Πηγή: Konstantin Mixos -f/b

Ο Μίμης έφυγε σήμερα, κάποτε τους άντρες τους έλεγαν Μίμη, με σεβασμό, αυτό το όνομα έχει κάτι τρυφερό, γλυκό μέσα στην τραχύτητα της αρσενικής βαρβατίλας.

Τον Μίμη Παπαϊωάννου τον είχα συναντήσει μια φορά. Χόρευα στο Διογένης Παλλάς και συνήθιζα ανάμεσα στα χορευτικά, να περνάω ώρες στην πίσω πόρτα του μαζί με έναν αγαθότατο Αιγύπτιο φουσκωτό, έναν μεσήλικα που είχε εξωκείλει από άγνωστες περιπέτειες διότι παράλληλα συζητούσαμε για λογοτεχνία, τους βοηθούς λάτζας, με όλους όσους δεν είχανε σχέση με το πασοκικό λούστρο στη σάλα μπροστά. Μια μέρα ήρθε ο Μίμης, ήρθε από την πίσω πόρτα, έτσι πέρασε, να πάρει μια τζούρα από τον αέρα του δεύτερου επαγγέλματος του.

Τώρα φανταστείτε τη σκηνή, μισόγυμνος χορευτής στο Διογένη που ετοιμάζει παράλληλα παράσταση με θέμα τα Δεκεμβριανά να μιλά ενθουσιασμένος στον Μίμη Παπαϊωάννου και να του λέει ότι θέλει να κάνει παράσταση μαζί του, αυτός να παίζει μαζί με 1000 μπουζούκια. Και παρόλη την γελοιότητα της εικόνας ο Μίμης να μη γελάει, να τον κοιτάζει με υπομονετική συγκατάβαση. Από όλους τους ποδοσφαιριστές ο Μίμης είχε μια γνωστική ταπεινότητα λες και σαν κουρασμένος πιστολέρο σε γουέστερν, γνωριζε τα όρια της ζωής. Ηταν αυτός που του είχαν κόψει την πιθανότητα να είναι ο πρώτος Ελληνας ποδοσφαιριστής που θα έπαιζε σε ξένη ομάδα και μάλιστα την Ρεάλ. Τελικά κάποια στιγμή ξέφυγε, αλλά ήταν για να τραγουδήσει στην Γερμανία σε περιοδεία μαζί με τον άλλο Αεκτζή τον Καζατζίδη και να καταλάβει ότι και στο τραγούδι υπάρχουν όρια.

Αν σου αρέσει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είσαι παναθηναϊκός, αν σ’αρέσει ο Κωνσταντίνος Ρήγος είσαι ολυμπιακός, και αν δεν σου αρέσει η αστική ευπρέπεια ούτε το anything goes του Κωστόπουλου αλλά κάνεις παραστάσεις για τα Δεκεμβριανά, με τετραπληγικούς, με παιδιά προσφύγων, και μετριέσαι με μεζούρα την αδικία συνεχώς τότε είσαι ΑΕΚ. Αυτοί που βρίζουν την ΑΕΚ ταξικά είναι ίδιοι με αυτούς που κυνηγούσαν τους πρόσφυγες.

Τρία είναι τα ινδάλματα μου από ποδοσφαιριστές Ο Αρδίζογλου με την τρέλλα «εγώ θα σας περάσω όλους», ο Ντεμης «ο άνθρωπος που πίστεψε ότι με την γοητεία του μπορούσε να νικήσει το θηρίο της παράγκας» και ο Μίμης Παπαϊωάννου που ήταν κοντός, μαυροτσούκαλος, υπενθύμιζε εθνογενετικά τι είναι ο Έλληνας, έπαιζε με το αριστερό, έβλεπε καθαρά όλο το γήπεδο και μπορούσε να πετάει. Αυτός έβαλε εκείνο το γκόλ με κεφαλιά στην Queens Park Rangers, πήρε κεφαλιά από Άγγλους αμυντικούς που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι κεφαλιές. Σιγά μην μας μάθουν εμάς ποδόσφαιρο και χορό οι Άγγλοι.

Ο Μίμης εδώ τραγουδάει τον ύμνο της ΑΕΚ, ο οποίος μουσικά είναι φανερά εκτός εποχής, θυμίζει τα λαϊκά στην λαϊκή που τα ακούν μόνο οι πωλητές για πάρτη τους, το κοινό τους δεν έχει σχέση με αυτά αλλά κάτι του θυμίζουν, αυτό είναι η ΑΕΚ.