Γράφει η εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς»: Όσο μένεις όλα άσπρα. Μόλις φύγεις διαφωνώντας, ανοίγουν οι φάκελοι: η μάνα σου έχει καταθέσεις στο εξωτερικό ή δεν κατέβαλες τις εισφορές σου. Το είδαμε με τη Βαλαβάνη, το βλέπουμε με τη Σακοράφα. Δεν λένε, όμως, ότι ο Βίτσας, ως Γενικός Γραμματέας, είχε καταθέσει στην Κεντρική Επιτροπή ότι οι μισοί βουλευτές δεν δίνανε τα μερίδια από τις αμοιβές τους στο κόμμα, όπως είχαν συμφωνήσει όταν έπαιρναν θέση στα ψηφοδέλτια. Χωρίς, όμως, να δώσει ονόματα. Για να τους κρατάνε στο χέρι. Και πολλούς απ’ αυτούς, τους ξαναβάλανε στα ψηφοδέλτια, χωρίς να τους ζητήσουν λογαριασμό, μερικούς τους έχουνε κάνει και υπουργούς! Το σύστημα, δεξιό ή «αριστερό», δουλεύει πανομοιότυπα!
Και σχολιάζει στο ίδιο έντυπο ο Μάριος Διονέλλης:
Η ανακοίνωση-απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στη Σοφία Σακοράφα είναι ισως ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η κομματική γραφειοκρατία στο χώρο της Αριστεράς τα τελευταία χρόνια.
Αν τυχόν δεν έχει πέσει μπροστά στα μάτια σας ο συντάκτης της ανακοινώσεις εγκαλεί τη Σακοράφα για την έδρα του Ευρωκοινοβουλίου (που κράτησε όταν ανεξαρτητοποιήθηκε) και για το τμήμα του μισθού της που δεν δίνει στο κόμμα και στις κοινωνικές δομές, όπως ορίζει το Καταστατικό για τους βουλευτές.
Και μόνο η επιλογή αυτών των επιχειρημάτων (ακόμα και αν ήταν σωστά) δείχνει την απώλεια κάθε ηθικού πλεονεκτήματος έναντι ενός ανθρώπου που λέει απλά «λυπάμαι για το ότι ονειρεύτηκα μαζί σας» (Προφανώς μετά το νέο μνημόνιο και το γενικό ξεπούλημα).
Και συ, τρόφιμε της Κουμουνδούρου, κρίνεις πως πρέπει να απαντήσει ότι δεν παρέδωσε την έδρα όταν ανεξαρτητοποιήθηκε (θα έπρεπε να είχες φωνάξει το ίδιο, τουλάχιστον όταν ερχόταν στον ΣΥΡΙΖΑ κρατώντας καβάντζα την έδρα του ΠΑΣΟΚ, αλλά δε σε είδα να ενοχλήθηκες τότε). Εκείνη σου λέει για την Ελλάδα που βγάζετε στο σφυρί και συ της λες πως δεν έδινε λεφτά στο κόμμα (για κάνε μια ερώτηση τουλάχιστον πόσοι από τους σημερινούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν το ποσοστό αυτό ή απαρνήθηκαν άλλα προνόμια).
Τέλος, πριν στείλεις το κείμενο για έγκριση στα υπόγεια του Μαξίμου, κοίτα τη Σακοράφα τουλάχιστον στα μάτια, μήπως σου θυμίσει κάτι από τον παλιό σου εαυτό, πριν από το δημοψήφισμα.
Σου αναγνωρίζω μόνο ένα ελαφρυντικό: Εσύ την έγραψες και την έστειλες προς έγκριση. Τη δουλίτσα σου κάνεις, εξάλλου, και την κάνε και καλά, καθώς φαίνεται. Μεγαλύτερο βάρος από σένα φέρει αυτός που σου την ενέκρινε.
Ο χειρότερος, ο πιο ορκισμένος και ο πιο φανατικός εχθρός αυτού που συνεχίζει να αγωνίζεται, δεν είναι ο ταξικός του αντίπαλος.
Είναι ο πρώην συναγωνιστής του ο οποίος έχει πια προσκυνήσει.
Αυτός έχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλον να μειώσει, να υποσκάψει και στο τέλος να δει και τον απροσκύνητο να προσκυνά.
Αυτός θα τον πολεμήσει με τη μεγαλύτερη λύσσα, αυτός θα του καταφέρει τα πισώπλατα μαχαιρώματα και τα κτυπήματα κάτω από τη μέση.
Αυτός θα προσπαθήσει με όλους τους τρόπους να μειώσει στη συνείδηση του κόσμου τον αγωνιστή, για να σταματήσει να φαίνεται πόσο χαμηλά έχει πέσει ο ίδιος και να βρει μια δικαιολογία για την λιποταξία και την μικροψυχία του:
Δεν υπέκυψα μόνο εγώ, να και οι υπόλοιποι υπέκυψαν.
Διαφωνώ πολιτικά και με τη Σακοράφα και με τη Βαλαβάνη, μόνο και μόνο διότι εντάχθηκαν στην αποπροσανατολιστική λογική του (προ πρώτης φοράς αριστερά) ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ όμως να μη παραδεχτώ ότι έχουν αξιοπρέπεια και τουλάχιστον αυτές αυτά που διακήρυττε ο πολιτικός φορέας που ανήκαν τα εννοούσαν.
Το μόνο που μπορεί να τις κατηγορήσει κάποιος είναι πολιτική αφέλεια: Το σύστημα δεν κτυπιέται από μέσα…