Την ώρα που η κυβερνητική προπαγάνδα πανηγυρίζει για «ισχυρή οικονομία», «ανάπτυξη» και «αυξήσεις μισθών», η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα είναι εντελώς διαφορετική: ακρίβεια χωρίς τέλος, μισθοί που εξαφανίζονται πριν βγει ο μήνας και μια κοινωνία που στενάζει για να συνεχίσουν λίγοι να θησαυρίζουν.
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά και δεν επιδέχονται καμία ωραιοποίηση. Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα «τρέχει» με 6%, δηλαδή πάνω από 50% ταχύτερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ακρίβεια δεν είναι κάποιο «παροδικό φαινόμενο», όπως επιμένουν να λένε οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι. Είναι ένας οργανωμένος μηχανισμός αναδιανομής πλούτου από τους πολλούς προς τους λίγους.
Και αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στους αριθμούς. Το 2024, η διαφορά υπέρ των εισοδημάτων από κέρδη έναντι των εισοδημάτων από εργασία εκτινάχθηκε στα 36,1 δισεκατομμύρια ευρώ. Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, η ψαλίδα αυτή άνοιξε κατά 69,5% εις βάρος της εργασίας. Δηλαδή, ενώ οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται, τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και των τραπεζών γιγαντώνονται.
Αυτή είναι η «ανάπτυξή» τους: περισσότερα υπερκέρδη για το κεφάλαιο και περισσότερη εξαθλίωση για την κοινωνική πλειοψηφία.
Γιατί όταν τα τρόφιμα αυξάνονται σχεδόν κατά 30%, τα ενοίκια κατά 49% και η ενέργεια κατά 70%, τότε το να μιλάς για «μέσο μισθό 1.500 ευρώ» δεν είναι απλώς προπαγάνδα — είναι πρόκληση. Είναι εμπαιγμός απέναντι σε εκατομμύρια ανθρώπους που μετράνε τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, που κόβουν από το φαγητό και τη θέρμανση, που ζουν με τον φόβο του λογαριασμού και του ενοικίου.
Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία φτωχοποιείται συστηματικά. Τα λαϊκά νοικοκυριά πληρώνουν πανάκριβα τα βασικά αγαθά για να διασφαλίζονται τα κέρδη των καρτέλ στην ενέργεια, των αλυσίδων τροφίμων, των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Και όλα αυτά με τις ευλογίες μιας πολιτικής εξουσίας που λειτουργεί ως πολιτικός εκπρόσωπος του κεφαλαίου.
Οσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν την εικόνα μιας «ισχυρής οικονομίας», η πραγματικότητα στα σπίτια των εργαζομένων είναι διαφορετική: ανασφάλεια, χρέη, ακρίβεια και διαρκής υποβάθμιση της ζωής.
Η κοινωνική οργή δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατραπεί σε παραίτηση. Ο δρόμος απέναντι στην οικονομική λεηλασία είναι η συλλογική οργάνωση, η αλληλεγγύη και ο αγώνας απέναντι σε ένα σύστημα που μετατρέπει τις ανάγκες των πολλών σε κέρδη για τους λίγους.
Γιατί όσο αυτοί μιλούν για «ανάπτυξη», η κοινωνία βυθίζεται στη φτώχεια. Και αυτό δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι ταξική πολιτική επιλογή.
0 Comments