Ακόμα δύο εργάτες δεν γύρισαν σήμερα στα σπίτια τους. Άλλες δύο ζωές προστέθηκαν στη μαύρη λίστα των «εργατικών δυστυχημάτων» — αυτών που η εξουσία και τα παπαγαλάκια της επιμένουν να παρουσιάζουν σαν «κακιά στιγμή», λες και πρόκειται για φυσικά φαινόμενα και όχι για προδιαγεγραμμένα εργοδοτικά εγκλήματα.
Τη Δευτέρα 18 Μάη ένας εργάτης στα Πατήσια και ένας εργαζόμενος στα Γιάννενα έχασαν τη ζωή τους εν ώρα δουλειάς. Δύο ακόμα οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος, δύο ακόμα σπίτια θα περιμένουν μάταια έναν άνθρωπο που δεν θα επιστρέψει ποτέ.
Στα Γιάννενα, πατέρας δύο παιδιών σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών σε δίκτυο ομβρίων. Στον χώρο έσπευσαν εκπρόσωποι του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων απαιτώντας να αποκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες του θανάτου. Για άλλη μια φορά συνελήφθη ο υπεύθυνος του εργοταξίου — η γνωστή, τυπική διαδικασία που επαναλαμβάνεται κάθε φορά, ώστε να εκτονωθεί προσωρινά η κοινωνική οργή και να μπει γρήγορα η υπόθεση στο συρτάρι της λήθης.
Στα Πατήσια, εργάτης χτυπήθηκε από ρεύμα υψηλής τάσης. Μια ακόμα ηλεκτροπληξία προστίθεται στη φετινή αλυσίδα αίματος. Οι ελλείψεις στα μέτρα προστασίας, η πίεση για «γρήγορη δουλειά», η εντατικοποίηση και η αντιμετώπιση των εργαζομένων σαν αναλώσιμα υλικά μετατρέπουν καθημερινά τους χώρους δουλειάς σε πεδία θανάτου.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Σύμφωνα με την ανεξάρτητη και συνεχή καταγραφή της ΟΣΕΤΕΕ, από την 1η Ιανουαρίου 2026 μέχρι σήμερα έχουν σκοτωθεί 65 εργαζόμενοι, ενώ 109 έχουν υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς. Και βρισκόμαστε ακόμα πριν τα μέσα της χρονιάς. Ο αριθμός αυτός δεν είναι απλή στατιστική. Είναι η αποτύπωση μιας κοινωνικής σφαγής που εξελίσσεται καθημερινά στα εργοτάξια, στα εργοστάσια, στις τεχνικές εταιρείες, στις αποθήκες και στα δημόσια έργα.
Δεν πρόκειται για «ατυχήματα». Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που θεωρεί το κέρδος πιο σημαντικό από την ανθρώπινη ζωή. Είναι η εργοδοτική ασυδοσία, η διάλυση κάθε ουσιαστικού ελέγχου, η μαύρη και ελαστική εργασία, οι εργολάβοι που αντιμετωπίζουν τους εργάτες σαν φθηνά ανταλλακτικά. Είναι οι κυβερνήσεις και το κράτος που υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αφήνοντας απροστάτευτους αυτούς που παράγουν τον πλούτο.
Οι νεκροί εργάτες δεν είναι αριθμοί σε κάποιο δελτίο ειδήσεων. Είναι άνθρωποι της τάξης μας. Είναι συνάδελφοι, πατεράδες, παιδιά, φίλοι, σύντροφοι. Και όσο η κοινωνία συνηθίζει αυτή τη φρίκη, όσο δεν υψώνεται οργανωμένη και μαχητική αντίσταση, τόσο η λίστα των νεκρών θα μεγαλώνει.
Οργή και αγώνας απέναντι στους υπεύθυνους της σύγχρονης εργατικής σφαγής.
0 Comments