Δεν θα μπούμε στη συζήτηση περί νομιμότητας της μίσθωσης ακινήτου της οικογένειας του Νίκος Ανδρουλάκης προς το Δημόσιο και το Κτηματολόγιο. Ούτε θα υποκαταστήσουμε δικαστές ή ελεγκτικούς μηχανισμούς. Είναι γνωστό άλλωστε ότι, σύμφωνα με δημοσιεύματα και δημόσιες καταγγελίες του υπουργού Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, η οικογένεια Ανδρουλάκη έχει εισπράξει περίπου 1,2 εκατομμύρια ευρώ από το 2010 μέχρι σήμερα μέσω αυτής της μίσθωσης. Από την πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ απαντά ότι όλα έγιναν νόμιμα και μέσω διαγωνιστικών διαδικασιών.

Αλλού βρίσκεται για μας το πραγματικά προκλητικό στοιχείο.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης εξελέγη ευρωβουλευτής το 2014, σε ηλικία μόλις 35 ετών, και παρέμεινε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέχρι το 2023. Εννέα ολόκληρα χρόνια στις Βρυξέλλες. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έβγαλε χρήματα στο εξωτερικό, ωστόσο κατάφερε – όπως έχει ειπωθεί δημόσια – να αποταμιεύσει περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ.

Ας το πούμε απλά: μιλάμε για πάνω από 100.000 ευρώ καθαρής αποταμίευσης τον χρόνο.

Οχι απλώς «καλές αποδοχές». Οχι απλώς «μια άνετη ζωή». Μιλάμε για ποσά που ο μέσος εργαζόμενος δεν θα δει συγκεντρωμένα ούτε σε δύο και τρεις ζωές δουλειάς.

Και βέβαια ο Ανδρουλάκης δεν είναι εξαίρεση. Το ίδιο μοντέλο πολιτικής καριέρας βλέπουμε εδώ και δεκαετίες και στη Νέα Δημοκρατία. Ευρωβουλευτές με πολυετείς θητείες, υψηλές απολαβές, επιδόματα και προνόμια, την ίδια στιγμή που τα κόμματά τους βουλιάζουν στα χρέη.

Να θυμίσουμε ενδεικτικά:

Η Ρόδη Κράτσα παρέμεινε ευρωβουλευτής επί 15 χρόνια (1999–2014).
Ο Γιώργος Δημητρακόπουλος είχε συνολικά περίπου 18 χρόνια παρουσίας στην Ευρωβουλή (1981–1994 και 1999–2004).
Ο Γιώργος Αναστασόπουλος βρέθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο περίπου 15 χρόνια συνολικά (1994–2004 και 2009–2014).
Η Ελίζα Βόζεμπεργκ βρίσκεται ήδη πάνω από μία δεκαετία στις Βρυξέλλες, από το 2014 μέχρι σήμερα.

Δεν αναφέρουμε τα παραπάνω για να κατηγορήσουμε προσωπικά οποιονδήποτε επειδή αμείφθηκε από μια θεσμική θέση. Το ζήτημα είναι άλλο: η δημιουργία μιας ολόκληρης πολιτικής κάστας επαγγελματιών της εξουσίας, που ζει σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Την ίδια στιγμή όμως, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κουβαλούν εδώ και χρόνια δανειακά βάρη που ξεπερνούν τα 500 εκατομμύρια ευρώ το καθένα. Χρέη αδιανόητα, τα οποία ουσιαστικά μετατρέπονται σε κοινωνικό βάρος για ολόκληρη την κοινωνία, αφού οι τράπεζες διασώζονται ξανά και ξανά με χρήματα του ελληνικού λαού.

Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα:

Αν ένα μέρος από τα τεράστια ποσά που «περίσσεψαν» όλα αυτά τα χρόνια από βουλευτικές και ευρωβουλευτικές απολαβές επέστρεφε στα κόμματα για αποπληρωμή των χρεών τους, δεν θα ήταν σήμερα διαφορετική η εικόνα;

Ή μήπως ισχύει ο άγραφος κανόνας της μεταπολιτευτικής πολιτικής ζωής: τα κόμματα να χρεοκοπούν και τα στελέχη τους να ευημερούν;

Και πριν βιαστούν κάποιοι να μιλήσουν για «λαϊκισμό», ας απαντήσουν πρώτα σε κάτι πολύ συγκεκριμένο:

Με ποιο ηθικό δικαίωμα κόμματα που χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια συνεχίζουν να εμφανίζονται ως υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις, την ώρα που κορυφαία στελέχη τους συσσωρεύουν προσωπικές περιουσίες από τις αιρετές θέσεις που κατέχουν;

Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για νομιμότητα.

Μιλάμε για πολιτική και κοινωνική ηθική.