Το σημερινό αστικό πολιτικό προσωπικό θυμίζει όλο και περισσότερο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της τελευταίας κατηγορίας. Αλλάζουν κόμματα με την ίδια ευκολία που αλλάζουν πουκάμισα χωρίς ιδεολογικούς δισταγμούς, χωρίς πολιτικές αρχές και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.
Η σημερινή επίσημη ανακοίνωση της προσχώρησης της Ολυμπίας Τελιγιορίδου και του Λευτέρη Αβραμάκη στο ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί άλλη μια τυπική, αλλά άκρως διδακτική σκηνή αυτού του διαρκούς θεάτρου του παραλόγου.
Δεν είναι μόνο ο απροκάλυπτος πολιτικός αμοραλισμός που εντυπωσιάζει στη συγκεκριμένη, όπως και σε τόσες άλλες «μεταγραφές» του σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Είναι η μοναδική ικανότητα ορισμένων να ντύνουν την προσωπική τους αγωνία για πολιτική επιβίωση και διατήρηση των προνομίων της καρέκλας με βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «λαϊκών αγώνων», «ριζοσπαστικών πολιτικών» και «κοινωνικών συσπειρώσεων».
Οι δύο πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αφού υπηρέτησαν τη μετάλλαξη του κόμματός τους σε έναν ακόμη διαχειριστή του συστήματος, τρέχουν τώρα να βρουν στέγη κάτω από την ομπρέλα του ΠΑΣΟΚ, αναζητώντας ξανά ρόλο στο πολιτικό σκηνικό.
Η ιδεολογία υποχωρεί μπροστά στον κυνισμό της κάλπης. Οι άλλοτε «σκληρές» γραμμές ανάμεσα στα κόμματα της συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης αποδεικνύονται απλά προσχήματα για την εσωτερική κατανάλωση.
Η πραγματική διέξοδος δεν βρίσκεται στις μεταγραφές των επαγγελματιών της πολιτικής. Δεν βρίσκεται στην αναζήτηση της επόμενης καρέκλας ούτε στην ανακύκλωση των ίδιων προσώπων με διαφορετικά κομματικά σήματα. Βρίσκεται εκεί όπου οι επαγγελματίες της πολιτικής αισθάνονται πάντοτε μεγαλύτερο φόβο: στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σωματεία, στην αυτοοργάνωση και στους κοινωνικούς αγώνες από τα κάτω.
Γιατί εκεί δεν υπάρχουν μεταγραφές.
Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για να αλλάξουν πραγματικά το παιχνίδι — όχι απλώς τη φανέλα της ομάδας.
Για τον κόσμο της εργασίας, για τη βάση που υποφέρει από την ακρίβεια και τις αντιλαϊκές πολιτικές, αυτές οι μετακινήσεις στελεχών δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Είναι απλώς η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων που υπόσχονται «προοδευτικές λύσεις» την ίδια ώρα που ετοιμάζουν την επόμενη πολιτική τους μεταστέγαση. Η πραγματική διέξοδος δεν βρίσκεται στις μεταγραφές των επαγγελματιών της πολιτικής, αλλά στην οργάνωση των ίδιων των κοινωνικών αγώνων από τα κάτω.
0 Comments