρη, ο οποίος είχε αναλάβει, πιθανόν με άλλους ναζί, τον ρόλο του εκπαιδευτή.

Αυτός, λοιπόν ο ναζιστής σήμερα εμφανίζεται -με την βοήθεια κάποιων ΜΜΕ- σαν ηγέτης που έχει αναλάβει να αναστηλώσει τον ντόπιο ναζιστικό – φασιστικό χώρο μετά την ουσιαστική αποσύνθεση του μορφώματος Μιχαλολιάκου.

Ο Ελληνικός λαός όμως έχει μνήμη γι’ αυτό και στην πρώτη μαζική συγκέντρωση που προσπάθησε να οργανώσει μετά την αποφυλάκισή του ο Κασιδιάρης παρευρέθηκαν μόνο κάποιες δεκάδες γραφικά φασιστόμουτρα.

Προφανώς και δεν υποτιμούμε ότι η φασιστική ακροδεξιά στην Ελλάδα έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Στο χέρι μας όμως είναι να μην αφήσουμε οξυγόνο για να αναπνεύσουν τα χιτρελικά αποβράσματα