Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε μια αδιανόητη επίδειξη πολιτικής ανευθυνότητας και κανιβαλισμού, που εκθέτει ανεπανόρθωτα όχι μόνο κάποια «προοδευτικά» μέσα ενημέρωσης, αλλά και την ίδια την ποιότητα του πολιτικού λόγου της αριστεράς και του δικαιωματισμού.

Μια ανώνυμη ανάρτηση 2.500 λέξεων στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org, γραμμένη με όρους που παραπέμπουν ευθέως στη βιομηχανία του σκληρού πορνό παρά σε πολιτική καταγγελία, μετατράπηκε μέσα σε λίγες ώρες σε «ευαγγέλιο». Χωρίς καμία διασταύρωση, χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο, με ανύπαρκτες δικαστικές ή αστυνομικές αναφορές, στήθηκε ακαριαία ένα ψηφιακό ικρίωμα.

Το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η ανάρτηση. Σε ένα ανοιχτό μέσο, ο καθένας γράφει ό,τι θέλει. Το πρόβλημα είναι η χυδαία δημοσιογραφική και πολιτική εκμετάλλευση.

Δημοσιεύματα όπως αυτό της Εφημερίδας των Συντακτών έσπευσαν να δώσουν θεσμική υπόσταση σε ένα ανώνυμο κείμενο. (Κάποιοι λογαριασμοί του Χ μάλιστα φωτογραφίζουν τον υποτιθέμενο “δράστη).

Πρόκειται για την απόλυτη κατάλυση κάθε δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Όταν μια θεωρούμενη προοδευτική εφημερίδα υιοθετεί την τακτική του ψηφιακού «κουτσομπολιού» για να πουλήσει φύλλα ή κλικς, τότε η δημοσιογραφία έχει πιάσει πάτο.

Όμως, το κερασάκι στην τούρτα αυτού του καιροσκοπισμού ήταν η δημόσια παρέμβαση της Έλενας Ακρίτα. Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε μέσω Facebook να πάρει θέση, δηλώνοντας ότι «χρειάστηκε να βάλει μεγάλη δύναμη για να τη διαβάσει ως το τέλος» και κουνώντας το δάχτυλο για «κινηματικά παράσημα» και «συγχωροχάρτια». Μια εν ενεργεία βουλεύτρια και δημόσιο πρόσωπο επιλέγει να νομιμοποιήσει πολιτικά ένα ανώνυμο κείμενο του διαδικτύου, μετατρέποντας τον εαυτό της σε δικαστή. Αντί να ζητά τη θεσμική διερεύνηση, στήνει λαϊκά δικαστήρια στα social media για μερικές χιλιάδες likes.

Εδώ έχουμε και επιλεκτική ευαισθησία. Η κ. Ακρίτα και το σύστημα της «προοδευτικής» διανόησης παθαίνουν ξαφνική κρίση ευαισθησίας για μια ανώνυμη ανάρτηση. Την ίδια ώρα, όταν στο παρελθόν στο indy έχουν γίνει επώνυμες, συγκεκριμένες και σοβαρότατες καταγγελίες και οι σημερινοί “ευσαίσθητοι” σφύριζαν αδιάφορα.

Αυτή η επικίνδυνη διολίσθηση υπονομεύει την ίδια την ουσία του φεμινιστικού και κοινωνικού αγώνα. Όταν το κίνημα εξοικειώνεται με το να δέχεται ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια την οποιαδήποτε ανώνυμη φήμη, η οποία αν στην πορεία αποδειχθεί ότι στερείτε αξιοπιστία θα είναι πλήγμα για τις πραγματικά κακοποιηθέντες γυναίκες που θα βρουν το θάρρος να καταγγείλουν την περιπέτεια που βίωσαν.

Η καταδίκη της έμφυλης και σεξουαλικής βίας είναι αδιαπραγμάτευτη. Αλλά η μετατροπή του κινήματος σε μια αγέλη που κατασπαράζει ανθρώπους με βάση ανώνυμα κείμενα δεν έχει καμία σχέση με την αριστερά, τον αναρχισμό ή τη δικαιοσύνη. Είναι η απόλυτη υιοθέτηση των μεθόδων του αστικού κίτρινου τύπου.

Μαζέψτε τους δικαστές των social media και τους δημοσιογράφους της κλειδαρότρυπας. Η πολιτική σοβαρότητα και ο σεβασμός στην αλήθεια απαιτούν ευθύνη, όχι επικοινωνιακά παιχνίδια στις πλάτες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.