Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ
Οχι, δεν μας έπιασε καμιά νοσταλγία για την κωμωδία που έκανε διάσημη τη Βουγιουκλάκη, αλλά είδαμε με πόση… αυτοσυγκράτηση αντιμετώπισε ο αστικός πολιτικός κόσμος και ο αστικός Τύπος το ξυλοκόπημα του δεξιού τέως περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Αγοραστού, από γονείς θυμάτων των Τεμπών, που θεώρησαν πρόκληση το γεγονός ότι ο Αγοραστός τόλμησε να εμφανιστεί μπροστά τους. Και μιλάμε για ξύλο, όχι λούσιμο με φρέντο και άλλα τέτοια ήπια. Ολοι αντιλαμβανόμαστε για ποιο λόγο έκαναν γαργάρα τον ξυλοδαρμό του Αγοραστού, όταν σε άλλες περιπτώσεις αφρίζουν από το κακό τους άμα φύγει κάνα γιαούρτι (όπως είχε γίνει παλιά με τον Πάγκαλο που μασαμπούκωνε σε ταβέρνα στα Μεσόγεια) ή καναδυό αυγά (όπως έγινε πρόσφατα με τον Μπελέρι στα Τίρανα). Μαζεύτηκαν και δεν τόλμησαν να πουν και να γράψουν το παραμικρό (είδατε με πόσο… τακτ κατέθεσαν απλά τη διαφωνία τους), γιατί οι δράστες ήταν άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών, οι οποίοι έχουν την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Αυτή η φοβική στάση των αστών πολιτικών και δημοσιογράφων απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, στους οποίους σιωπηρά αναγνωρίζουν το δικαίωμα να δέρνουν κάποιον από τους ενόχους της εξαφάνισης των ιχνών του εγκλήματος, μας εισάγει σε ένα άλλο πεδίο, που πρέπει να μην το ξεχνάμε: το ξύλο (και όχι μόνο) δεν είναι εξ ορισμού κακό. Πάντα υπάρχει το πρόσημο: ποιος δέρνει (και όχι μόνο) ποιον.
____________
0 Comments