Οι καθεστωτικοί τίτλοι πανηγυρίζουν: «Η Ελλάδα με τον Akylas και το εκρηκτικό “Ferto” πήρε το εισιτήριο για τον τελικό!».

Άλλη μια δόση τηλεοπτικού εθνικού ενθουσιασμού. Άλλο ένα κατασκευασμένο «εθνικό επίτευγμα» μέσα στη γυαλιστερή βιτρίνα της Eurovision.

Αυτό όμως που αποκρύπτουν επιμελώς τα κυρίαρχα ΜΜΕ είναι πως ο φετινός διαγωνισμός έχει μετατραπεί σε μια τεράστια μηχανή πολιτικής προπαγάνδας και ξεπλύματος του ισραηλινού καθεστώτος.

Την ώρα που η Γάζα συνεχίζει να ισοπεδώνεται από τους βομβαρδισμούς, την ώρα που χιλιάδες Παλαιστίνιοι σφαγιάζονται, την ώρα που η κατοχή, η εθνοκάθαρση και τα εγκλήματα πολέμου βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, η European Broadcasting Union επιμένει να προσφέρει διεθνή σκηνή και πολιτική νομιμοποίηση στο Ισραήλ.

Και δεν πρόκειται απλώς για «μια συμμετοχή».

Πρόκειται για μια συνειδητή επιχείρηση εξωραϊσμού ενός κράτους που βρίσκεται αντιμέτωπο με παγκόσμια κατακραυγή.

Δεν είναι τυχαίο ότι πέντε χώρες — Ιρλανδία, Ισπανία, Ολλανδία, Ισλανδία και Σλοβενία — επέλεξαν να αποσυρθούν από τη διοργάνωση σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως περισσότεροι από 1.000 καλλιτέχνες και δημιουργοί, ανάμεσά τους οι Brian Eno, Massive Attack, Sigur Rós και δεκάδες ακόμη γνωστά ονόματα, κάλεσαν δημόσια σε μποϊκοτάζ της Eurovision, καταγγέλλοντας ότι ο διαγωνισμός χρησιμοποιείται για να «ξεπλύνει» μια γενοκτονική πολιτική.

Το Ισραήλ δεν συμμετέχει απλώς σε έναν μουσικό θεσμό. Έχει εξαπολύσει μια τεράστια οργανωμένη εκστρατεία hasbara, αξιοποιώντας διπλωματικούς μηχανισμούς, δημόσιες σχέσεις, κρατική χρηματοδότηση και πολιτική επιρροή ώστε να μετατρέψει τη Eurovision σε εργαλείο “soft power”. Ακόμα και διεθνή μέσα, όπως οι New York Times, έχουν αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Netanyahu χρησιμοποιεί τη διοργάνωση για να αποσπάσει τη διεθνή προσοχή από τα εγκλήματα στη Γάζα.

Και η Ελλάδα; Αντί να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι σε μια αιματοβαμμένη πραγματικότητα, αντί να θυμηθεί τη δική της ιστορική εμπειρία από κατοχή, φασισμό και ξένη επιβολή, συμμετέχει κανονικά στη φιέστα.

Το «Ferto» μπορεί να είναι εντυπωσιακό ως σκηνικό θέαμα. Μπορεί να συνοδεύεται από φώτα, πυροτεχνήματα και χειροκροτήματα. Όμως πίσω από τη λάμψη υπάρχει μια βρώμικη πραγματικότητα: ένας διαγωνισμός που χρησιμοποιείται σαν επικοινωνιακό εξώφυλλο για εγκλήματα πολέμου.

Η Eurovision δεν είναι πια ένας «αθώος μουσικός θεσμός».

Έχει μετατραπεί σε πολιτικό εργαλείο του ευρωπαϊκού κατεστημένου, των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και της δυτικής υποκρισίας.

Απαγορεύουν τη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά στρώνουν κόκκινο χαλί στο Ισραήλ ενώ σκοτώνονται χιλιάδες παιδιά στη Γάζα.

Αυτή είναι η “ευαισθησία” τους.
Αυτή είναι η “δημοκρατία” τους.
Αυτή είναι η “ουδετερότητα” της Eurovision.

Και γι’ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη επιλέγουν το μποϊκοτάζ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι διαδηλώσεις έξω από τις αίθουσες πολλαπλασιάζονται. Όσο η μουσική και η τέχνη χρησιμοποιούνται σαν εργαλείο συγκάλυψης αίματος, η μόνη αξιοπρεπής στάση για κάθε προοδευτικό άνθρωπο είναι η άρνηση συμμετοχής και η δημόσια καταγγελία.

Το «Φέρτο» μπορεί να φέρνει βαθμούς.

Δεν μπορεί όμως να σβήσει τις φωνές των χιλιάδων νεκρών παιδιών της Γάζας.

No Music for Genocide.
Boycott Eurovision 2026.