Οπως σημειώναμε και σε προηγούμενη ανάρτησή μας, ο Αδωνης Γεωργιάδης φαίνεται να διαθέτει ιδιαίτερη άνεση με το δημόσιο χρήμα όταν πρόκειται για την επικοινωνιακή του εικόνα. Χαρακτηριστική είναι η απευθείας ανάθεση στην εταιρεία δημοσκοπήσεων Interview, η οποία τον εμφάνισε στην πρώτη τριάδα των δημοφιλέστερων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

Κι επειδή στις δημοσκοπήσεις οι συμπτώσεις έχουν καμιά φορά… πολύ ενδιαφέρον, αξίζει να θυμίσουμε ότι σύμφωνα με δημοσιεύματα η Interview δεν είναι μια εντελώς άγνωστη περίπτωση. Ιδιοκτήτης και βασικός αναλυτής της είναι ο Δημήτρης Βασιλειάδης, ο οποίος συνεργάζεται με το «Βεργίνα TV» και τον δημοσιογράφο Στέργιο Καλόγηρο, που σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα κινείται στο περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά και είναι κουμπάρος του Αδωνη Γεωργιάδη.

Μέχρι εδώ, βέβαια, ας αφήσουμε τα πρόσωπα και τις σχέσεις τους στην άκρη. Γιατί οι αριθμοί από μόνοι τους παρουσιάζουν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η ιστοσελίδα του «Ποντικιού» δημοσιεύει σήμερα μια ιδιαίτερα καυστική παρατήρηση για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων επιχειρούν να αποτυπώσουν —ή μήπως να κατασκευάσουν;— την περιβόητη «κοινή γνώμη».

Η Interview, λοιπόν, μέσα σε μόλις δέκα ημέρες δημοσιεύει δεύτερη δημοσκόπηση. Και μάλιστα, όπως επισημαίνεται, είναι η μοναδική εταιρεία μετρήσεων που έδωσε δύο γκάλοπ πριν καν ξεκινήσει η ΔΕΘ, έχοντας αρχίσει τις μετρήσεις σχεδόν από τα μέσα Αυγούστου.

Και τι μας είπε;

Στις 25 Αυγούστου εμφάνιζε την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου στο 14,5%. Δέκα ημέρες αργότερα, στις 3 Σεπτεμβρίου, την κατέγραψε στο 13,7%.

Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ από το 10% εκτοξεύτηκε στο 11,9%.

Δηλαδή μέσα σε δέκα ημέρες η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων συρρικνώθηκε από τις 4,5 μονάδες στις μόλις 1,8.

Και όλα αυτά χωρίς να έχει μεσολαβήσει κάποιος πολιτικός σεισμός που να εξηγεί μια τέτοια θεαματική μετατόπιση.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον: στις 21 Ιουλίου η ίδια εταιρεία έδινε τη διαφορά στις 5,7 μονάδες, με 15,8% για την Ελληνική Λύση έναντι 10,1% για το ΠΑΣΟΚ.

Τι άλλαξε άραγε μέσα σε αυτές τις λίγες εβδομάδες;

Η πολιτική πραγματικότητα ή… το θερμόμετρο;

Γιατί αν πιστέψουμε τα ευρήματα της συγκεκριμένης εταιρείας, θα πρέπει να δεχτούμε ότι μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι άλλαξαν πολιτική προτίμηση χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο αντίστοιχης έντασης πολιτικό γεγονός.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα.

Οι δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν απλώς την κοινή γνώμη. Σε μια κοινωνία όπου τα ποσοστά των κομμάτων παρουσιάζονται καθημερινά ως πολιτική «πραγματικότητα», μπορούν να λειτουργήσουν και ως μηχανισμός διαμόρφωσής της. Οταν επαναλαμβάνεις διαρκώς ότι ένα κόμμα «ανεβαίνει», ότι ένα άλλο «καταρρέει», ότι ένας πολιτικός είναι «δημοφιλής» και κάποιος άλλος «τελειωμένος», δεν κάνεις απλώς μέτρηση. Δημιουργείς κλίμα.

Και το κλίμα, στην πολιτική, είναι εξουσία. Γι’ αυτό και οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αθώες αριθμητικές ασκήσεις. Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν ερωτήματα για τις σχέσεις εταιρειών, πολιτικών προσώπων, μέσων ενημέρωσης και κρατικού χρήματος.

Και ασφαλώς δεν ισχυριζόμαστε ότι μια δημοσκόπηση είναι «στημένη» επειδή δεν μας αρέσουν τα αποτελέσματά της. Λέμε κάτι πολύ απλούστερο: Οταν τα ίδια τα δεδομένα γεννούν εύλογα ερωτήματα, οφείλουν να δίνονται και οι απαντήσεις. Ποιος πληρώνει; Ποιος παραγγέλνει; Ποιος μετράει; Με ποια μεθοδολογία; Ποιος ελέγχει;

Γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να φτάσουμε στο σημείο όπου η «κοινή γνώμη» δεν θα είναι αυτό που πιστεύει η κοινωνία, αλλά αυτό που κάποιοι θέλουν να πιστεύουμε ότι πιστεύει η κοινωνία.

Και τότε δεν θα μιλάμε πλέον για δημοσκοπήσεις. Θα μιλάμε για βιομηχανία κατασκευής πολιτικής πραγματικότητας.