Είναι δύσκολο –σχεδόν αδύνατο– να το συλλάβει ανθρώπινος νους.
Να είσαι μάνα που της δολοφόνησε το κράτος το παιδί της και την ίδια στιγμή να χαρακτηρίζεις άλλες μάνες και παιδιά, που έφυγαν κυνηγημένοι από το δικό τους κράτος για να σωθούν, «εισβολείς».
Όπως κι αν το προσεγγίσει κανείς, πρόκειται για μια κραυγαλέα αντίφαση.
Μια ηθική κατάρρευση που δεν χωρά ούτε σε πολιτική ανάλυση ούτε σε ανθρώπινη κατανόηση.
Και γίνεται ακόμη πιο αποκρουστική όταν ντύνεται με το μανδύα της θρησκευτικής ευλάβειας.
Όταν η επίδειξη πίστης –με αναφορές σε «ιδιαίτερες σχέσεις» με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, με φωτογραφίσεις μπροστά σε αγιογραφίες και εικόνες– συνυπάρχει με τον χαρακτηρισμό κατατρεγμένων ανθρώπων ως «παράνομων εισβολέων».
Η Μαρία Καρυστιανού, με αυτές τις δηλώσεις της, επέλεξε -συνειδητά ή όχι λίγη σημασία έχει- την πολιτική της αυτοχειρία.
Μια διαπίστωση που –τολμάμε να πούμε– θα τη συμμεριζόταν και ο ίδιος ο Χριστός, ο πρόσφυγας και καταδιωγμένος, όπως τον περιγράφει η χριστιανική μυθολογία.
Ο Χριστός που, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, περιπλανήθηκε σε δύσβατα μονοπάτια για να γλιτώσει από τη σφαγή του Ηρώδη.
Για τη θρησκευόμενη Μαρία Καρυστιανού, όμως, οι μανάδες και τα παιδάκια που τρέχουν να σωθούν από τις σφαίρες του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού δεν είναι θύματα.
Είναι «εισβολείς».
Και μάλιστα χρησιμοποιείται συνειδητά ο πιο πολεμικός όρος, ο πιο φορτισμένος ιδεολογικά, αυτός που ανοίγει τον δρόμο στη νομιμοποίηση της βίας. (Βούτυρο στο ψωμί εκείνων που δικαιολογούν το μαζικό έγκλημα που διέπραξε το Λιμενικό στην Χίο)
Αν οι εικόνες μιλούσαν, οι εικόνες του Ταξιάρχη Μανταμάδου –στον οποίο η κ. Καρυστιανού δηλώνει ιδιαίτερη λατρεία– θα δάκρυζαν για το κατάντημα αυτό.
Για τη μετατροπή του πόνου σε μίσος.
Για τη μετάλλαξη της προσωπικής τραγωδίας σε άλλοθι κοινωνικού ρατσισμού.
Γιατί ο πόνος δεν αγιάζει από μόνος του.
Και η μητρότητα δεν αποτελεί πιστοποιητικό ηθικής υπεροχής.
Όταν στρέφεται ενάντια στους πιο αδύναμους, γίνεται απλώς ακόμη ένα εργαλείο της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Κι αυτό είναι το πραγματικό έγκλημα.
Σε ευχαριστούμε Χρήστο για την εμπιστοσύνη που δείχνεις στην διαδικτυακή μας παρουσία. Η ιστοσελίδα μας είναι συλλογική. Δεν γράφει δηλαδή ένα άτομο οπότε είναι λογικό να μην συμπίπτουν απόλυτα οι απόψεις σε ένα θέμα. Δηλαδή για το θέμα της Καρυστιανού τώρα τελευταία έχουν γράψει δυο σύντροφοι και μια συντρόφισσα με πιθανές διαφορετικές επί μέρους προσεγγίσεις. Ιστότοπος επικαιρότητας είμαστε και δεν είναι λογικό να περιμένουμε να δημιουργηθεί κόμμα Καρυστιανού για να σχολιάσουμε το εγχείρημα.
Παρακολουθώ την ιστοσελίδα σου χρόνια τώρα (από tsak-giorgis..) και θα συνεχίσω να ακολουθώ εκτιμώντας τα θέματα που αναδεικνύεις, το εν γένει ευρύ πνεύμα σου και την καθαρή ταξική σου συνείδηση. Δεν σημαίνει ότι συμφωνώ πάντα μαζί σου, εκτιμώ την εν γένει αντικειμενικότητα σου, την καθαρή σου ματιά. Σπάνια έχω δει προχειρότητα ή τηλεκατευθυνόμενη κομματική (εκών-άκων) κριτική, στα κείμενά σου.
Τέλος πάντων πρώτη φορά αναγκάζομαι να επικοινωνήσω μαζί σου, να κάνω το πιο κάτω σχόλιο σε ότι έχει να κάνει με την πιο πάνω ανάρτησή σου. Φαντάζομαι για να τα γράφεις αυτά έχεις διαβάσει και τις δυο σχετικές ανακοινώσεις της κ. Καρυστιανού. Θα περίμενα (από σένα κι απειροελάχιστους ακόμα) ν’ αναρτήσετε αυτά τα κείμενα και να τα σχολιάσετε συνολικά και όχι αποσπασματικά ή στοχευμένα. Θα περιμένω τουλάχιστον από σένα.
Επίτρεψέ μου να πω ότι σε ότι έχει να κάνει με κάποιον που έρχεται από κάτω να είμαστε διπλά-τριπλά προσεκτικοί και όταν μάλιστα έχει πέσει πάνω του ολόκληρο το φάσμα να τον κατασπαράξει. Στην θέση σου θα επέλεγα την σιωπή μέχρι να δω κόμμα-θέσεις-τρόπο λειτουργίας-αρχές-κ.λπ. Δεν καταλαβαίνω γιατί βιάζεσαι; Να βιάζονται τα φασισταριά και η ένθεν-κακείθεν καμαρίλα το καταλαβαίνω, αλλά εσύ γιατί;
Και με το μπαρδόν βέβαια.
Αν με διάβασες σ ευχαριστώ και σου εύχομαι καλή δύναμη και καλή συνέχεια.