Η διπλανή εικόνα δεν είναι τρολιά. Δεν είναι σατιρικό meme. Είναι το πολιτικό σύμπαν του Ντόναλντ Τραμπ — ένας κόσμος όπου η αυτοθαυμαστική υπερβολή έχει πλέον αναγορευτεί σε επίσημη κυβερνητική αισθητική.
Ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να βάλει ο ίδιος τάξη στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και να αυτοτοποθετηθεί στην κορυφή της λίστας ως ο «Μεγαλύτερος Πρόεδρος στην Ιστορία». Πάνω από τον Αβραάμ Λίνκολν. Πάνω από τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Πάνω, δηλαδή, από πρόσωπα που έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην αμερικανική Ιστορία.
Γιατί όταν είσαι ο Ντόναλντ Τραμπ, προφανώς δεν χρειάζεσαι ούτε ιστορικούς ούτε ακαδημαϊκούς ούτε την ίδια την Ιστορία. Αρκεί η δική σου βαθμολογία!
Και φυσικά, στον πάτο της πυραμίδας βρίσκονται οι Δημοκρατικοί πρόεδροι που ο Τραμπ έχει αναγάγει στους απόλυτους «κακούς» της αμερικανικής πολιτικής: Μπάιντεν, Ομπάμα και λοιποί «αποτυχημένοι». Έτσι, η περίφημη πολιτική αντιπαράθεση της υπερδύναμης θυμίζει όλο και περισσότερο καβγά σε μεσημεριανάδικο:
«Εγώ είμαι ο καλύτερος!» «Εσύ είσαι ο χειρότερος!» «Όχι, εγώ είμαι ο καλύτερος όλων των εποχών!»
Και κάπου εκεί, η Ιστορία παρακολουθεί αμήχανη.
Από τη λίστα, βέβαια, φαίνεται να περισσεύουν ή να υποβαθμίζονται και άλλοι «μεγάλοι» της αμερικανικής Δεξιάς, όπως ο Ρόναλντ Ρίγκαν ή ο Τζορτζ Μπους. Προφανώς ακόμη και η δόξα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έχει περιορισμένη χωρητικότητα όταν στην κορυφή πρέπει να χωρέσει ένα και μοναδικό πρόσωπο: τον ίδιο τον Τραμπ. Μπορούμε ασφαλώς να γελάσουμε με τον ναρκισσισμό, την αμετροέπεια και το μεγαλείο του «εγώ» που εκπέμπει ο Τραμπ.
Όμως το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο από έναν γραφικό πολιτικό.
Γιατί ο Τραμπ δεν είναι απλώς ένας παράξενος άνθρωπος που έτυχε να καταλάβει τον Λευκό Οίκο. Είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας σε βαθιά πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική κρίση. Είναι προϊόν ενός συστήματος όπου η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα, η εξουσία σε προσωπικό brand, η προπαγάνδα σε καθημερινότητα και η δημόσια συζήτηση σε αέναο reality show.
Ένας καπιταλισμός που σαπίζει δεν παράγει απαραίτητα σοβαρότερους ηγέτες.
Μπορεί να παράγει ηγέτες-τηλεοπτικά προϊόντα, πολιτικούς που μετρούν την ιστορική τους αξία με δημοσκοπήσεις, likes και προσωπικές φιέστες μεγαλείου — την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν με την ανασφάλεια, τη φτώχεια, την ακρίβεια και τους πολέμους.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ειρωνική πλευρά της υπόθεσης: Ο άνθρωπος που θέλει να μείνει στην Ιστορία ως «ο μεγαλύτερος» είναι τελικά ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς καθρέφτες της εποχής του. Μιας εποχής όπου η πολιτική έχει γίνει θέαμα, η εξουσία προσωπική παράσταση και η Ιστορία… λίστα κατάταξης του ίδιου του πρωταγωνιστή.
0 Comments