Γράφει ο Συνεργάτης

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθήσαμε άλλη μία στροφή της αμερικανικής μηχανής πολέμου στο Ιράν.

Ο Τραμπ απειλούσε με «τη μεγαλύτερη επίθεση από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» κατά των ιρανικών ενεργειακών υποδομών. Είχε ήδη δώσει το σύνθημα. Και ξαφνικά… οπισθοχώρηση.Τι μεσολάβησε;

Δεν ήταν κάποια ξαφνική «ειρηνιστική» επιφοίτηση του αμερικανού προέδρου. Ήταν η καθαρή, ψυχρή απειλή της Τεχεράνης ότι οποιαδήποτε νέα επίθεση σε ιρανικό έδαφος θα απαντηθεί με πλήγματα σε κρίσιμες ενεργειακές υποδομές ολόκληρου του Κόλπου: διυλιστήρια, πετρελαιοπηγές, δίκτυα ηλεκτρισμού και ύδρευσης σε Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ και αλλού. Ακριβώς εκεί που χτυπάει ο πλούτος των πετρελαιάδων και η καρδιά του παγκόσμιου ενεργειακού εφοδιασμού.

Η απειλή αυτή δεν έμεινε στα χαρτιά. Μεταφέρθηκε διπλωματικά από τον ιρανό ΥΠΕΞ Αμπάς Αραγτσί στους ομολόγους του σε Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία, αλλά και στον αρχηγό του πακιστανικού στρατού. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: «Είμαστε έτοιμοι να ανταποδώσουμε. Αν μας χτυπήσετε, θα χτυπήσουμε εκεί που πονάει περισσότερο».

Και οι Σαουδάραβες αντέδρασαν αμέσως. Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν σήκωσε το τηλέφωνο και μίλησε με τον Τραμπ. Του ζήτησε να αναβάλει τα πλήγματα, να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις και να αποφύγει μια κλιμάκωση που θα μπορούσε να μετατρέψει την περιοχή σε «πύρινη σφαίρα». Οι πετρελαιάδες του Κόλπου, που επί μήνες ανέχονταν ή και υποστήριζαν την ιμπεριαλιστική επίθεση κατά του Ιράν, είδαν ξαφνικά τον κίνδυνο να χτυπηθούν τα δικά τους συμφέροντα. Και πίεσαν.

Έτσι, στις 2 Αυγούστου, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι ακυρώνει την προγραμματισμένη επίθεση, επικαλούμενος «αίτημα του Ιράν και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής» και ισχυριζόμενος ότι έχουν συμφωνηθεί «παράμετροι συμφωνίας» (άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και τερματισμός της πυρηνικής απειλής). Φυσικά, παρουσίασε την οπισθοχώρηση ως δική του «μεγαλοψυχία» και ως ένδειξη ότι το deal είναι κοντά.

Η πραγματικότητα είναι πιο απλή: η απειλή αντίποινων σε υποδομές-κλειδιά ανέβασε το κόστος της επίθεσης σε επίπεδα που οι σύμμαχοί του στον Κόλπο δεν ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος τελείωσε. Ο αμερικανοϊσραηλινός άξονας συνεχίζει να στοχεύει στη συντριβή της ιρανικής αντίστασης και στην επιβολή όρων που θα εξυπηρετούν τα ιμπεριαλιστικά και σιωνιστικά συμφέροντα. Η προσωρινή αναδίπλωση είναι αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων και όχι καλής θέλησης. Η Τεχεράνη έδειξε ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την απειλή περιφερειακής κλιμάκωσης ως όπλο αποτροπής.

Οι Σαουδάραβες και οι υπόλοιποι πετρελαιάδες αποκάλυψαν για άλλη μια φορά τον καιροσκοπισμό τους: όσο ο πόλεμος χτυπούσε μόνο το Ιράν, ήταν ανεκτός. Όταν απειλήθηκε ο δικός τους πλούτος, έγιναν «ειρηνιστές».

Η ιστορία αυτή δείχνει ξανά ότι ο ιμπεριαλισμός δεν σταματά από ηθικές εκκλήσεις ή από τις «ανησυχίες» των δυτικών ΜΜΕ. Σταματά – προσωρινά – όταν το κόστος γίνεται υψηλό. Και όσο η αντίσταση παραμένει ζωντανή, τόσο πιο ακριβά θα πληρώνεται κάθε νέα επίθεση.Η συνέχεια θα κριθεί στο πεδίο. Και στο πεδίο δεν μετράνε οι ανακοινώσεις του Τραμπ, αλλά η ικανότητα των λαών και των κινημάτων να αντισταθούν στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.